Kristina wciągnęła głęboko powietrze — ciepłe, przesiąknięte zapachem wolności.
To był jej drugi raz. Drugi raz, kiedy wychodziła na wolność. I znów musiała zacząć wszystko od zera.
Z półuśmiechem pomyślała: „Cierpliwości, trudności nas hartują…”
Tak, tylko ona zdawała się doświadczać tak dziwnych, niemal absurdalnych prób losu. Ale trudno, poradzi sobie.
Tym razem miała być naprawdę mądrzejsza. Już nigdy nikomu nie pomoże — nigdy więcej!
Niech wszystko będzie inne tym razem. Spokojne, ciche, bez kłopotów.
Trzy lata wcześniej opuściła dom dziecka, w którym dorastała.
Wtedy wierzyła w dobro, kochała świat całym sercem i czuła, że jest częścią czegoś wielkiego i jasnego.
Może miała naprawdę szczęście, a może ten dom był bardziej ludzki niż inne…
Ale nie zostały żadne dobre wspomnienia.
Tylko ból: ciągłe krzyki, upokorzenia, niekończące się kary…
Jeśli ktoś „zawinił”, trafiał do szafy — nazywanej „celą karną”, z okienkiem na górze, i dostawał tylko wodę przez trzy dni.
Czasem po prostu bili. Samo wspomnienie bolało.
Pewnego dnia, idąc na przystanek, Kristina zobaczyła dziecko szamoczące się w jeziorze.
Bez zastanowienia wskoczyła, by je uratować.
Dziewczynka bardzo się szarpała, ale Kristina była silniejsza.
W końcu trzymała ją w ramionach, z krwawiącym nosem — pewnie uderzyła się przy wyciąganiu.
Ludzie, którzy podbiegli, nie usłyszeli słów wdzięczności, tylko zarzut dziewczynki: że Kristina ją zaatakowała, a nie uratowała.
Z powodu przeszłości Kristiny, od razu zabrano ją na komisariat.
Znaleziono jakiś paragraf, żeby ją oskarżyć, chociaż formalnie nic strasznego się nie stało. Kolejna historia obrócona przeciwko niej.
Teraz postanowiła stanowczo: każdy niech dba o siebie. Ona nie będzie się już nikim przejmować.
Wsiądzie do autobusu i pojedzie tam, gdzie powinna — do domu na wsi, godzinę drogi od miasta.
Ale nigdy tam nie dotarła — zasnęła i przegapiła przystanek. Może… to było szczęście?
Autobus kołysał się lekko na dziurawej drodze. Kristina nieświadomie zapadła w sen.
Obudziła ją starsza pani, lekko potrząsając ramieniem:
— Dziewczyno, nie miałaś wysiąść w Kalinovce? Już minęliśmy!
Kristina potrzebowała chwili, by pojąć, gdzie jest, ale kiwnęła głową. Wyskoczyła z autobusu jak strzała.
Wokół — pola, lasy, zachód słońca, piękno… Ale spanie pod gołym niebem nie brzmiało komfortowo.
Wioska pojawiła się nagle. Najpierw pola, potem uliczka z domkami. Wszystko wyglądało nieruchomo, pogrążone w ciszy.
Nikogo na ulicy. Sprawdziła dokumenty. Adres: dom z resztkami zielonej farby, trzeci od końca.
Były dwa podobne. Jeden wyglądał jak ruina, więc to musiał być ten drugi.
Dom był nawet lepszy, niż się spodziewała. Czajnik, herbata, cukier, stary telewizor, kanapa.
Po kilku minutach siedziała już z kubkiem herbaty i kromką chleba. Potem padła ze zmęczenia i zasnęła.
Obudziły ją dziwne dźwięki. Gdzieś blisko — samochód, kroki, głosy.
Potem zatrzaśnięcie drzwi i odjazd auta.
Kristina się napięła. Spojrzała przez okno — przy bramie ktoś siedział na ziemi obok wózka inwalidzkiego.
Próbował się na niego wdrapać, ale bezskutecznie.
— Hej! Co pan tu robi? — zawołała.
Mężczyzna uniósł wzrok.
— A pani?
— Ja tu mieszkam.
Uśmiechnął się.
— To chyba zły adres.
Kristina zeszła na dół, pomogła mu wsiąść do wózka.
— Jak długo tu jesteś?
— Od wczoraj wieczorem, — westchnęła.
— Ja od dziesięciu lat.
— Co takiego?! — Kristina była wstrząśnięta.
— To znaczy, że mieszkasz tu czasami?
