Natalia kończyła czterdzieści lat. W przeddzień przeglądała listę gości i w myślach rozdzielała miejsca przy stole w restauracji.
Rezerwacja była zrobiona dwa miesiące wcześniej — mała sala dla dwunastu osób, przyjaciele, współpracownicy i kilku dalszych krewnych.
Natalia wyobrażała sobie, jak będzie siedzieć w pięknej sukience, słuchać toastów i śmiać się z żartów przyjaciółek.
Jubileusz to poważna data i chciała uczcić go godnie.
Wieczorem Artiom zachowywał się dziwnie. Siedział na kanapie, wpatrzony w telefon, ciągle coś pisząc. Natalia zapytała, czy coś się stało w pracy, ale mąż machnął ręką:
— Wszystko w porządku. Jutro jest dzień wolny, zrelaksuj się.
Natalia chciała upewnić się, czy Artiom pamięta o restauracji, ale postanowiła nie przypominać.
Mąż wiedział o przyjęciu, sam mówił, że weźmie wolne i pojedzie razem z nią.
Dziwne zachowanie przypisała zmęczeniu — Artiom miał napięty tydzień w magazynie, gdzie pracował jako menedżer.
Poszła spać z przyjemnym poczuciem oczekiwania. Jutro będzie dobry dzień.
Obudził ją chłód. Lodowate krople uderzyły w twarz, zmuszając ją do podskoczenia w łóżku.
Natalia zmrużyła oczy, ocierając mokre policzki dłońmi, i zobaczyła Artioma.
Mąż stał obok z plastikową butelką w ręku, na twarzy widać było irytację.
— Wstawaj! Mama z Leną już jadą, pomóż nakryć do stołu!
Natalia usiadła, wciąż nie rozumiejąc, co się dzieje. Woda spływała po szyi, piżama przywarła do ciała.
Krew napłynęła do policzków, ale od razu nie mogła mówić — mózg odmawiał przetwarzania informacji.
— Artiom, ty… co robisz? — wydukała w końcu.
Mąż już zmierzał do drzwi, rzucając przez ramię:
— Nie ma czasu na sen! Wstawaj szybciej, goście już zaraz będą.
Natalia została siedząc na mokrej pościeli. Serce biło mocno, ręce drżały.
Chciało się krzyczeć, ale zamiast tego powoli wstała i poszła do łazienki.
Umyła się zimną wodą, spojrzała na swoje odbicie. Czterdzieści lat.
Urodziny. A mąż oblał ją wodą jak niegrzeczne dziecko.
Po powrocie do pokoju przebrała się w domowe spodnie i sweter.
Włosy były mokre, ale nie było czasu ich suszyć — Artiom już hałasował w kuchni przy talerzach.
Natalia wyszła i zobaczyła męża, nerwowo rozkładającego talerze na stole.
— Artiom, jakie goście? Dziś mam rezerwację w restauracji, zapomniałeś?
Mąż odwrócił się, postawił stos talerzy na blacie i westchnął.
— Natalio, po co ta restauracja? Mama z Leną chcą Cię pogratulować w domu, rodzinnie. Normalni ludzie tak świętują, a nie biegają po obcych lokalach.
Natalia zamarła, mrugając oczami.
— Co znaczy „rodzinnie”? Umówiłyśmy się! Zarezerwowałam stolik, zaprosiłam ludzi!
— Ty zaprosiłaś. Nie prosiłem Cię o robienie spektaklu. Mama powiedziała, że przyjedzie rano, nie mogłem odmówić. Znowu zrobiłabyś przedstawienie, gdybym uprzedził wcześniej.
— Przedstawienie? — głos Natalii stał się cichszy, ale twardy. — Artiom, to moje urodziny. Mój jubileusz.
— Właśnie. Dlatego mama chce pogratulować. Wiesz, to Twoja teściowa.
Natalia otworzyła usta, żeby odpowiedzieć, ale Artiom już krzątał się po kuchni: włączył czajnik, wyjął z lodówki salami, ser, masło.
Poruszał się szybko, nerwowo. Natalia stała i patrzyła, czując w sobie narastającą ciężką i gorącą falę emocji.
— Nie odwołam restauracji — powiedziała stanowczo.
