— „To mieszkanie musi być prawnie nasze! Rozumiesz, słabeusz?
Tylko nasze! I dopiero wtedy będziesz mógł dyktować warunki swojej upornej żonie.
I trzymaj ją na smyczy!” krzyczała teściowa.
Kilka minut wcześniej…
— „Och, ale zimno! Zima niedługo przyjdzie,” zadrżała Polina.
Powinna była założyć kurtkę, ale z przyzwyczajenia pobiegła na balkon w odzieży domowej.
Szybko powiesiła pranie z pralki i wróciła do środka.
Jednak otwierając drzwi z balkonu do pokoju, Polina usłyszała głos swojego męża, który miał być w pracy, w biurze.
A swoją drogą, sama znalazła się w domu przez przypadek.
Lenka zadzwoniła, gdy Polina już wychodziła z domu i powiedziała, że ich biuro zaplanowało dzisiaj dezynsekcję przeciwko karaluchom.
— „W końcu się doczekali. Zjedli głowę szefowi, aż się zgodził.
Inaczej te stwory mogłyby nas wkrótce wynieść z budynku.
Więc każdy dostał niespodziewany dzień wolny. Zostań w domu, przyjaciółko.”
I Polina ucieszyła się, że może zostać w domu.
Było dużo zaległej pracy, a w weekend niewiele udało jej się zrobić.
Chciała spędzić swoje zasłużone dni wolne korzystnie dla duszy i ciała, a nie tylko sprzątając, piorąc i gotując jedzenie, wywalając język.
Polina zdziwiła się, że jej mąż, który zawsze wychodził wcześniej, wrócił do domu.
„Czy wszyscy zajmują się dzisiaj karaluchami?” uśmiechnęła się do siebie.
— „Jak sobie wyobrażasz to, mamo?
Polina nie jest kompletną idiotką, żeby się na to zgodzić!” głośno powiedział Arkadij.
„No tak! O czym mój mąż rozmawia z matką?
Bardzo ciekawie podsłuchać!” pomyślała Polina i postanowiła nie wychodzić z balkonu, tylko zamknęła drzwi, trzymając je ręką.
— „Nie, sama idea nie jest zła!” kontynuował jej mąż.
— „I nawet zgadzam się na jej realizację. A jeśli wszystko pójdzie dobrze, to będzie po prostu wspaniale!”
Zdjął kurtkę, powiesił ją w szafie i poszedł do kuchni.
Polina obserwowała go zza częściowo zamkniętych drzwi i zasłon, które teraz bardzo wygodnie ją ukrywały przed mężem.
Arkadij ruszył do kuchni, a Polina zorientowała się, że nie może dobrze usłyszeć, co mówi.
„Wyjdę i cicho podejdę do kuchni.
Długo tam będzie. Zgłodniał,” pomyślała kobieta.
I zrobiła dokładnie tak.
Jak mysz, wyszła z balkonu, starając się nie hałasować, zamknęła drzwi balkonowe i podeszła bliżej kuchni.
Na szczęście dla niej, mąż włączył tryb głośnomówiący w telefonie.
Bo jego ręce były zajęte czymś bardzo ważnym.
Arkadij zagotował czajnik, wyciągnął kiełbasę i ser z lodówki.
Pokroił je na duże kawałki i położył na kromkach chleba, wcześniej obficie posmarowanych majonezem.
— „Arkasha, słyszysz mnie? Czym się zajmujesz?
Musimy rozwiązać tę sprawę jak najszybciej, a ty się jeszcze krzątasz,” głos teściowej narzekał przez telefon.
— „Tak, mamo, słucham. Po prostu postanowiłem coś przekąsić.”
— „Boże, rozmawiam z nim o ważnych sprawach, a żona nie w domu, a on znów je! Jak długo to jeszcze potrwa?
Znaleźliście już kupców na mieszkanie Poliny?”
— „Tak, znaleźliśmy. Umowa za tydzień.
Kupujący poprosili o trochę czasu, mieli jakieś problemy z pieniędzmi,” Arkadij chętnie dzielił się rodzinnymi sprawami z matką.
— „No to super. Sprzedacie mieszkanie Poliny, to pierwszy krok.
Potem znajdziesz kupców na to, a potem już blisko do kupna nowego.
A wciąż nie rozpracowałeś, jak przekonać żonę, żeby zrobiła to po twojemu,” zrugała go matka, Lydia Iosifovna.
— „Mam jeszcze czas, o czym ty mówisz!
Musimy sprzedać oba mieszkania, a potem kupić jedno większe, jak zaplanowaliśmy z Poliną.
To się nie dzieje w tydzień. Mamy jeszcze sporo czasu.