— Nie! Ten dom został mi przydzielony przez opiekę społeczną, jestem sierotą! Mam dokumenty! Jasne, dom…
— Sprawdźmy to, — powiedział spokojnie. — Wejdźmy do środka.
Kristina się zgodziła. Wyglądało na to, że zna ten dom aż za dobrze.
Wiedział nawet, gdzie są dwie deski, żeby łatwo dostać się na werandę. Skąd to wiedział? Może naprawdę to jego dom?
W środku Kristina podała mu dokumenty. Nie spojrzał na nie, tylko odłożył.
— Zrobisz mi herbaty?
Natychmiast wstała i przygotowała herbatę. Dopiero gdy zaczął pić, sięgnął po papiery, szybko je przekartkował i uśmiechnął się:
— Sprawdziłaś numer domu?
Kristina pokręciła głową.
— To dom numer trzydzieści. Twój to trzydzieści dwa, po drugiej stronie ulicy.
— Co?! — w jej oczach pojawiły się łzy. — Ale to rudera! Strach tam wejść!
— Szkoda, — przyznał. — Ale nie można wybierać.
Kristina opadła na krzesło. Wszystko znowu poszło źle.
— I co teraz mam zrobić?
— Nic. Tu jest miejsce. Wybierz pokój i zostań. Nie przeszkadzasz mi. I nikt inny nie przyjdzie.
— Ale ja jestem sierotą! Nie mam innego domu!
— W porządku, zostań, jeśli chcesz. Czasem mi pomożesz. Urządzisz swój kąt, znajdziesz pracę — życie się zacznie.
Kristina się zamyśliła. Miało to sens. A on nie wyglądał na niebezpiecznego.
Właściwie — był uprzejmy, nawet miły.
— Jestem Kristina.
— A ja Andriej, — odpowiedział. — Nie bój się. Nie zawsze byłem taki… Byłem sportowcem.
Miałem wypadek. Po kontuzji wszystko się zmieniło. Żona przywiozła mnie tutaj, powiedziała: „Tu jest twoje miejsce”.
Samochód został u niej, mieszkanie na czwartym piętrze — a ja nie jestem w stanie wejść po schodach. Więc zostałem tutaj…
Kristina patrzyła na niego, czując, że coś w niej mięknie.
Obiecała sobie, że nie będzie się mieszać w życie innych.
A teraz była w obcym domu, piła herbatę i rozumiała: może byli obcy dla świata, ale nie dla siebie nawzajem.
— I mówisz to tak spokojnie?! — Kristina była poruszona.
Gdyby tylko poznała tę „żonę”! W domu dziecka ludzie tacy jak ona przechodzili piekło — i to długo. Nikt się nie podnosił.
— Mówmy sobie na „ty”, — uśmiechnął się Andriej. — Nie jestem taki stary. Mam tylko trzydzieści dwa lata.
— No dobrze… zgoda, — zgodziła się Kristina, trochę zawstydzona.
Leżąc w swoim pokoju, nie mogła zasnąć. Myśli nie dawały spokoju. Co za los…
Ona — sierota, nigdy nie miała nic dobrego, ale wierzyła w przyszłość.
A Andriej — miał wszystko: zdrowie, sukces, miłość… A teraz? Pustka.
Co może czekać kogoś, komu życie nagle się załamało?
Rano obudziły ją dźwięki wioski — koguty, krowy, głosy.
Spojrzała na zegarek: szósta rano! „Dokąd oni wszyscy tak wcześnie idą?”
Poczuła zapach — pachniało kawą. Dziwne uczucie… Włożyła kurtkę i wyszła do salonu.
Andriej, sprawnie jak na wózku, przygotowywał śniadanie.
— Cześć! Pomyślałem o kawie. Dwie filiżanki!
Kristina wciągnęła zapach.
— O rany! Jak to pachnie!
— Piłaś kiedyś prawdziwą kawę? — uśmiechnął się.
Pokręciła głową, obserwując jego ruchy.
Po minucie spróbowała — gorzka, mocna. Usiłowała wypić jeszcze łyk, ale nie dała rady.
Andriej zauważył jej minę.
— Nie smakuje?
— No… nie bardzo, — odpowiedziała szczerze.
Zaśmiał się.
— To masz szczęście, że się nie uzależniłaś. Kawa to prawie narkotyk dla dorosłych.
— To może herbata, — uśmiechnęła się Kristina.
— Zgoda, Kristina. A teraz pomyślmy, co dalej.
Tydzień później dostała pracę w centrum zbożowym. Były wątpliwości przez jej przeszłość, ale Kristina opowiedziała wszystko szczerze. Kierownik zdecydował dać jej szansę:
— Zacznij od rejestracji, zobaczymy, jak sobie poradzisz.
