Pasażerowie patrzyli z niechęcią na starszą kobietę, ledwo ta usiadła na swoje miejsce.
Ale to właśnie do niej pod koniec lotu zwrócił się kapitan samolotu.
Alewtyna, zdenerwowana, opadła na fotel. Zaraz wybuchła kłótnia.
— Nie zamierzam siedzieć obok tej pani! — głośno oburzył się mężczyzna około czterdziestki, wpatrując się uważnie w jej skromne ubranie i zwracając się do stewardesy.
Nazywał się Wiktor Sokołow.
Bez skrępowania okazywał swoją wyniosłość i pogardę.
— Przepraszam, ale pasażerka ma bilet właśnie na to miejsce.
Nie mamy prawa go zmieniać — odpowiedziała stewardesa, zachowując spokój, choć Sokołow dalej przeszywał Alewtynę wzrokiem.
— Te miejsca są zbyt drogie dla takich osób — powiedział złośliwie, rozglądając się, jakby oczekiwał poparcia.
Alewtyna milczała, chociaż wszystko w niej się zaciskało.
Była ubrana w najlepszą sukienkę — prostą, ale schludną.
Jedyną, która nadawała się na tak ważną okazję.
Niektórzy pasażerowie wymieniali spojrzenia, ktoś kiwnął głową na znak zgody Wiktorowi.
W pewnym momencie, nie wytrzymując, staruszka cicho podniosła rękę i powiedziała:
— Wszystko w porządku…
Jeśli jest miejsce w klasie ekonomicznej — odejdę.
Całe życie oszczędzałam na ten lot i nie chcę nikomu przeszkadzać…
Alewtynie było osiemdziesiąt pięć lat.
To była jej pierwsza podróż samolotem.
Droga z Władywostoku do Moskwy była dla niej trudna: kilometry korytarzy, zgiełk terminali, niekończące się oczekiwania.
Towarzyszył jej nawet pracownik lotniska, aby się nie zgubiła.
Ale teraz, gdy do jej marzenia zostało już tylko kilka godzin, spotkała się z upokorzeniem.
Jednak stewardesa obstawała przy swoim:
— Przepraszam, babciu, ale zapłaciła pani za ten bilet i ma pełne prawo tutaj siedzieć.
Proszę nie pozwolić nikomu tego pani odebrać.
Spojrzała surowo na Wiktora i dodała chłodno:
— Jeśli pan nie przestanie, wezwę ochronę.
Po tym Wiktor zamilkł, mrucząc niezadowolony.
Samolot wzbił się w powietrze.
Alewtyna z nerwów upuściła torebkę, a nagle Wiktor, nie mówiąc ani słowa, pomógł jej zebrać rzeczy.
Gdy podał jej torbę, jego wzrok zatrzymał się na medalionie z kamieniem koloru krwi.
— Ładny wisiorek — powiedział.
— Wygląda na rubin.
Trochę się znam na starych rzeczach.
Taka rzecz kosztuje niemało.
Alewtyna się uśmiechnęła.
— Nie wiem, ile jest wart…
Mój tata podarował go mamie, zanim poszedł na wojnę.
Nigdy nie wrócił.
A mama dała go mnie, gdy miałam dziesięć lat.
Otworzyła medalion, w którym ukryte były dwie stare fotografie: na jednej młoda para, na drugiej mały chłopiec uśmiechający się do świata.
— To moi rodzice… — powiedziała z czułością.
— A to mój syn.
— Lecisz do niego? — zapytał ostrożnie Wiktor.
— Nie — odpowiedziała Alewtyna, spuszczając wzrok.
— Oddałam go do domu dziecka, gdy był niemowlęciem.
Wtedy nie miałam męża ani pracy.
Nie mogłam zapewnić mu normalnego życia.
Niedawno odnalazłam go dzięki testowi DNA.
Napisałam do niego…
Ale odpowiedział, że nie chce mnie znać.
Dzisiaj są jego urodziny.
Po prostu chciałam być blisko, choć na chwilę…
Wiktor zaniemówił.
— To po co lecieć?
Staruszka słabo się uśmiechnęła, a w jej oczach utkwił smutek:
— On jest kapitanem tego lotu.
To jedyny sposób, by być blisko.
Choć jednym spojrzeniem…
Wiktor milczał.
Ogarnęła go wstyd.
Spojrzał w dół.
Stewardesa, słysząc to wszystko, cicho odeszła do kabiny pilotów.
Po kilku minutach głos kapitana rozbrzmiał w salonie:
— Drodzy pasażerowie, za chwilę rozpoczniemy zniżanie do lotniska Szeremietiewo.
Ale najpierw chcę zwrócić się do szczególnej kobiety na pokładzie.
Mamo… proszę, zostań po lądowaniu.
Chcę cię zobaczyć.
Alewtyna zamarła.
Łzy spłynęły po jej policzkach.
W salonie zapadła cisza, potem ktoś zaczął bić brawo, ktoś uśmiechał się przez łzy.
Gdy samolot wylądował, kapitan złamał zasady: wybiegł z kabiny i, nie kryjąc łez, rzucił się do Alewtyny.
Objął ją tak mocno, jakby chciał odzyskać wszystkie stracone lata.
— Dziękuję, mamo, za wszystko, co dla mnie zrobiłaś — wyszeptał, przytulając ją do siebie.
Alewtyna płakała w jego objęciach:
— Nie mam czego wybaczać.
Zawsze cię kochałam…
Wiktor stał z boku, spuszczając głowę.
Było mu wstyd.
Zrozumiał, że za biednym ubraniem i zmarszczkami kryła się historia wielkiej ofiary i miłości.
To nie był zwykły lot.
To było spotkanie dwóch serc, rozdzielonych czasem, lecz mimo to odnalezionych.
