Alka zamarła w framudze drzwi sypialni, obserwując, jak Misha pośpiesznie wiąże sznurówki wytartych butów sportowych.
Jego ruchy były nerwowe i pośpieszne — jakby próbował uciec od nieuniknionej rozmowy.
— Więc idziesz na rozmowę kwalifikacyjną w dresie? — w jej głosie nie było złości, tylko zdziwienie.
Misha nie podniósł głowy, dalej bawiąc się sznurówkami.
— I co w tym złego? Programiści mogą.
— W kawiarni „Jaskółka”? Teraz tam mają biura firmy IT?
Jego ręce zamarły. Sekundowa pauza zdradziła wszystko.
— Skąd ty…
— Zapomniałem wylogować się z konta na tablecie. Rozmowa ze Svetką jest bardzo pouczająca.
Trzy miesiące temu Alka siedziała przy kuchennym stole, przeglądając stos rachunków i faktur.
Cyfry tańczyły przed oczami — opłaty za media, raty kredytu, zaległe mandaty. Misha wylegiwał się na kanapie w sąsiednim pokoju, wpatrzony w ekran telefonu.
— Mishu, jeśli nie zapłacimy, odetną nam prąd. — Odłożyła kolejną fakturę z czerwonym stemplem.
— Mmm, — dobiegło z kanapy obojętne mruczenie.
— Słuchaj, może chociaż spróbujesz pracy tymczasowej w magazynie? Zobacz, Sierioża proponował…
Misha nagle wyprostował się jakby dostał prądem.
— Przecież jestem programistą! Nie pójdę pracować jako magazynier! Mam wyższe wykształcenie!
— Które od roku nas nie utrzymuje, — wyszeptała Alka, ledwo słyszalnie, ale on usłyszał.
— To tymczasowe! Zobaczysz, wkrótce znajdę normalną pracę. Rynek teraz osłabł.
W tym momencie głośne pukanie do drzwi przerwało ich kłótnię.
W progu stali rodzice Mishy — matka z triumfalnym wyrazem zwyciężczyni i ojciec z kamienną twarzą.
— Dzieci, przyszliśmy do was! — Teściowa weszła do mieszkania, nie czekając na zaproszenie. — Aleczka, wyglądasz blado. Misha cię skrzywdził?
— Mamo, wszystko w porządku, — mruknął Misha, znowu wpatrując się w telefon.
— Jak to wszystko w porządku? — ojciec Mishy rozejrzał się po skromnym mieszkaniu. — Od trzech miesięcy nie spłacacie kredytu! My się za was poręczyliśmy!
Alka wstała, starając się zachować spokój:
— Ale to wy nalegaliście na tamte wesele! Moja mama proponowała skromny ślub, a wy…
— Ach, to nasza wina we wszystkim? — Teściowa teatralnie uniosła ręce do sufitu.
— Chcieliśmy, żeby nasz syn miał piękne wesele! Żeby ludzie nie mówili, że jesteśmy biedni!
Ojciec Mishy wyjął kalkulator i zaczął naciskać przyciski z miną głównego księgowego.
— I ile jeszcze trzeba płacić?
— Cztery lata. Trzydzieści tysięcy miesięcznie, — odpowiedziała zmęczona Alka.
— A ty ile zarabiasz?
— Pięćdziesiąt.
— No to wystarczy! — Teściowa kiwnęła z zadowoleniem głową. — Na jedzenie dwadzieścia tysięcy wystarczy.
— A opłaty? Transport? Ubrania? — Alka patrzyła na nich z niedowierzaniem.
— Mishu wkrótce znajdzie pracę, prawda, synku?
— Oczywiście, mamo. Właśnie ostatnio wysłałem CV.
Alka wstała w milczeniu i udała się do sypialni. Przez lekko uchylone drzwi dochodził głośny głos teściowej:
— Moja przyjaciółka Galina mówi, że jej synowa sama utrzymuje męża i jest szczęśliwa!
