Nikita za wszelką cenę starał się być kimś, kim nie był.
Wiedział, że prędzej czy później Julia pozna prawdę: że mieszka poza miastem, w trudnych warunkach, w zrujnowanym mieszkaniu, utrzymując się z pensji ochroniarza.
Ale na razie odkładał wyznanie, wciąż grając rolę zamożnego mężczyzny.
— Julka, w przyszłym tygodniu nie dam rady pojechać z tobą na wakacje.
Mój ojciec ma ważną sprawę — skłamał, gdy dowiedział się, że dziewczyna planuje drogi wypoczynek w Soczi, tylko dlatego, że się nudziła.
Już i tak dał z siebie wszystko: wziął niewielki kredyt, żeby zabierać ją do restauracji, dawać kwiaty i kupić skromny pierścionek — 50 tysięcy rubli, dla niej to drobnostka, a dla niego — prawie pół roku pracy.
Jego przyjaciel Andriej często mówił:
— Przestań udawać. Jeśli cię kocha, zaakceptuje cię takim, jakim jesteś. A jeśli nie — to nie jest ci potrzebna.
Nikita wiedział, że przyjaciel ma rację, ale bał się stracić Julię.
Jak powiedzieć jej, że jest wychowankiem domu dziecka, mieszka w obdrapanym mieszkaniu, pracuje na zmiany i nie ma żadnych bogactw?
Tylko jego rozum, determinacja i zdolność do niepoddawania się trzymały go na powierzchni.
Tyle że uczciwość coraz bardziej mu się wymykała — coraz częściej ustępowała miejsca strachowi przed utratą ukochanej.
— Nikit, kiedy w końcu poznam twojego ojca?
Przecież już wymieniliśmy się pierścionkami — co prawda prostymi, ale to krok w stronę rodziny! Kocham cię i nie potrzebuję dowodów — powiedziała Julia.
Tymczasem ona sama również ukrywała prawdę przed rodzicami — nie wiedzieli, że jej chłopak nie pochodzi z bogatej rodziny.
Ojciec był opętany ideą znalezienia jej męża z kapitałem.
Odrzucił jednego za słabość, drugiego za biedę, trzeciego za oczywistą interesowność.
Wszyscy byli jacyś sztuczni.
A Nikita wydawał się inny. Może nie była to wielka miłość, ale przyciągał ją swoją szczerością.
Wysoki, piwnooki, barczysty — był prosty, ale mądry, nie wyniosły, nie opryskliwy.
I co najważniejsze — patrzył na nią tak, jakby była jedyną kobietą na świecie.
Żaden z wcześniejszych zalotników nie patrzył tak.
— Julka, kocham cię. Ale zanim poznasz moich rodziców, musisz wiedzieć, kim naprawdę jestem — zdecydował się w końcu.
Jeśli wybaczy kłamstwo i nie potępi biedy, gotów był zrobić dla niej wszystko.
Poradzi sobie sam, bez jej pieniędzy i znajomości.
Dziewczyna poprawiła kosmyk blond włosów, zmrużyła oczy, przyglądając się niepozornemu domowi.
— To jakiś żart? Przecież wiesz, że nie lubię takich dzielnic.
Tu jest niebezpiecznie. Jeśli chcesz sobie ze mnie zażartować — mogę się naprawdę obrazić. Przestań mnie testować!
Wyszli z samochodu. Podeszła do nich sąsiadka, ciocia Ola:
— Nikitka, ty i dziewczyna?! Ależ piękna! Najwyższy czas założyć własną rodzinę.
Zawsze byłeś dobry, hojny. Ale teraz pora, żeby ktoś zadbał o ciebie…
Julia zmarszczyła nos. Po raz pierwszy przemknęła jej przez głowę myśl, że Nikita rzeczywiście może być biedny.
Prychnęła, ale zgodziła się wejść — skoro już przyjechała, choć nie bardzo miała na to ochotę.
A jeśli okaże się, że to dziwaczny milioner, który żyje skromnie, żeby nie zapomnieć o swoich korzeniach?
Może w środku są luksusy?
Ale zamiast przepychu Julia zobaczyła schludne, ale wyraźnie ubogie mieszkanie: wytarte meble, stare tapety i na ścianie zdjęcie kobiety z dzieckiem na rękach.
— Kto to? — zapytała.