Wracała wieczorem zmęczona, czasem zakurzona, ale szczęśliwa.
Andriej zawsze ją witał, słuchał, doradzał, cieszył się jej sukcesami.
A Kristina po raz pierwszy czuła się potrzebna. Naprawdę kochana.
W pierwszą wolną niedzielę zaproponowała:
— Chodźmy na spacer! Jeszcze nie widzieliśmy wioski. Ja na pewno nie.
A ty nie możesz się wiecznie ukrywać!
Spojrzał na nią zaskoczony, potem skinął głową:
— Masz rację. Idziemy.
We wsi zaczęli się do niej przyzwyczajać.
Ludzie ją pozdrawiali, nawet rozmawiali z Andriejem, nie spuszczając wzroku ani nie oceniając. On się otworzył, nawet żartował.
W domu powiedział:
— To była dla mnie podróż. Dziękuję.
— To dopiero początek! Zdobywamy świat! — uśmiechnęła się Kristina.
Chwyciła go za ręce, a on spojrzał na nią pierwszy raz z ciepłem i szczerze.
— A lekarze? Jest jeszcze nadzieja?
— Głupstwa. Mówią: „Wstań i chodź”. A co jeśli nie wstanę? Jeśli nogi nie posłuchają?
Andriej wzruszył ramionami i pojechał do swojego pokoju. Kristina patrzyła za nim.
Nie teraz — ale wkrótce, znajdzie sposób, by mu pomóc.
Następnego dnia poszła do ośrodka zdrowia we wsi.
— Dzień dobry! Jestem Kristina. Ja i mój… mąż… to znaczy sąsiad… mamy mały problem.
Pielęgniarka kiwnęła głową ze zrozumieniem.
— Wiem, o kim mówisz. Jak mogę pomóc?
Opowiedziała wszystko — o wypadku, diagnozie, że Andriej stracił nadzieję. Pielęgniarka pomyślała.
— Nie jestem specjalistką, ale mam znajomego lekarza. Jutro do niego jadę. Jeśli przyniesiesz dokumenty — poprosi o drugą opinię.
Kristina obiecała. I faktycznie znalazła papiery.
Ale w domu czekał ją straszny widok — Andriej leżał na ziemi, wózek przewrócony.
— Andriej! Co się stało?!
Otworzył oczy, oddychał ciężko.
— Chciałem wstać… tylko raz… Chciałem być naprawdę blisko ciebie. Ale nie miałem siły… Upadłem…
Kristina przytuliła jego głowę do piersi.
— Jesteś szalony… To nie tak się robi! Trzeba trenować, przygotować się… Nie rzucać się w pustkę.
— Kristina…
Pocałowała go delikatnie.
— Ty jesteś na wózku… A ja — sierota i była więźniarka. I co z tego? Jesteśmy dla siebie idealni.
Pielęgniarka dotrzymała słowa. Jej znajomy był właśnie lekarzem Andrieja.
Dał wskazówki, książki, szczegółowe instrukcje. Kristina wzięła je jakby szła na bitwę.
Czasem Andriej był zmęczony, zirytowany, mruczał:
— Dlaczego mam tyle szczęścia? Jesteś młoda, piękna… A ja — wrak człowieka.
— A ja — sierota, — odpowiadała. — I co z tego? Jesteśmy razem. To się liczy.
Minęło sześć miesięcy. Pierwszy krok. Drugi. Potem trzeci. Andriej uczył się chodzić na nowo, powoli, ale z determinacją.
Pewnego dnia powiedział:
— Muszę pojechać do miasta. Na jeden dzień.
— Pojadę z tobą! — zaproponowała Kristina.
— Nie. Sam. Muszę coś załatwić.
Jej serce ścisnęło się. Żona? Przeszłość? Skinęła głową w milczeniu:
— Dobrze…
Cały dzień płakała, spakowała walizkę, postanowiła odejść. Nie mogła tam zostać, wiedząc, że wrócił do innego życia.
Ale wieczorem usłyszała dźwięk przy bramie. Spojrzała — samochód.
Z niego wysiadł Andriej z ogromnym bukietem kwiatów.
Kristina pobiegła do niego. Wręczył jej kwiaty, potem — małe pudełeczko.
— Wyjdź za mnie. Dziś złożyłem pozew o rozwód. Teraz możemy zacząć od nowa. Tylko ty i ja.
Kristina rzuciła mu się w ramiona, płacząc ze szczęścia.
Stali na progu domu, który kiedyś połączył ich przez przypadek. Ale teraz — już na zawsze.