A ta ciągle niezadowolona. Mishu, powinieneś rozejrzeć się za innymi dziewczynami. Zobacz, Svetka nadal nie wyszła za mąż…
Minął kolejny miesiąc, a sytuacja tylko się pogorszyła. Misha definitywnie zrezygnował z udawania, że szuka pracy.
Alka wracała do domu i zawsze zastawała go w tej samej pozycji — rozciągniętego na kanapie z telefonem w rękach.
— Mishu, chociaż umyj naczynia, — zdjęła buty przy drzwiach.
— Jestem programistą, a nie gospodynią domową! — odburknął, nawet na nią nie patrząc.
— Jesteś bezrobotny! Od roku!
— Nie rok, tylko dziesięć miesięcy. A jeśli ci się coś nie podoba, to się rozwiedźmy!
— A kto będzie spłacał kredyt? Twoi rodzice?
Misha zamilkł. Oboje doskonale wiedzieli, jaka będzie odpowiedź.
W weekend przyjechała mama Alki. Kobieta przytuliła córkę i od razu zauważyła zmiany:
— Córeczko, schudłaś. Jak tu żyjecie?
— Normalnie, mamo.
— Misha znalazł pracę?
— Szuka.
— Rok szuka? Alya, może czas przestać go ciągnąć? Zaraz się wykończysz!
— Mamy kredyt, mamo. Ślubny. Zrobili go jego rodzice.
— To niech oni płacą!
— Jest na moje nazwisko. Teściowa powiedziała, że w ten sposób bank da mniej odsetek.
Mama pokręciła głową:
— Ech, córciu. Wpakowałaś się w kłopoty. A Misha chociaż pomaga w domu?
W tym momencie wszedł Misha:
— Dzień dobry, Elena Pietrownna. Ale, co na obiad?
— W lodówce są kotlety, podgrzej.
— Nie możesz sama? Jestem zmęczony.
— Zmęczony czym? — nie wytrzymała teściowa. — Leżeniem na kanapie?
— Elena Pietrownna, nie mieszaj się do naszej rodziny!
— Jakiej rodziny? Gdzie mąż wisi na szyi żony od roku?
Po wyjściu matki Misha zrobił awanturę:
— Celowo nastawiasz swoją matkę przeciwko mnie!
— Mishu, mówi prawdę. Nawet obiadu sobie nie podgrzejesz!
— Jestem mężczyzną! To praca dla kobiety!
— A praca dla mężczyzny to zarabianie pieniędzy! Gdzie są twoje pieniądze?
— Będą! Wkrótce będą! Jak tylko dostanę ofertę od poważnej firmy, zobaczymy, kto tu rządzi!
— Od roku mówisz to samo.
— Mam dość twojego narzekania! Idę na spacer!
Trzask drzwi odbił się echem po mieszkaniu. Alka została sama z rosnącym w gardle węzłem.
Na stole leżał zapomniany telefon Mishy — zostawił go w domu w pośpiechu.
Ekran rozświetlił się powiadomieniem:
«Svetka: Jutro o 15:00 w „Jaskółce”? Jak za dawnych czasów 😘»
Ręce Alki drżały, gdy wzięła telefon. Pamiętała hasło — datę urodzenia Mishy. Rozmowa otworzyła się, ujawniając gorzką prawdę.
«Misha: Tęsknię za tobą»
«Svetka: Ja też. Kiedy się spotkamy?»
«Misha: Żona mnie dusi, kontroluje każdy krok»
«Svetka: Biedaczek. Potrzebujesz wsparcia»
«Misha: Zawsze mnie rozumiałaś»
«Svetka: Pamiętam nasze spotkania. Może powtórzymy?»
«Misha: Alya myśli, że chodzę na rozmowy kwalifikacyjne»
«Svetka: Sprytny chłopak 😏»
Rozmowa trwała trzy tygodnie. Trzy tygodnie kłamstw.
Następnego dnia Alka wzięła wolne w pracy, udając złe samopoczucie.
O 14:50 stała już przed kawiarnią „Jaskółka”, obserwując wejście.
Misha pojawił się punktualnie, ubrany w dres — rzekomo po „porannym joggingu”.