— Nie trzeba odwoływać. Najpierw mama z Leną usiądą, złożą gratulacje, a potem pójdziesz do restauracji. Zdążysz.
— One przyjeżdżają rano, Artiom! Muszę się szykować, malować, układać włosy!
— Dasz radę. Czasu jest mnóstwo. Teraz pomóż, zamiast stać jak słup.
Natalia zacisnęła pięści. Chciała wrócić do pokoju, ale wiedziała, że jeśli nie pomoże, Artiom zrobi skandal.
Mąż potrafił każdą jej próbę sprzeciwu zamienić w histerię, a potem oskarżać o egoizm.
Wzięła nóż i zaczęła kroić chleb. Artiom położył na talerzu salami, otworzył słoik dżemu, postawił cukiernicę.
Działał mechanicznie, nie patrząc na Natalię. Cisza była przytłaczająca, ale nie było nic do powiedzenia. Wszystko już zostało powiedziane.
Po dwudziestu minutach zadzwonił dzwonek. Artiom pobiegł otworzyć drzwi, poprawiając po drodze kołnierz koszuli.
Natalia stała przy stole, trzymając nóż do masła. Serce biło ciężko, oddech się zaburzył.
Drzwi się otworzyły, a do przedpokoju wpadł głośny głos Leny:
— Artiomuszka, cześć! Przyjechaliśmy, jak obiecaliśmy!
Za Leną weszła teściowa, Wiera Nikołajewna, z bukietem żółtych chryzantem w jednej ręce i ciężką torbą zakupów w drugiej. Szwagierka niosła dwie pudełka związane wstążkami.
— Mamusiu, pozwól, że pomogę — powiedział Artiom, biorąc torbę i bukiet od teściowej.
Wiera Nikołajewna weszła do mieszkania, zdjęła płaszcz i dopiero wtedy zwróciła się do Natalii. Obejrzała ją od stóp do głów, zatrzymując wzrok na mokrych włosach i domowym swetrze.
— Jubilatko, a nawet nieumalowana! Mogłabyś przynajmniej porządny strój włożyć.
Natalia zacisnęła zęby.
— Dzień dobry, Wiera Nikołajewna. Lena.
Lena podążyła za matką, postawiła pudełka na stoliku przy wejściu i objęła Natalię jedną ręką, nie puszczając telefonu w drugiej.
— Wszystkiego najlepszego! Czterdzieści lat, prawda? Już nie jesteś dziewczynką.
Natalia kiwnęła głową, nie znajdując słów. Chciała powiedzieć, że nikt nie prosił o przyjazd, że miała inne plany, że nie chciała dzisiaj ich widzieć. Ale milczała.
Wiera Nikołajewna poszła do kuchni, krytycznie oglądając stół.
— Całkiem nieźle. Chociaż zrobiłabym sałatkę. Natalia, masz majonez? I gotowane ziemniaki?
— Mamo, nie zaczynaj — powiedział Artiom, stawiając torbę na stole. — I tak wszystko jest w porządku.
— „W porządku” to, kiedy gości przyjmuje się jak należy. Tutaj… — machnęła ręką teściowa. — Dobrze, zrobię sama. Gdzie jest garnek?
Natalia w milczeniu podała garnek Wierze Nikołajewnej.
Teściowa zaczęła wyjmować z torby produkty: salami, ogórki, jajka, marchew.
Lena usiadła przy stole, wciąż przeglądając telefon.
— Artiom, nie zapomniałeś o prezencie? — zapytała szwagierka, nie podnosząc wzroku.
— Nie zapomniałem. Dam później.
Natalia stała przy kuchence, obserwując, jak teściowa rządzi w jej kuchni.
Wiera Nikołajewna włączyła palnik, postawiła garnek z wodą i zaczęła obierać ziemniaki.
Poruszała się pewnie, jakby była tu gospodynią.
— Natalia, będziesz parzyć herbatę, czy zrobię to sama? — zapytała, nie odwracając się.
— Ja zrobię — odpowiedziała cicho.
Wzięła czajnik, wsypała herbatę, zalała wrzątkiem. Ręce jej drżały, ale starała się zachować spokój.
