— Witia, wróciłam! Kupiłam twoje ulubione bułeczki do herbaty, chcesz?
Głos Leny, jasny i pełen oczekiwania, wpadł do mieszkania szybciej niż ona sama.
Położyła torbę z zakupami na podłodze w przedpokoju i, nie zdejmując butów, przeszła do salonu.
Wiktor siedział na kanapie, wpatrzony w ciemny ekran telewizora.
Nie odwrócił głowy, jedynie niewyraźnie mruknął w odpowiedzi. Lena nie zwróciła na to uwagi.
Jej myśli były już daleko — w świecie renderów, skomplikowanych tekstur i terminów.
Dziś miała oddać pierwszą część dużego projektu dla zagranicznego klienta i nie mogła się doczekać pracy na swoim nowym, idealnym narzędziu.
— Najpierw tylko umyję ręce i zabieram się do pracy. Potrzebuję dosłownie kilku godzin, a potem napijemy się herbaty z bułeczkami i obejrzymy film, zgoda?
Zrzuciła buty, szybko umyła ręce i niemal podskakując podeszła do swojego stanowiska w rogu salonu.
To był jej ołtarz, jej pracownia twórcza. Duży monitor, tablet graficzny, wygodne krzesło.
A w centrum tego wszystkiego, niczym bóstwo, stał on — potężny, srebrny laptop najnowszej generacji.
Prezent od Wiktora na rocznicę. Najlepszy, najbardziej upragniony prezent w całym ich wspólnym życiu.
Lena zamarła. Jej wzrok przesunął się po stole raz, drugi.
Serce, jeszcze sekundę temu bijące radośnie w oczekiwaniu na pracę, zrobiło przerażający skok i zamarło.
Miejsce, gdzie laptop powinien stać, było idealnie puste.
Na matowej powierzchni stołu widoczny był jedynie ledwo zauważalny prostokątny ślad po gumowych nóżkach.
Obok, niczym odcięta głowa węża, leżał samotny kabel zasilający.
— Witia? — zawołała, a jej głos zabrzmiał zupełnie inaczej.
Nie pozostał żaden ślad niedawnej beztroski. — Gdzie jest laptop? Przeniosłeś go?
Wiktor drgnął, jakby głos Leny wyrwał go z głębokiego transu.
Powoli się odwrócił, a Lena zobaczyła jego twarz.
Winna, lekko przestraszona i boleśnie znajoma mina, która pojawiała się zawsze, gdy coś przeskrobał.
— A… on… Myślałem, że przyjdziesz później, — wymamrotał, unikając spojrzenia w jej oczy.
— Nie pytam, kiedy przyszłam. Pytam, gdzie jest mój laptop? — zrobiła krok w jego stronę.
Z wnętrza ciała zaczęła się wznosić zimna fala złego przeczucia. — Upuściłeś go?
Zepsułeś? Nie milcz, Witia!
— Nie, co ty! Wszystko z nim w porządku, — zapewnił pośpiesznie, a ta pośpieszność była gorsza niż jakiekolwiek wyznanie. — Widzisz… wiesz… Natashka przyszła do nas.
Na wspomnienie jego młodszej siostry Lena poczuła w środku chłód. Natasha była huraganem, katastrofą naturalną, po której wizycie zawsze coś ginęło, psuło się lub nie było na swoim miejscu.
— I co z Natashką? — zapytała lodowatym tonem, czując, jak w środku zaciska się sprężyna.
— No… ona… — zawahał się, szukając słów, a w końcu wycedził patrząc w ścianę.
— Jej chłopak zepsuł komputer. Całkowicie. A on musi grać. Turniej czy coś takiego.
W skrócie, był bardzo zdenerwowany.
Lena patrzyła na męża, a jej mózg odmawiał połączenia tych niespójnych zdań w jedną historię.
Chłopak siostry. Komputer. Gra. Laptop.