— Moja mama. Tak powiedziała babcia, zanim oddała mnie do domu dziecka.
Miałem sześć lat, gdy mnie zabrali.
Nie mam więcej bliskich, nie mam kogo zapytać — przyznał Nikita i dodał:
— Ale to moje własne mieszkanie i mam stabilną pracę — choć nie taką, o jakiej marzyłaś.
Ale studiuję zaocznie. Najważniejsze — chcę się z tobą ożenić.
Julia nagle wybuchnęła śmiechem — głośno, wyzywająco.
— Więc straciłam czas na jakiegoś biedaka i samouka?
Myślisz, że nie wiem, że pierścionek wziąłeś na raty?
Dzięki Bogu, że nie poznałam twojej rodziny — byłby niezły spektakl!
Rzuciła pierścionek na stół, zamówiła taksówkę i odjechała.
Nikita nie zadzwonił. Zawiesił pierścionek na łańcuszku, chowając go blisko serca.
Wiedział: Julia go nie kochała.
Ale on… on ją kochał. A nawet jednostronna miłość też coś znaczy.
Czekał trzy miesiące, że może zmieni zdanie.
„Nie jest taka zła, po prostu przyzwyczaiła się do luksusu” — przekonywał sam siebie.
Może nie chodzi tylko o pieniądze?
Pisał jej wiadomości, ale w odpowiedzi dostawał tylko obelgi.
Wtedy powiedział sobie: „Dość upokorzeń. Czas zmienić życie.
Jeśli ona chce sukcesu — ja go osiągnę.”
Julia była pierwszą, która naprawdę go poruszyła.
Tak, wiedział, że zachowuje się głupio, ale postanowił: jeśli człowiek jest wart marzenia — warto zaryzykować.
Najpierw zadzwonił do Andrieja i poprosił, żeby pomógł mu znaleźć pracę jako ochroniarz wpływowej osoby.
Andriej nie odmówił — służyli razem w wojsku. Ale ostrzegł:
— Jest jedna opcja — Igor Pietrowicz. Hojny, ale ma trudny charakter.
Przy najmniejszym błędzie wrzeszczy aż pod sufit, wszyscy inni już pouciekali.
Jeśli się zdecydujesz — nie narzekaj później. I jeszcze jedno: musisz wyglądać nienagannie, garnitur, biała koszula, umiejętność rozmowy na poziomie. Facet lubi pogadać.
— Mam jeden garnitur. Kupiłem, żeby iść z Julią do teatru — westchnął Nikita.
Andriej skinął głową: — To znaczy, że jesteś gotów. Zaczynasz pojutrze. Jak się spodobasz — zostajesz.
— Julio, musimy poważnie porozmawiać — głos ojca brzmiał napięcie.
Znowu będzie naciskał, żeby wyszła za mąż za kogoś ze swojego kręgu.
Dla rodziców pieniądze miały ciągnąć do pieniędzy.
— Co znowu? — odpowiedziała z irytacją.
Uważała rodziców za zbyt władczych i przesadnie przywiązanych do pieniędzy.
Zaczynali od rynku, a teraz mieli sieć sklepów odzieżowych.
Szczęście w latach 90. uczyniło ich zamożnymi, ale strach przed biedą nigdy ich nie opuścił.
Chcieli stabilności dla wnuków.
A gdzie znaleźć takiego ojca?
Julia wiedziała, że mężczyzna u jej boku musi być potulny, cierpliwy wobec jej zachcianek.
Nikita był zupełnie inny — i może właśnie dlatego czasem wspominała go z czułością.
Był uprzejmy, szczery, wierzył w nią… Ale bez pieniędzy to wszystko nie miało znaczenia.
Jej matka powtarzała: „Takiego jak on znajdziesz na targu w każdą sobotę.”
Minął rok od ich rozstania, a Julia wciąż czuła coś na kształt żalu.
Ale to już nie miało znaczenia.
— Córeczko, musimy się wyprowadzić. Straciliśmy firmę.
Czas przyzwyczaić się do nowego życia. Szkoda, że nas nie posłuchałaś i nie wyszłaś za tego, którego ci wybraliśmy…
Dopiero teraz Julia zaczynała rozumieć, czemu rodzice tak się zmienili — stali się zmęczeni, mniej pewni siebie.