Kilka minut później do kawiarni podeszła Svetka w obcisłej sukience.
Alka poczekała dziesięć minut i weszła zdecydowanym krokiem.
Usiedli w odległym kącie. Svetka delikatnie głaskała rękę Mishy, a on coś jej szeptał do ucha.
— Nie przeszkadzam? — Alka usiadła na wolnym krześle przy ich stoliku.
Twarz Mishy natychmiast zbledła:
— Alya… To nie tak, jak myślisz…
— To rozmowa kwalifikacyjna? Na stanowisko kochanka?
— Aleczka, tylko rozmawiamy, — Svetka udawała niewinny uśmiech. — Starzy przyjaciele.
— Którzy spotykają się potajemnie, podczas gdy żona zarabia pieniądze?
— Alya, porozmawiajmy w domu…
— Nie. Porozmawiamy tu i teraz. Od roku cię utrzymuję i spłacam kredyt. Od roku słucham pustych obietnic. A ty w tym czasie bawisz się z byłą?
— Nie krzycz! Ludzie patrzą!
— Niech patrzą! Niech wszyscy wiedzą, jakim jesteś pasożytem!
Misha zerwał się ze stołu:
— Nie masz prawa tak ze mną rozmawiać!
— Mam! Utrzymuję cię!
— To tymczasowe!
— Rok to tymczasowe? Mishu, nawet nie wysłałeś CV! Sprawdziłam pocztę!
— Przeglądałaś moje prywatne rzeczy?
— W naszym tablecie! Który kupiłam za swoje pieniądze!
Svetka cicho wstała, próbując wymknąć się niezauważona:
— Chyba pójdę…
— STOJ! — Alka odwróciła się do niej. — Skoro jesteś taka wyrozumiała, zabierz go sobie! Razem z jego matką i długami!
— Alya, jesteś zbyt emocjonalna…
— Odchodzę. Do rodziców. A ty możesz żyć, jak chcesz. Sam.
— Nie możesz po prostu odejść! Mamy kredyt!
— Który zrobili twoi rodzice! Niech oni płacą!
Alka starannie pakowała ostatnie rzeczy do torby, a każdy jej ruch zdradzał żelazną determinację.
Mieszkanie, które kiedyś wydawało się domem, teraz wydawało się obce, jak scenografia do sztuki, w której grała zbyt długo rolę, która nie była jej własną.
Dźwięk kluczy w zamku sprawił, że się odwróciła. Misha wpadł do pokoju, dysząc i rozczochrany.
— Alya, porozmawiajmy spokojnie!
Nie przestała układać rzeczy, nie spojrzała nawet na niego.
— O czym? O tym, jak kłamałeś przez rok? Czy o tym, jak ty i twoja matka oszukaliście mnie z kredytem?
— Nikt cię nie oszukał!
Teraz w końcu się odwróciła, a Misha niechcący zrobił krok w tył — tyle chłodu było w jej spojrzeniu.
— Naprawdę? To dlaczego kredyt jest na mnie, a pieniądze wydali twoi rodzice?
— Chcieli pięknego ślubu dla syna!
— Na mój koszt!
Dzwonek do drzwi przerwał ich kłótnię. Alka przeklęła w myślach — rozpoznała ten autorytarny dźwięk. Na progu pojawiły się znajome sylwetki.
— Wiemy wszystko! — teściowa wpadła do mieszkania, wściekła jak furia.
— Svetka dzwoniła! Jak mogłaś tak upokorzyć naszego syna?
Alka powoli wyprostowała się do pełnego wzrostu. Cierpliwość, którą zbierała przez miesiące, w końcu się wyczerpała.
— Ja go upokorzyłam? On spotykał się z kochanką!
— Po prostu rozmawiali! A ty zrobiłaś scenę! Całe miasto teraz plotkuje!
— Nie obchodzi mnie wasze miasto!
Teść, do tej pory milczący, zrobił krok naprzód. Jego głos zabrzmiał z typową władczą intonacją:
— Alevtina, musisz przeprosić Mishę i Svetlanę.