Absurd całej sytuacji był tak ogromny, że przez moment pomyślała, że to jakiś głupi żart.
— I? — wyrwała jedno słowo.
— No i… dałem jej twój laptop, — wyszeptał, a następnie dodał głośniej, jakby próbował przekonać samego siebie.
— Tylko na chwilę! Lena, tylko na kilka dni! Dopóki jego komputer nie zostanie naprawiony.
Trzeba pomagać rodzinie! Jest mocny, idealny do gier!
W pokoju zapadła cisza. Lena patrzyła na niego, a świat wokół stracił kolory i dźwięki.
Widziała poruszające się jego usta, próbę winnego uśmiechu, ale nie słyszała nic.
W jej głowie huczała jedna myśl, rozgrzana do białości. Jej praca. Wszystkie jej projekty.
Czcionki, pędzle, wielogodzinne opracowania, przedpłacone zamówienie — wszystko tam.
Wewnątrz tej srebrnej skrzynki, którą jej mąż, najbliższa jej osoba, oddał jakimś dzieciakowi, żeby mógł grać w swoje głupie strzelanki.
Sprężyna w jej wnętrzu pękła z ogłuszającym hukiem.
— To był mój prezent na rocznicę! Mój! Czekałam na ten laptop do pracy!
A ty po prostu dałeś go swojej siostrze, bo komputer jej chłopaka się zepsuł i nie miał na czym grać?!
Może powinnam cię jej oddać też?!
Wiktor skulony, jakby oberwał ciosem. Spodziewał się wszystkiego — łez, wyrzutów, urażonej ciszy przez kilka dni.
Ale ten krzyk, dźwięczący gniewem i niedowierzaniem, był czymś nowym. Próbował włączyć swój zwykły mechanizm uspokajania, który zawsze działał.
— Lena, przestań. Przesadzasz. Mówiłem, że to tylko na kilka dni.
Natashka odda go w nienaruszonym stanie, dałem jej surowe instrukcje.
Dlaczego tak się nakręcasz przez kawałek elektroniki?
Te słowa były jak benzyna w ogniu. Krzyk ucichł.
Lena powoli się wyprostowała, a jej twarz, wcześniej zniekształcona gniewem, stała się przerażająco spokojna.
Wzięła głęboki oddech, nie żeby się uspokoić, lecz by skupić całą swoją wściekłość w jeden lodowaty, ostry jak brzytwa kawałek.
Nie patrzyła już na niego jak na męża, który się pomylił.
Patrzyła na niego jak na obcego, głupiego i całkowicie bezużytecznego człowieka.
— Elektronika? — powtórzyła cicho, a ten szept przeszył go do szpiku kości mocniej niż krzyk.
— Nazwałeś moją pracę, moje projekty, za które dostajemy pieniądze, które ty, nawiasem mówiąc, konsumujesz — „elektroniką”?
Tam są źródła projektu, który mam oddać jutro rano. Cała moja korespondencja z klientem.
Tam są programy warte więcej niż wszystkie twoje ubrania z ostatniego roku.
Ale dla ciebie to po prostu „elektronika”, którą można oddać do zabawy, jak łopatkę w piaskownicy.
Odwróciła się i powoli podeszła do jego sanktuarium — szafki pod telewizorem, gdzie spoczywała jego duma i radość. Czarna, błyszcząca, z niebieskim, drapieżnym wskaźnikiem — konsola najnowszej generacji.
Za nią zapłacił dwie ostatnie pensje, jeszcze przed zwolnieniem.
Odmuchiwał z niej kurz i czyścił specjalną ściereczką.
To było jego terytorium, jego świat, jego oddech ulgi.
— Och, doskonale cię rozumiem, — warknęła Lena, a Wiktor natychmiast się naprężył, widząc, dokąd zmierza.
Nie zdążył nawet otworzyć ust, a ona z chirurgiczną precyzją, bez ani jednego zbędnego ruchu, zaczęła odłączać kable z tyłu.