Próbowali ukryć problemy, ale teraz wszystko wyszło na jaw.
Firma zbankrutowała. Nie mieli już dawnego statusu.
— Julka, nie martw się. Znam kogoś — Igora Pietrowicza.
Zatrudni cię, mimo że nie masz doświadczenia. Dobrze ci zapłaci.
I nie będziemy mieszkać na ulicy — mamy trzypokojowe mieszkanie na obrzeżach. To już coś.
Julia milczała. Może wszystko zaczynało się od nowa.
Może teraz zacznie się jej prawdziwe życie — bez luksusu, ale z kimś, kto ją wesprze.
Jedno wiedziała na pewno — Nikity już nie było. I nie wróci.
Dopiero teraz, w wieku 27 lat, Julia uświadomiła sobie, że potrafi tylko jedno: malować się, chodzić do drogich salonów, plotkować i bawić się w klubach.
— Zaczniesz jako sekretarka. Jesteś ładna, to wystarczy na początek.
Może potem awansujesz. Pensja dobra, uwierz mi — inni by się cieszyli, — tłumaczył ojciec.
Julia zrozumiała: teraz jest jedną z tych szarych postaci biegnących codziennie do pracy, bez większego wyboru.
Próbowała znaleźć inną drogę — dzwoniła do przyjaciółek, ale wyglądało na to, że wszystkie zniknęły.
Widać wszystko szybko się zmienia, gdy traci się status „córki bogatych rodziców”.
Tymczasem Nikita od ponad roku pracował u Igora Pietrowicza.
Na początku był dla niego surowy, ale z czasem zaczął dostrzegać w Nikicie coś więcej niż tylko ochroniarza.
— Dobra, Nikitos. Myślę, że dasz radę. Będziesz moim asystentem ds. bezpieczeństwa.
Ufam ci, — powiedział pewnego dnia szef.
— Ale, Igorze Pietrowiczu… Ja jeszcze się uczę, niewiele wiem o ekonomii…
— Nie przejmuj się, najważniejsze to być uczciwym i pracowitym.
Masz dobrą głowę, uda ci się.
Przez cały ten czas cię testowałem. I to nie raz.
Nikita długo się zastanawiał, ale kiedy usłyszał o awansie, nowym biurze, dobrej pensji i nawet kierowcy, postanowił spróbować.
Może teraz mógłby wrócić do Julii?
Nie był milionerem, ale już nie był tylko ochroniarzem z supermarketu. Może ona zmieniła zdanie?
W pierwszym dniu powiesił w biurze zdjęcie kobiety z dzieckiem na rękach — swojej matki, której ledwie pamiętał.
Może chociaż z góry mogłaby się teraz z niego ucieszyć.
Igor Pietrowicz był w podróży służbowej, dzwonił tylko, by dawać instrukcje. Pewnego dnia poprosił:
— Zatrudnij dziewczynę jako sekretarkę. To przysługa, ktoś mnie prosił.
Ważne, żeby umiała przynajmniej pisać.
Godzinę później zapukano do drzwi biura:
— Nikita Igoriewicz, przyszła kandydatka, — oznajmiła Kristina, tymczasowo zajmująca się działem HR.
Po pracy z Pietrowiczem każdy nabywał odporności na stres.
— W porządku, niech wejdzie, — Nikita wciąż nie przywykł do nowego tytułu.
Drzwi się otworzyły. Nie rozpoznał jej od razu, ale po oczach wiedział — to była Julia. I wyglądała na wściekłą.
— Ustawiliście to sobie?! Udawałeś biedaka, żeby mnie sprawdzić?! Jesteście wszyscy bezwstydni!
— Julio, co się stało? O czym ty mówisz? — Nikita był całkowicie zdezorientowany.
— Myślisz, że jestem głupia? To sobie to weź! — i trzasnęła drzwiami.
Oszołomiony Nikita zdał relację szefowi.
— Jutro się tym zajmę, — odpowiedział Igor Pietrowicz spokojnie.
Ale uwielbiał niespodzianki. I jeszcze tego samego wieczoru pojawił się w biurze jak błyskawica.
— Kto to? — wskazał na zdjęcie matki wiszące na ścianie.
— Moja mama. Tak mi mówiła babcia, — odpowiedział Nikita, starając się unikać szczegółów z przeszłości.
Ale Igor Pietrowicz słuchał uważnie. Jakby znał tę historię.