Teraz nie było czasu na załamanie. Trzeba było poczekać, aż goście pójdą, a potem przygotować się i pojechać do restauracji. Zdąży. Na pewno zdąży.
Artiom wyjął z lodówki butelkę soku i rozlał do szklanek.
Lena oderwała wzrok od telefonu i uśmiechnęła się:
— Artiomuszka, jesteś taki odpowiedzialny. Zawsze dbasz o rodzinę.
Mąż skinął głową, zadowolony. Wiera Nikołajewna skończyła obierać ziemniaki i wrzuciła je do gotującej się wody. Potem zwróciła się do Natalii:
— No to, jubilatko, usiądź przy stole. Zrobię teraz sałatkę i zaczniemy świętowanie.
Natalia spojrzała na zegarek. Dziesiąta rano. W restauracji rezerwacja na siedem wieczorem. Dziewięć godzin.
Wyglądało na to, że czasu jest wystarczająco, ale w środku rosło niepokojące przeczucie — ten dzień nie pójdzie zgodnie z planem.
Usiadła przy stole naprzeciwko Leny. Szwagierka podniosła szklankę soku:
— Za jubilatkę! Za czterdzieści lat!
Artiom i Wiera Nikołajewna również podnieśli szklanki. Natalia wzięła swoją i upiła łyk.
Sok był zbyt słodki, mdlący. Odłożyła szklankę na stół.
— Dziękuję — powiedziała cicho.
Wiera Nikołajewna zaczęła kroić salami i ogórki, układając je na talerzach.
Lena wzięła telefon i zaczęła fotografować stół, Artioma i teściową. Potem zwróciła się do Natalii:
— Szwagierko, uśmiechnij się! Zrobię zdjęcie na twoje urodziny.
Natalia próbowała wymusić uśmiech, ale wyszedł sztucznie. Lena pstryknęła kilka zdjęć, spojrzała na ekran i skrzywiła się:
— Nie wyszło najlepiej. Może jeszcze raz?
— Nie — pokręciła głową Natalia.
Lena wzruszyła ramionami i wróciła do telefonu. Wiera Nikołajewna postawiła na środku stołu talerz z wędlinami i usiadła obok Artioma.
— No to, zaczniemy śniadanie po ludzku. Natalia, nie przeszkadza ci, że przyszliśmy pogratulować?
Natalia spojrzała na teściową. Wiera Nikołajewna się uśmiechała, ale w oczach było coś innego — oczekiwanie, wyzwanie.
Jakby sprawdzała, czy Natalia odważy się sprzeciwić.
— Oczywiście, że nie przeszkadza — odpowiedziała spokojnym głosem.
Artiom skinął głową, zadowolony z odpowiedzi. Wziął kromkę chleba, posmarował masłem, położył na wierzch salami.
Żuł z apetytem, rzucając co jakiś czas spojrzenie na matkę i siostrę.
Wiera Nikołajewna również zaczęła jeść, od czasu do czasu komentując:
— Chleb mógłby być świeższy. A salami jakieś tanie. Artiom, dobrze zarabiasz, czemu twoja żona oszczędza na jedzeniu?
Mąż wzruszył ramionami:
— Mamo, Natalia kupuje. Nie wtrącam się.
Wiera Nikołajewna spojrzała na Natalię z wyrzutem:
— Natalio, nie można oszczędzać na jedzeniu. Mężczyzna musi dobrze jeść, żeby efektywnie pracować.
Natalia oprzeła łokcie na stole i splótła palce.
— Wiera Nikołajewna, Artiom je, co chce. Jeśli coś mu nie smakuje, mówi.
— Mówi, mówi — westchnęła teściowa — Tylko ty nie zawsze słuchasz.
Lena zachichotała, wciąż patrząc w telefon. Artiom jadł w milczeniu, nie włączając się do rozmowy.
Natalia zacisnęła pięści pod stołem. Chciała wstać i odejść, ale nogi jakby przywarły do podłogi.
Wiera Nikołajewna dokończyła herbatę, wstała i znów podeszła do kuchenki.
Sprawdziła ziemniaki — jeszcze nie były gotowe. Wróciła do stołu, wyjęła z torby małe pudełeczko owinięte błyszczącym papierem.
— Natalio, to dla ciebie. Od mnie i Leny.