Jeden. Drugi. Kabel zasilający.
Gruby kabel HDMI.
Nie szarpała ich, odłączała metodycznie, z zimną pogardą, jakby amputowała zbędny, martwy organ.
— Lena, co ty robisz?! Nie ruszaj! — w końcu odezwał się głos.
Nie było już pobłażania, tylko panika.
Wyprostowała się, trzymając czarną skrzynkę i pęk kabli.
Jej oczy płonęły zimnym, ciemnym ogniem.
— Ja? Pomagam rodzinie, Witia. Podążam za twoją radą. Ty pomogłeś swojej siostrze.
A teraz ja pomagam naszej rodzinie. Pilnie potrzebujemy laptopa, prawda? Moje narzędzie pracy.
A nie mamy pieniędzy na nowy, bo od pół roku „szukasz” pracy na kanapie.
Ale mamy to.
Postąpiła w jego stronę i mocno wsunęła zimny plastik w jego ręce.
Konsola okazała się zaskakująco ciężka i prawie ją upuścił.
— Teraz słuchaj mnie uważnie, — powiedziała, patrząc mu prosto w oczy, a jej głos nie zadrżał ani na nutę.
— Bierzesz swoje skarby. Bierzesz paszport. I idziesz z tym wszystkim do najbliższego lombardu.
Nie obchodzi mnie, ile ci za to dadzą. Nie obchodzi mnie, czy później go wykupisz, czy nie.
Masz dokładnie dwie godziny, żeby wrócić tutaj z pieniędzmi na laptop dokładnie taki, jaki miałam.
Dwie godziny, Witia. Jeśli za dwie godziny nie będziesz tu z odpowiednią kwotą — możesz w ogóle nie wracać.
Możesz iść mieszkać do swojej siostry i jej chłopaka.
I będziecie trójką grać na moim laptopie.
— Viktor stał pośrodku pokoju, trzymając w ramionach zimną, ciężką konsolę jak tarczę.
Ale ta tarcza nie chroniła go przed lodowatym spojrzeniem Leny, która w milczeniu usiadła na swoim fotelu roboczym, zwrócona w jego stronę.
Nie patrzyła na zegar. Nie musiała. Całe jej jestestwo zamieniło się w ogromny, bezdźwięczny stoper odliczający sekundy jego upokorzenia. Widział to po jej nieruchomej postawie, po sztywnej linii ust.
Panika zaczęła go ogarniać. Lombard. To słowo brzmiało w jego głowie jak wyrok.
Oddać swoją cenną własność, jedyne źródło radości z ostatnich miesięcy, obcym ludziom przy okienku za grosze? Nie. Musiało być inne wyjście.
Zawsze było inne wyjście. Wystarczyło cofnąć wszystko. Oddać laptopa.
I wszystko wróci do normy. Lena się uspokoi, jeszcze trochę krzyknie i wybaczy. Zawsze wybaczała.
Połykając ślinę, przesunął się na bok do kuchni, jakby szukał schronienia.
Konsola ciężko uderzyła o blat. Drżącymi palcami wyciągnął telefon i wybrał numer siostry.
Dzwonek zdawał się trwać wieczność.
— Halo? — odezwał się beztroski głos Natashy, w tle słychać było wesołe dźwięki przypominające grę wideo.
— Natasha, to nagłe, katastrofa! — wyszeptał, rozglądając się po drzwiach, jakby Lena mogła go usłyszeć.
— Laptop. Muszę, żeby wrócił. Teraz. Natychmiast.
Chwilę zapadła cisza, przerywana tylko odgłosami wirtualnych strzałów.
— Co się dzieje, Vitya? Umówiliśmy się na kilka dni. Sasha jest w środku turnieju, nie może przestać grać. Co się stało?