Alka prawie wybuchła śmiechem z powodu absurdalności sytuacji.
— Za co mam przepraszać?
— Obraziłaś ich!
— Powiedziałam prawdę!
— Misha jest twoim mężem! Powinnaś go wspierać!
— Wspierałam go przez rok! Dosyć!
Dźwięk taksówki zabrzmiał jak sygnał do wolności — w końcu przyszło uwolnienie. Alka chwyciła torby i ruszyła do drzwi.
— Jeśli wyjdziesz, nie wrócisz! — krzyknęła teściowa za nią.
— Nie zamierzam wracać!
Rodzice przywitali Alkę w milczeniu — czasem słowa są zbędne. Ojciec mocno ją objął, matka zapłakała, a w tym uścisku było więcej wsparcia niż przez cały rok małżeństwa.
— Zrobiłaś dobrze, — cicho powiedział ojciec. — Dosyć karmienia tego pasożyta.
Godzina oddechu — i znów dzwonek do drzwi. Alka wiedziała, kto to, zanim ojciec zdążył otworzyć.
— Alevtina jest w domu?
— Dla ciebie jej nie ma, — powiedział ojciec, blokując drogę.
— Jestem jej mężem! Mam prawo!
— Jaki mąż? Jesteś pasożytem!
— To nasze sprawy rodzinne!
— Były. Teraz się skończyły. Odejdź.
— Muszę porozmawiać z Alyą!
— Nie chce cię widzieć.
— Niech sama powie!
Alka zrozumiała — będzie musiała to zakończyć sama. Wyszła do przedpokoju, patrząc na mężczyznę, który kiedyś wydawał się księciem.
— Odejdź, Misha.
— Alya, porozmawiajmy! Wszystko ci wyjaśnię!
— Co wyjaśnisz? Że kłamałeś przez rok? Że spotykałeś się z kochanką? Że nie szukałeś pracy?
— Szukałem!
— Kłamiesz! Sprawdziłam historię przeglądarki. Tylko grałeś i oglądałeś porno!
— Grzebiesz w moich rzeczach!
— W komputerze, który kupiłam!
Przeszedł do ataku, jak zawsze, gdy był przyciśnięty do muru.
— Zacznijmy od nowa! Poprawię się!
— Nie. Jutro składam pozew o rozwód.
— A kredyt?
I tu padło kluczowe pytanie. Nie „jak żyć bez ciebie”, nie „kocham cię”, lecz „kredyt”. Alka uśmiechnęła się z ironią.
— Twój problem. Mam wszystkie dokumenty — korespondencję twojej matki, w której przyznaje, że oszukała mnie, przepisując kredyt. I paragony, gdzie wydano pieniądze. Wszystko na waszą rodzinę.
Twarz Mishy przybrała ziemisty odcień.
— Nie ośmielisz się…
— Ośmielę. Odejdź.
Ojciec w milczeniu wziął Mishę za ramiona i odprowadził go do wyjścia.
Tydzień minął w papierkowej robocie i spotkaniach z prawnikami. Finał dramatu odbył się w domu rodziców — delegacja wroga zjawiła się w komplecie.
— Jesteśmy gotowi zapomnieć tę historię, — ogłosiła uroczyście teściowa, jakby udzielała ogromnej łaski. — Jeśli Alevtina wróci i przeprosi.
Matka Alki wstała z fotela — mała, krucha, nagle wyglądała jak groźna amazonka.
— Za kogo ma przepraszać? Za waszego syna nieroba?
— On nie jest nierobem! Szuka pracy!
— Rok szuka? Każdy mężczyzna w rok zmieniłby dziesięć prac, by utrzymać rodzinę!
— Misha nie jest byle kim! Ma wyższe wykształcenie!
— Które leżało na kanapie przez rok!
— Jak śmiecie!
Ojciec Alki, dotąd powstrzymujący się, nie wytrzymał:
— A wy jak śmieliście wpakować moją córkę w niewolę? Zrzucić na nią kredyt podstępem?