Natalia wzięła pudełko i rozpakowała je. W środku były tanie kolczyki ze sztucznymi kamieniami. Podniosła wzrok na teściową.
— Dziękuję.
— Noś je z radością. Wybrałyśmy je specjalnie. Prawda, Leno?
Szwagierka kiwnęła głową, nie odrywając oczu od ekranu.
— Tak. Specjalnie.
Natalia odłożyła kolczyki z powrotem do pudełka. Artiom wyjął z kieszeni kopertę i podał żonie:
— To dla ciebie.
Natalia otworzyła kopertę.
W środku znajdowała się kartka z wydrukowanymi gratulacjami i tysiąc rubli.
Spojrzała na męża.
— Dziękuję, Artiom.
Mąż skinął głową, uśmiechając się:
— Kup sobie coś, co ci się podoba.
Wiera Nikołajewna wstała, by sprawdzić ziemniaki. Wyjęła je z garnka, odlała wodę i zaczęła kroić w kostkę. Lena w końcu oderwała wzrok od telefonu:
— Szwagierko, będzie tort? Czy nie zdążyłaś upiec?
Natalia pokręciła głową:
— Nie ma tortu. Wieczorem mam restaurację, tam będzie wszystko.
Lena otworzyła szeroko oczy:
— Restauracja? Naprawdę? A nas nie zaprosiłaś?
— Tam będą moi przyjaciele i współpracownicy. Wąskie grono.
Szwagierka zacisnęła usta i spojrzała na Artioma z urazą:
— Braciszku, twoja żona nawet na swoje urodziny nas nie zaprosiła. Pięknie.
Artiom zmarszczył brwi, rzucając niezadowolone spojrzenie na Natalię:
— Natash, po co to robisz? Mama i Lena to rodzina.
— Nie mówiłam, że nie zapraszam. Po prostu to inny format — Natalia starała się zachować spokój, ale głos zaczął jej drżeć.
Wiera Nikołajewna wróciła do stołu z gotową sałatką i położyła talerz na środku.
— Natashenka, restauracja jest oczywiście dobra, ale rodzina jest ważniejsza.
— Ja i Lena specjalnie przyjechałyśmy rano, żeby ci złożyć życzenia. A ty nas nawet nie doceniasz.
Natalia przełknęła ślinę. Chciała krzyknąć, że nikt nie prosił ich o przyjazd, że to jej urodziny i ma prawo decydować, jak je spędzić. Ale milczała.
Artiom wziął widelec i spróbował sałatki:
— Mamo, jak zawsze pysznie. Natash, jedz, nie stój bezczynnie.
Natalia wzięła widelec i nałożyła trochę sałatki na talerz. Spróbowała.
Majonez, ziemniaki, kiełbasa — wszystko skleiło się w jeden słodko-lepki kęs. Przeżuła i z trudem przełknęła.
Zegar wskazywał dziesiątą trzydzieści.
Do restauracji pozostało jeszcze osiem i pół godziny. Czas wydawał się ciągnąć w nieskończoność.
Lena wstała od stołu i zaczęła chodzić po mieszkaniu, jakby sprawdzała teren. Weszła do salonu, a potem wróciła do kuchni.
— Szwagierko, gdzie masz czyste ręczniki? Mama umyje ręce po gotowaniu.
Natalia wstała w milczeniu, poszła do łazienki i przyniosła ręcznik. Podała Lenie. Szwagierka wzięła go, nawet nie dziękując, i podała Wierze Nikołajewnej.
Teściowa wytrze ręce, powiesiła ręcznik na oparciu krzesła i znów usiadła przy stole. Artiom dolał herbaty wszystkim. Wiera Nikołajewna wzięła filiżankę, upiła łyk i spojrzała na Natalię:
— Natashenka, chciałam zapytać… kiedy w końcu zdecydujesz się na dzieci?
Masz już czterdzieści lat. Zegar tyka.
Natalia zamarła. To pytanie padało regularnie, ale dziś, w dniu urodzin, po lodowatym przebudzeniu i narzuconym śniadaniu, brzmiało wyjątkowo bolesno.
— Wiera Nikołajewna, to sprawa moja i Artioma.