— Lena! — wykrzyknął. — Wróciła. Dowiedziała się wszystkiego. Natasha, ona jest wściekła!
Ona… wzięła moją konsolę i kazała zanosić ją do lombardu, jeśli w ciągu dwóch godzin nie przyniosę jej pieniędzy na nową. Rozumiesz?!
Oczekiwał współczucia, pomocy, natychmiastowej zgody. Ale reakcja siostry była zupełnie inna.
— Naprawdę? — w jej głosie nie było współczucia, raczej obrzydzenie i zaskoczenie. — I boisz się?
Vitya, jesteś mężczyzną czy nie? Co ona ci zrobi? Postawiłbyś ją na miejscu.
Powiedziałbyś, że rodzina jest ważniejsza od jej zabawek. Co to za histeria o nic?
Viktor zaniemówił. Czuł się przyciśnięty między dwoma młynami.
Z jednej strony lodowata wściekłość żony, z drugiej – protekcjonalne pogardliwe spojrzenie siostry.
— Natasha, nie rozumiesz! Ona nie żartuje! Nigdy jej takiej nie widziałem. Wystarczy oddać laptop i wszystko się skończy! Proszę!
— Oj, przestań biadolić, — odparła zirytowana siostra. — Nie możemy teraz nic przewieźć. Sasha gra.
Lena milczała, patrząc na Viktora, ale odpowiadała siostrze. Jej głos był równy i lodowaty.
— Po pierwsze, nie siedzę w domu, pracuję w domu. I dokładnie ty i twój brat pozbawiliście mnie tej możliwości.
Po drugie, twoje „wejdź w sytuację” oznacza, że miałabym poświęcić swoją reputację, spóźnić się z terminami i stracić pieniądze, aby twój chłopak mógł się zabawić. A po trzecie, Natasha…
Lena zrobiła pauzę, a jej głos stał się lodowatym szeptem, który wypełnił cały pokój.
— Twój telefon nic nie zmienia. Tylko udowadnia, że mój mąż nie jest zwykłym idiotą. On jest częścią systemu idiotów, którzy uważają, że wszystko im się należy. Czas ucieka, Viktor.
Z tymi słowami odłożyła telefon, nawet się nie żegnając. Spojrzała na zamarłego męża.
— Godzina i trzydzieści minut.
Czas uciekał. Nie na zegarach ściennych, które Lena ignorowała, ale w jej wnętrzu.
Kapywał jak trucizna, zatruwając ostatnie resztki ich wspólnego życia. Nie chodziła po pokoju, nie patrzyła w okno.
Siedziała w swoim fotelu roboczym, idealnie wyprostowana, patrząc na drzwi. Nie oczekiwała cudu.
Nie liczyła, że on wróci z pieniędzmi i skruchą. Czekała na potwierdzenie.
Potwierdzenie, że człowiek, z którym dzieliła łóżko, jedzenie i plany na przyszłość, był tylko pustym miejscem, pokrytym zwyczajem i wspólnymi zdjęciami.
Na pięć minut przed końcem terminu w zamku wreszcie przekręcił się klucz. Drzwi się otworzyły.
Ale do przedpokoju nie wszedł sam Viktor. Za jego plecami, jak cień, jak grupa wsparcia i przy okazji adwokat diabła, stała Natasha.
Na jej twarzy malowało się sprawiedliwe zdecydowanie — nie przyszła pogodzić, lecz wygrać.
Viktor wyglądał okropnie. Blady, włosy posklejane, pachniał lombardem i tanim tytoniem.
W jednej ręce trzymał pognieciony plik pieniędzy. Nie odważył się wejść do pokoju, stojąc na progu.
— Ja… przyniosłem, — wyszeptał, wyciągając pieniądze jak jałmużnę. — Tu… tu nie ma całej kwoty.
Dali mniej. Mówią, że model nie jest najnowszy, rysy… Ale oddam resztę!
