„Mamusiu, mamusiu, chodź! Tatuś wącha twoje czerwone majtki w tamtym pokoju!”

„Mamusiu, mamusiu, chodź! Tatuś wącha twoje czerwone majtki w tamtym pokoju!”

Zastygłam. „Kochanie, o jakim pokoju mówisz?”

Nasze mieszkanie było dwupoziomowe, dwupokojowe: jeden pokój dla nas, drugi dla dzieci.

Dla pewności zapytałam jeszcze raz — a ona wskazała prosto na pokój dzieci.

„Dlaczego miałby robić cokolwiek w pokoju dzieci o tej porze?” pomyślałam.

Kiedy weszłam, mój mąż wcale nie robił niczego dziwnego, tak jak ona mówiła.

Po prostu grzebał w komodzie dzieci. Przywitaliśmy się, a on wyszedł. Ale kiedy wychodził, zauważyłam kawałek czerwonego materiału wystający z jego kieszeni.

Później tego wieczoru, kiedy wróciłam sprawdzić, czy dzieci już śpią, zobaczyłam Cynthię siedzącą przy lampce nocnej… rozmawiającą cicho z kimś.

Moje serce się zatrzymało. Nikogo tam nie było.

Ale sposób, w jaki przechylała głowę, kiwała nią, odpowiadała — było jasne, że prowadzi pełną rozmowę z kimś niewidzialnym.

Przełknęłam ślinę. „Kochanie, z kim rozmawiasz?”

Cynthia odwróciła się i rozpromieniła. „Z wujkiem. Pokazuje mi nową grę.”

„Jakim wujkiem?” zapytałam, starając się brzmieć spokojnie.

„Wujkiem, którego tatuś przyprowadza, żeby bawił się ze mną co noc.”

Zrobiło mi się słabo.

Wiedziałam, że mój mąż jest w coś zamieszany. Coś nienormalnego. Coś niebezpiecznego.

Powiedziałam jej, żeby już nie rozmawiała z „wujkiem”, i zostałam przy niej, aż zasnęła. Bałam się, że jeśli odejdę, ona zawoła tę… rzecz… z powrotem.

Kiedy wróciłam do pokoju, mojego męża tam nie było. Zły przeczucie przeszyło mnie jak lód.

Sprawdziłam balkon. Tam był — mamrotał pod nosem dziwne dźwięki, jakby jakieś zaklęcie.

Kiedy w końcu poszedł spać, leżałam obok niego, szeroko otwarta, z sercem walącym jak oszalałe.

Następnego ranka zachowywałam się normalnie. Przygotowałam mu rzeczy do pracy.

Ale gdy tylko wyszedł za drzwi, chwyciłam nasze ubrania, zabrałam dzieci i uciekłam prosto do domu mojej najlepszej przyjaciółki.

„Teraz jesteśmy bezpieczni”, powtarzałam sobie.

Ale tego wieczoru, kiedy gotowałam, Cynthia podeszła do mnie i powiedziała coś, co niemal ugięło mi kolana:

„Mamusiu, wujek mówi, że musimy wrócić do domu.”

„Jaki wujek?” wyszeptałam.

„Ten wujek, który rozmawia ze mną co noc… powiedział, że musimy wrócić do tatusia.”

Moje ręce zaczęły drżeć.

„Nie… to niemożliwe… już przecież wyszłyśmy z tamtego domu…”

Słowa Cynthii posłały zimny dreszcz w dół mojego kręgosłupa.

„Jaki wujek?” zapytałam ponownie, drżącym głosem.

Spojrzała na mnie szeroko otwartymi, niewinnymi oczami — oczami, które jakoś wyglądały na starsze niż oczy dziecka.

„Wujek, którego tatuś przyprowadza do mojego pokoju co północ… powiedział, że jego dom jest tam, więc musimy wrócić.”

Odsunęłam się, serce waliło mi jak młot. „Jego dom?” To nie była osoba. To było coś innego.

Tej nocy nie spałam. Trzymałam dzieci blisko siebie i zamknęłam drzwi sypialni w mieszkaniu mojej przyjaciółki. Ale około 2 nad ranem usłyszałam szept.