— Oczywiście, oczywiście. Ale ja chcę wnuków. Lena jeszcze nie planuje małżeństwa, a cała nadzieja spoczywa na tobie.
Lena prychnęła:
— Mamo, nie zamierzam rodzić dzieci dla czyichś oczekiwań.
— Widzisz? — teściowa rozłożyła ręce. — Przynajmniej ty, Natalio, pomyśl o rodzinie.
Artiom żuł kanapkę, nie wtrącając się. Natalia spojrzała na męża, oczekując wsparcia, ale Artiom odwrócił wzrok.
— Muszę się przygotować — powiedziała Natalia, wstając od stołu. — Przepraszam.
Kierowała się ku drzwiom, ale Wiera Nikołajewna zawołała:
— Natalio, dokąd idziesz? Dopiero zaczęliśmy świętować!
— Wieczorem mam gości. Muszę się przygotować.
— Jakie goście są ważniejsi niż rodzina? — głos teściowej stał się ostrzejszy.
Natalia odwróciła się. Stała przy drzwiach kuchni, patrząc na trójkę przy stole.
Wiera Nikołajewna spojrzała z wyrzutem, Lena z ciekawością, Artiom z opuszczonym wzrokiem, zawstydzony.
— Wiera Nikołajewna, nie prosiłam was o przyjazd dzisiaj. Planowałam inny dzień.
— Nie prosiłaś? — teściowa zmarszczyła brwi. — Artiom powiedział, że będziesz szczęśliwa.
Natalia spojrzała na męża.
— Artiom, mówisz poważnie?
Mąż wzruszył ramionami:
— Mama chciała cię pogratulować. Co w tym złego?
— Wiedziałeś o restauracji. Wiedziałeś, że chcę świętować z przyjaciółmi.
— I będziesz świętować. Później. Teraz mama i Lena są tutaj, spędź z nimi czas.
Natalia powoli wróciła do stołu. Wyprostowała się, położyła ręce na oparciu krzesła.
— Dzisiaj obchodzę swoje urodziny w restauracji. Bez was.
Cisza. Wiera Nikołajewna odłożyła filiżankę, Lena podniosła wzrok od telefonu, Artiom zamarł z kawałkiem chleba w ręku.
— Jak to bez nas? — zapytała teściowa. — Przyjechałyśmy specjalnie dla ciebie!
— Nie prosiłam — powtórzyła Natalia spokojnie.
— Natalio, co ty robisz? — Artiom wstał od stołu. — Mama się starała, zrobiła sałatkę, przyniosła prezent!
— Nie prosiłam — powiedziała Natalia po raz trzeci, a głos stał się stanowczy.
Lena prychnęła:
— Ale charakter. Synowa, zdajesz sobie sprawę, jak się zachowujesz?
— Przyjdźcie, kiedy was zaproszą.
Teściowa zbledła:
— Natalio, co to za teatr?
— Żadnego teatru. To mój dom. W moim domu goście pojawiają się tylko na zaproszenie, a nie z własnej woli.
— Natalio, przestań. Stawiasz mnie w niezręcznej sytuacji wobec matki.
— Obudzono mnie lodowatą wodą — spojrzała na Artioma — żebym nakryła stół dla ludzi, którzy nie szanują ani mnie, ani mojego domu.
Artiom otworzył usta, ale nic nie powiedział. Wiera Nikołajewna wstała i wzięła torbę.
— Nie zostanę tu, gdzie mnie obrażają! Lena, szykuj się!
Szwagierka wstała pośpiesznie, schowała telefon do kieszeni i wzięła płaszcz.
Wiera Nikołajewna wychodziła, zakładając płaszcz z taką złością, jakby chciała go rozerwać.
— Artiom, idziesz z nami czy zostajesz z tą… — teściowa przerwała, nie kończąc zdania.
Mąż stał w środku kuchni, zdezorientowany, patrząc raz na matkę, raz na Natalię.
— Mamo, uspokój się. Natalio, ty też się uspokój. Bez skandali.
— Bez skandali? — Natalia uśmiechnęła się gorzko. — Artiom, oblałeś mnie wodą w moje urodziny.
Jaki jeszcze skandal ci trzeba?
Wiera Nikołajewna stanęła w drzwiach, odwrócona do syna.
— Artiom, co ona mówi?