— Chcieliśmy pięknego ślubu!
— Na cudzy koszt! Teraz niech wasz syn sobie radzi!
— Nie da rady! Nie ma pracy!
— Niech idzie do pracy!
— Gdzie? Kto go przyjmie?
— Na budowę! Do magazynu! Na stróża! Pracy jest pod dostatkiem!
Teściowa eksplodowała jak zapałka:
— Mój syn nie będzie stróżem!
— To niech kochanka go utrzymuje!
— Svetlana jest porządną dziewczyną! Nie jak twoja córka!
— Która spotyka się z cudzym mężem? Bardzo porządna!
Misha, który cały czas siedział w kącie, nagle ożył:
— Alya, wybacz! Nie zrobię tego więcej!
Alka spojrzała na niego z ciekawością, jak na rzadkie zwierzę:
— Nie zrobisz czego? Kłamać? Zdradzać? Na mojej szyi siedzieć?
— Znajdę pracę!
— Kiedy?
— Wkrótce!
— Od roku mówisz „wkrótce”. Dosyć. Rozwód.
— Będziesz żałować!
— Już nie.
Teściowa podniosła się nagle:
— Pozwiemy was! Zmusimy do spłaty kredytu!
Alka uśmiechnęła się — spokojnie, prawie przyjaźnie:
— Spróbujcie. Mam wszystkie dowody. I świadków. Kawiarnia była pełna.
— Jakie dowody?
— Że oszukaliście, przepisując kredyt. Że wydaliście pieniądze na siebie. Że Misha nie pracuje od roku. I zdradza.
— Kłamstwo!
— Prawda. I sąd to potwierdzi.
Rodzina spojrzała na siebie. Teść, rozumiejąc, że blef nie zadziałał, wycofał się:
— Dobrze, rozwiedźcie się. Ale kredyt na pół.
— Nie. Wy go wzięliście, więc wy płacicie.
— To nielegalne!
— A przepisanie kredytu podstępem jest legalne?
Nie było już nic do powiedzenia. Odeszli, trzaskając drzwiami — ostatni akord symfonii ich oburzenia.
Miesiąc później życie zaczęło się układać. Alka wracała z pracy, gdy zobaczyła znajomą sylwetkę. Svetka nie wyglądała już jak dawniej — zmęczenie rzucało ciężkie cienie na jej twarz.
— Cześć, — głos był niepewny.
— Cześć.
— Mogę zapytać o coś? To prawda, że Misha przez rok nie pracował?
Alka zatrzymała się, uważnie przyglądając twarzy byłej rywalki.
— Prawda. I co z tego?
— Wprowadził się do mnie. Obiecał, że znajdzie pracę. Ale tylko leży i narzeka. I jego mama dzwoni, żąda, żebym go utrzymywała.
— Współczuję.
— Nie wiedziałam… Mówił, że cię nie rozumie…
— Teraz wiesz. Powodzenia. Będzie ci potrzebne.
Alka ruszyła dalej, nie oglądając się za siebie. Za nią została Svetka — dziewczyna, która dopiero zaczynała rozumieć, w co się wpakowała.
W domu unosił się zapach świątecznego ciasta. Rodzice siedzieli przy stole z tajemniczymi uśmiechami.
— Co świętujemy? — zdziwiła się Alka.
— Twoją wolność, córko! — powiedziała matka, mocno ją przytulając. — I nową pracę!
— Skąd wiecie?
— Dzwonili, żeby pogratulować. Dobrze, że się zgodziłaś!
Alka się roześmiała. Nowa posada, nowe wynagrodzenie, nowe życie — bez pasożytów, kłamców i cudzych ambicji.
Telefon zawibrował. SMS od Mishy: „Alya, spotkajmy się. Czuję się źle”.
Usunęła wiadomość, zablokowała numer i odłożyła telefon.
Dość. Przez rok utrzymywałam pasożyta. Ani sekundy dłużej.
Za oknem zapadał wieczór, ale po raz pierwszy od dawna nie wydawał się końcem — był nowym początkiem.