— Kochała cię? — zapytał w końcu.
— Nie wiem… Babcia nigdy nic nie mówiła. Tylko że mama chciała, żebym przeżył.
— Znałem ją. I znałem ciebie też, — powiedział niespodziewanie szef. — Byliśmy dla siebie ważni.
Opowiedział, że kiedyś spotykał się z inną kobietą, ale zostawił ją dla Daszy — matki Nikity.
Obiecał jej ślub, ale Dasza zginęła na budowie, gdzie pracowała.
— A twoja babcia znienawidziła mnie. Zabrała cię i zniknęła.
Myślałem, że już nigdy cię nie zobaczę.
— Miała problemy z sercem… Zawsze mówiła, że chce dobrze.
Ale nigdy nie wspominała o panu, — odpowiedział cicho Nikita.
— A więc naprawdę jesteś Nikita Igoriewicz… — mruknął zamyślony Pietrowicz.
— Może naprawdę mnie kochała?
— Może… Ale znów się spotkaliśmy. Więc nie poszło to na marne.
— Nie wracam tam więcej! Ten Nikita teraz taki ważny, spojrzał na mnie z pogardą! — dalej narzekała Julia ojcu.
— To nie mój syn, nawet go nie znam. A poza tym straciliśmy wszystko, — próbował tłumaczyć ojciec.
— Mylisz się! — przerwała matka. — Dowiedziałam się, że Nikita to spadkobierca Igora Pietrowicza.
To twoja szansa, głuptasko!
Jeśli on wciąż cię kocha — już nigdy nie będziesz musiała pracować.
Wystarczy, że się postarasz i dasz mu do zrozumienia, że cię potrzebuje.
Matka Julii była znajomą szefowej HR, która jako pierwsza poznała tę wiadomość. Teraz wszystko zależało od córki.
— Może masz rację, — przyznała Julia zamyślona.
Zdecydowała, że warto spróbować. Jeśli Nikita wciąż był wolny i może ją pamiętał, musiała działać.
Pokazać się, wzbudzić współczucie, przypomnieć dawne uczucia.
Cel: małżeństwo — a potem się zobaczy.
Julia dostała pracę w tej samej firmie i zaczęła jako recepcjonistka.
Nikita był w delegacji, a Igor Pietrowicz zasypywał ją obowiązkami, jakby ją testował.
Krzywiła się, ale udawała, że wszystko gra. Miał wrócić następnego dnia.
Po pracy została jeszcze chwilę — matka zadzwoniła, by zapytać, jak idzie z Nikitą.
— Mamo, jeszcze nie wrócił, — odpowiedziała Julia.
— Może lepiej przypodobać się jego ojcu?
Wtedy pieniądze będą w zasięgu ręki.
Powiedziała to bardziej dla efektu niż z przekonania.
Ale Nikita wszedł do pokoju, zanim się zorientowała. Usłyszał wszystko.
Nie wiedziała, że wrócił wcześniej i stał za drzwiami. Słyszał każde słowo.
W środku zamarł. Tak długo czekał, by być jej wartym.
A ona cały ten czas widziała w nim tylko wygodną okazję.
— Julka, chcesz, to cię podwiozę, — zapytał spokojnie, gdy skończyła rozmowę.
— Jasne, jak miło, że już jesteś, — odpowiedziała słodkim, fałszywym tonem.
— To ty mnie zostawiłaś. I dobrze zrobiłaś.
Ja też nie chcę wracać do tego, co było.
Teraz mam kogoś, kogo kocham. Wkrótce się pobieramy.
— Naprawdę? — Julia była zaskoczona.
— Lena. Z działu wędlin, — skłamał bez wahania.
W rzeczywistości była mężatką, starszą kobietą, która znała go ledwo z widzenia.
Ale pomysł był trafiony — pokazać, że prawdziwa miłość może istnieć nawet w biedzie.
W tej chwili Nikita zrozumiał: już nie boi się być sobą.
Przestał udawać. Stał się sobą — silnym, pewnym siebie, wolnym.
A sześć miesięcy później, na ważnym spotkaniu biznesowym, zobaczył Katię — energiczną, zdecydowaną, z błyskotliwym umysłem i ciepłym spojrzeniem.
Zakochał się nie w jej urodzie, ale w sile jej charakteru.