Mąż zaczerwienił się i odwrócił wzrok.
— Mamo, ja po prostu… ona jeszcze nie wstała, a wy już przyjeżdżaliście.
— I postanowiłeś mnie obudzić wodą — dokończyła Natalia — jak nieposłuszne dziecko.
Lena cicho gwizdnęła:
— Braciszku, przesadzasz.
Wiera Nikołajewna naciągnęła płaszcz do końca i wzięła torbę.
— Chodźmy, Lena. Tutaj nas nie doceniają.
Szwagierka kiwnęła głową i poszła za matką. Artiom pobiegł za nimi.
— Mamo, poczekaj!
Natalia została sama w kuchni. Słyszała trzask drzwi, krzyk Artioma na klatce, potem powrót do mieszkania.
Zamknęła drzwi, poszła do kuchni. Twarz czerwona, oddech ciężki.
— Jesteś zadowolona? Twoja matka wyjechała płacząc!
— Artiom — Natalia usiadła — prosiłam tylko o jedno: świętować moje urodziny tak, jak chcę.
— Mogłaś poczekać kilka godzin! Porozmawiać z mamą, napić się herbaty! Ale nie, zrobiłaś cyrk!
— Zrobiłam cyrk? — Natalia podniosła głowę i spojrzała na męża.
— Obudziłeś mnie wodą. Zaprosiłeś swoich krewnych bez mojej zgody.
Zepsułeś moje urodziny. A ja zrobiłam cyrk?
Artiom zacisnął pięści.
— Jesteś egoistką. Zawsze myślisz tylko o sobie.
— Dziś mój dzień. Mam prawo myśleć o sobie.
— Dzień! Dzień! Wszystko tylko twój dzień! A o rodzinie w ogóle myślisz?
— Jaka rodzina, Artiom? Ta, która oblewa mnie wodą? Która nie pyta, czego chcę?
Gdzie teściowa rządzi w mojej kuchni i uczy mnie, jak żyć?
Mąż odwrócił się, podszedł do okna. Stał w milczeniu, potem się odwrócił.
— Wiesz co? Jedź do swojej restauracji. Sama. Jeśli tego chcesz.
— Pojadę.
— I nie licz, że pójdę z tobą.
— Nie liczę.
Artiom chwycił kurtkę z wieszaka i założył buty.
— Idę do matki. Przeprosić za twoje chamstwo.
— Idź.
Mąż otworzył drzwi i wyszedł, trzaskając tak, że szyby zadrżały.
Natalia została sama. Usiedła przy stole, patrząc na niedojedzoną sałatkę, ostudzoną herbatę i porozrzucane serwetki.
Spojrzała na zegar. Jedenasta. Osiem godzin do restauracji.
Wstała i zaczęła sprzątać stół. Resztki jedzenia wyrzuciła do kosza, umyła naczynia, przetarła blat.
Ruchy powolne, metodyczne. Umysł pusty, ale ręce działały same.
Gdy kuchnia była czysta, poszła do łazienki. Włączyła prysznic, rozebrała się i stanęła pod gorącym strumieniem wody.
Woda zmywała resztki porannego chłodu, napięcie, zmęczenie.
Natalia zamknęła oczy, poddając twarz strumieniowi.
Czterdzieści lat. Połowa życia za nią. I jak je przeżyła?
Dla męża, teściowej, szwagierki. Zawsze się dostosowywała, milczała, znosiła. A dziś nie wytrzymała.
Wyszła spod prysznica, wytrzeć się, poszła do sypialni.
Otworzyła szafę, wzięła sukienkę — ciemnoniebieską, dopasowaną, kupioną miesiąc wcześniej specjalnie na jubileusz.
Założyła ją, spojrzała w lustro. Sukienka leżała idealnie.
Ułożyła włosy i zrobiła makijaż. Pracowała powoli, starannie. Chciała wyglądać dobrze. Nie dla kogoś, ale dla siebie.
Gdy skończyła, była dopiero trzecia po południu. Do restauracji jeszcze cztery godziny.
Natalia usiadła na kanapie i wzięła telefon. Kilka wiadomości od przyjaciółek — gratulacje, pytania o wieczór.
Odpowiedziała krótko: wszystko zgodnie z planem, spotykamy się o siódmej.