Z pierwszej wypłaty, Lena! Szczerze!
Lena powoli wstała. Nie spojrzała na pieniądze. Spojrzała na Natasha, która prowokacyjnie uniosła brodę.
— Przyniósł ci pieniądze, jesteś zadowolona? — zaczęła, nie czekając na zaproszenie.
— Człowiek za twoje kaprysy zastawił swoją rzecz, upokorzył się! A to wciąż za mało dla ciebie? Mogłoby w ogóle nic nie przynieść po twoich ultimatum!
Lena przeniosła wzrok na męża. Milczał, pozwalając siostrze mówić za siebie, potwierdzając tym wszystko, co już zrozumiała. Nie przyszedł sam.
Przyniósł ze sobą prawdziwą przyczynę całego tego zamieszania, jako wsparcie.
To nie była tylko porażka — to była demonstracja całkowitej i absolutnej niezdolności do bycia mężczyzną, mężem, czy choćby dorosłym człowiekiem.
— Ile jest? — zapytała Lena równym głosem, zwracając się do Viktora, nie spuszczając oczu z siostry.
— Siedemdziesiąt dwa tysiące, — wyszeptał. — Lena, ja…
— Doskonale, — przerwała mu. Podeszła, wzięła plik pieniędzy z jego słabych dłoni, nie licząc, i położyła na swoim pustym biurku.
Potem odwróciła się i poszła do sypialni. Po minucie wróciła z kartonowym pudełkiem, w którym kiedyś przechowywała stary odkurzacz.
Viktor i Natasha patrzyli w milczeniu, nie rozumiejąc, co się dzieje.
Podeszła do szafki, gdzie Viktor zostawił konsolę przed wyjściem, wzięła ją i ostrożnie położyła w pudełku.
Potem wzięła dwa pady i też je włożyła do pudełka.
Następnie rozejrzała się po pokoju, podeszła do regału, zdjęła stos jego płyt z grami i też je włożyła do pudełka.
— Co… co ty robisz? — w końcu odezwał się Viktor.
Lena zamknęła pudełko i przesunęła je do nóg męża.
— Rozwiązuję problem, Vitya. Chciałeś tego, prawda? Chciałeś pomóc rodzinie. Oto, pomagam.
Twoja rodzina to ona, — powiedziała Lena, wskazując Natashę, która patrzyła na nią z otwartymi ustami.
— Twój świat jest tutaj, w tym pudełku. Nie jesteś w stanie wziąć odpowiedzialności za nic, oprócz przechowywania swoich gier.
Nie jesteś w stanie ochronić swojej żony przed własną rodziną, bo sam jesteś jej częścią.
Nie jesteś mężem. Jesteś najstarszym dzieckiem swojej matki.
A ja nie chcę adoptować czterdziestoletniego chłopca.
Krok w tył do swojego biurka i wzięła plik pieniędzy.
— To nie wystarczy na nowy laptop.
Ale wystarczy na pierwszy czynsz za wynajmowany pokój.
Gdzieś bliżej mamy.
Aby mogła dalej wycierać ci nos, a Natasha korzystać z twoich rzeczy.
Pieniędzy nie musisz oddawać.
Uważaj to za odprawę.
Spojrzała mu prosto w oczy.
W jej spojrzeniu nie było ani gniewu, ani urazy.
Tylko zimna, spokojna pogarda. Natasha chciała coś powiedzieć, ale słowa ugrzęzły jej w gardle.
Zrozumiała, że kłócenie się byłoby bezcelowe.
Przed nimi nie stała histeryczna żona, ale osoba, która właśnie przeprowadziła chirurgiczną operację usunięcia nowotworu ze swojego życia.
— Macie dziesięć minut, żeby zabrać to pudełko i odejść, — dodała Lena.
— Potem zadzwonię po firmę, która wywiezie na złom wszystko inne, co do ciebie należy.
Czas zaczął płynąć…