Dziecięcy głos. To była Cynthia. Włączyłam światło.

Siedziała prosto w łóżku, patrząc w ciemny kąt pokoju — mówiąc cicho, jakby odpowiadała komuś.

Złapałam ją za ramiona. „Z kim rozmawiasz?!”

Jej głos był spokojny, niemal pusty: „Wujek powiedział, że jeśli nie wrócimy do domu, to mnie ukarze.”

Wtedy wiedziałam, że to zaszło dalej, niż mogłam cokolwiek kontrolować.

Następnego ranka zadzwoniłam do teściowej — osoby, która znała stare duchowe sprawy w rodzinie mojego męża. Przyjechała natychmiast.

Kiedy usłyszała całą historię, jej twarz pobladła. Spojrzała na mnie i westchnęła: „Powinnaś mi powiedzieć wcześniej… zwłaszcza o czerwonych spodenkach.”

Ścisnęło mnie w żołądku. Czerwone spodenki. Ten mały czerwony materiał, który widziałam w kieszeni męża.

Skinęłam cicho głową.

Usiadła i wyjaśniła: „W tej rodzinie jest stary rytuał. Mężczyźni, którzy chcą szybkiego bogactwa, mogą ‘zaprosić pomocnika’ — ducha. Używa się czerwonego dziecięcego ubrania, żeby go przywołać.

Ale to niebezpieczne. Gdy już zostanie przyzwany, duch przyczepia się do pierwszego dziecka, które go zobaczy.”

Zrobiło mi się lodowato. „Cynthia była pierwsza…” wyszeptałam.

Teściowa skinęła głową. „A kiedy już się przyczepi, ucieczka nic nie da.”

Ogarnęła mnie panika. „Więc jak go usunąć? Jak ją uratować?”

Wyjęła mały dzwonek i czerwoną nitkę.

„Jest tylko jeden sposób. Osoba, która go przyzwała, musi sama zakończyć rytuał.”

Wiedziałam, co to oznacza. Mój mąż.

Tej nocy — zmierzenie się z prawdą

Zadzwoniłam do niego, żądając, żeby przyszedł do mieszkania mojej przyjaciółki.

Przyjechał wyczerpany, z podkrążonymi oczami, jakby nie spał od wielu dni.

Nie traciłam czasu. „Powiedz prawdę. Co sprowadziłeś do naszego domu?”

Długo milczał. A potem łzy spłynęły mu po twarzy.

„Chciałem tylko, żebyśmy mieli pieniądze… tonąłem w długach… powiedzieli, że potrzebuję tylko czerwonego dziecięcego ubranka i słów przywołania. Nie wiedziałem, że przyczepi się do Cynthii…”

Teściowa podeszła bliżej. „Teraz musisz to zakończyć. To jedyna droga.”

Podała mu dzwonek. Podszedł do Cynthii — która stała nieruchomo, wpatrzona w drzwi, jakby na kogoś czekała.

Zadzwonił dzwonkiem trzy razy i wypowiedział słowa zamykające, których go nauczyła.

Nagle przez zamknięty pokój przeszedł silny podmuch wiatru. Światła zaczęły gwałtownie migać.

Cynthia krzyknęła raz — krótko, przenikliwie — i upadła.

Powietrze powoli się ociepliło. Atmosfera się rozluźniła. I wtedy… wszystko ucichło.

Spała. Oddychała jak normalne dziecko. Rozpłakałam się.

Następnego dnia wróciliśmy do domu. Wyrzuciłam wszystkie czerwone ubrania dzieci.

Mój mąż zniszczył wszystkie materiały związane z rytuałem. Przysiągł, że nigdy więcej nie dotknie niczego duchowego.

Cynthia nigdy więcej nie mówiła o „wujku”. Nigdy nie wpatrywała się w kąty. Nie budziła się o północy.

Ale czasem, gdy gaszę światło w jej pokoju… kiedy wychodzę na korytarz…

Czuję, jakby ktoś tam stał. I patrzył.

Może to tylko moje myśli. Oby.