Artiom nie dzwonił. Natalia się nie zdziwiła.
Włączyła telewizor, ale nie oglądała. Myślała o tym, co wydarzy się dalej.
Mąż był obrażony, teściowa urażona. Będą telefony, wyrzuty, oskarżenia.
Artiom spróbuje wymusić przeprosiny. Wiera Nikołajewna będzie opowiadać wszystkim znajomym, jaka jest niewdzięczna synowa.
Ale Natalia czuła — dziś coś się zmieniło.
W środku nie było już ciężaru, który ciążył jej od lat. Odeszło.
O szóstej wieczorem ubrała się, wzięła torebkę i wyszła z mieszkania.
Na zewnątrz było chłodno, jesienny wiatr rozwiewał włosy. Natalia zamówiła taksówkę i usiadła na tylnym siedzeniu.
— Dokąd jedziemy? — zapytał kierowca.
Natalia podała adres restauracji. Samochód ruszył. Za oknem mijały domy, latarnie, sporadyczni przechodnie. Miasto przygotowywało się na wieczór.
Dotarła około szóstej trzydzieści. Restauracja była niewielka, przytulna, z ciepłym światłem w oknach. Natalia weszła, recepcjonistka powitała ją uśmiechem:
— Dobry wieczór! Ma pani u nas rezerwację?
— Tak. Na nazwisko Natalia.
— Proszę, wejść. Państwa stolik jest już gotowy.
Poszła za recepcjonistką do małej sali. Stół nakryty, świece płoną, kwiaty w wazonach.
Wszystko tak, jak chciała. Natalia usiadła i rozejrzała się. Cicho, spokojnie. Nikt nie pouczał, nie krytykował, niczego nie wymagał.
Pierwsze przyszły przyjaciółki — Swieta i Irina. Obie z bukietami, w eleganckich sukienkach, z szerokimi uśmiechami.
— Wszystkiego najlepszego! — Swieta objęła Natalię, podała kwiaty.
— Natash, dziś wyglądasz przepięknie! — Irina pocałowała ją w policzek.
Natalia przyjęła bukiety, uśmiechnęła się. Po raz pierwszy tego dnia uśmiech był prawdziwy.
Dołączyli pozostali goście — współpracownicy, dawne znajome.
Sala wypełniła się głosami, śmiechem, ciepłem. Kelnerzy przynieśli menu i zaczęli obsługiwać.
Natalia siedziała na czele stołu, słuchała toastów, żartów, opowieści.
Swieta opowiadała o nowej pracy, Irina — o wyjeździe nad morze.
Kolega Wiktor pogratulował i obiecał przynieść tort do pracy.
Nikt nie pytał, gdzie jest mąż. Nikt nie wyrzucał.
Wszyscy byli tam, bo chcieli. Z miłości, a nie z obowiązku.
Kolacja trwała trzy godziny. Przyniesiono tort ze świeczkami.
Natalia wypowiedziała życzenie i zdmuchnęła je.
Przyjaciółki klasnęły, wykrzykiwały gratulacje.
Kroili tort, rozlewali szampana, wygłaszali toasty.
Gdy wieczór zbliżał się ku końcowi, Swieta pochyliła się ku Natalii:
— Natash, wszystko w porządku? Dziś jesteś jakaś… inna.
Natalia spojrzała na przyjaciółkę i pomyślała.
— Wiesz, Swieta, dziś zrozumiałam jedną rzecz.
Mój święto rozpoczęło się dokładnie wtedy, gdy przestałam się dostosowywać.
Swieta skinęła głową, nic nie pytając. Objęła Natalię za ramiona.
— W takim razie wszystkiego najlepszego. Naprawdę.
Natalia uśmiechnęła się. Spojrzała na stół pełen śmiejących się twarzy, na świece, na kwiaty.
Na ludzi, którzy przyszli nie dlatego, że tak trzeba, ale dlatego, że chcieli podzielić z nią ten dzień.
Czterdzieści lat. Połowa życia za nią. A przed nią — druga połowa.
Ta, w której nie trzeba budzić się lodowatą wodą, nakrywać stołu dla nieproszonych gości i milczeć, kiedy chce się krzyczeć.