Więc za wcześnie się niepokojysz, mamo,” odpowiedział Arkadij, głodnie pochłaniając kanapkę.
— „Ale to bardzo delikatny proces, wręcz polityczna gra, którą trzeba zacząć dzisiaj.
Stopniowo prowadź żonę do tego, czego chcesz.
Przekonaj ją, przedstaw niezbite argumenty i dowody, że tylko twoja decyzja jest właściwa.
Nie zgodzi się na to, co zaplanowaliśmy, jeśli jej to powiesz wprost!” kontynuowała oburzona teściowa.
— „Myślisz, że się nie zgodzi? Dlaczego?
Jesteśmy rodziną, a mieszkanie i tak zostanie w rodzinie,” zastanawiał się Arkadij.
— „Bo ty jesteś tylko prostym głupcem.
Wszyscy inni są bardzo przebiegli i interesowni.
A swoją drogą, twoja Polina nie jest tak głupia i prosta, jak próbuje nam pokazać. Znam ludzi!”
„Rzeczywiście, teściowo, masz rację.
Nie jestem ani prosty, ani głupi.
A teraz spróbuję zrozumieć, jakie to przygody wymyśliłaś,” pomyślała Polina.
Z Arkadijem mieszkali już dziesięć lat.
Ich córka miała dziewięć lat.
Polina odziedziczyła małe jednopokojowe mieszkanie po rodzicach, gdzie małżonkowie mieszkali przez pierwsze dwa lata małżeństwa, aż kupili to dwupokojowe, biorąc kredyty.
Polina wynajmowała swoje mieszkanie.
Pieniądze z wynajmu szły na spłatę kredytów.
Potem ich córka zaczęła dorastać.
Jednopokojowe mieszkanie zaczęło przynosić więcej problemów niż zysków – pilne naprawy po nieostrożnych najemcach, zepsute meble czy urządzenia.
Małżonkowie postanowili, że czas na większe mieszkanie.
A Arkadij długo mówił Polinie, że potrzebują drugiego dziecka.
— „Dlaczego nasza mała Ritochka rośnie sama?
Nie ma siostry, nie ma brata. Nawet mi jej żal.
Ja dorastałem w rodzinie, gdzie nas było troje.
A ty też nie dorastałaś sama.
Więc dlaczego odbieramy naszej córce tę radość?
To będzie na całe życie – pomoc i wsparcie od krwiwego krewnego.”
Polina też tego chciała.
Ale zawsze się zastanawiała, miała wątpliwości.
A po tym, jak małżonkowie ostatecznie postanowili sprzedać oba mieszkania i kupić jedno przestronne, teraz sama marzyła o synu.
„Co tam ta sprytna teściowa wymyśliła?” szepnęła Polina.
— „Spróbuję ją przekonać,” pewnie odpowiedział Arkadij swojej matce.
— „Ale nawet jeśli będzie opierała się, nie sądzę, żeby to było straszne.”
— „Jak to nie będzie straszne! Nie rozumiesz, do czego to może doprowadzić?
Polina pewnego dnia cię zostawi i weźmie dwie trzecie nowego mieszkania.
Bo będzie miała pieniądze ze sprzedaży odziedziczonego mieszkania.”
— „Dlaczego myślisz, że mnie zostawi?” zastanawiał się Arkadij, nawet przestając żuć.
Odłożył trzecią kanapkę i spojrzał na telefon z oburzeniem.
— „Bo! Fakty! Fakty, mój drogi synu!
Po pierwsze, jesteś głupcem i niezdarą, którym można łatwo manipulować.
Tak, tak, nie dyskutuj!” kontynuowała, słysząc niezadowolony pomruk swojego syna.
— „Po drugie, kiedyś powiedziała mi, że wasze małżeństwo ma pęknięcia.
Myślisz, dlaczego Polina nie daje ci drugiego dziecka?
Co? Nie pomyślałeś o tym?
Ritochka ma już dziewięć lat, a ona nawet nie myśli o drugim dziecku,” argumentowała teściowa.
„Kiedy ja jej to kiedykolwiek powiedziałam?” zdziwiła się Polina, stojąc w zasadzce i nawet kręcąc głową ze zdumienia.
— „Myślisz, że Polina planuje mnie zostawić?” zapytał Arkadij.
— „Myślę, że się mylisz, mamo.
Inaczej nie zgodziłaby się na te wszystkie sprzedaże i zakupy.
A rozmawialiśmy o dziecku. Ona nie jest przeciwko temu.
Jesteśmy jeszcze młodzi, mamy czas, o czym mówisz!”
— „Może ci powiedzieć, co chce!
Ale fakty mówią same za siebie. Nie dyskutuj!
Twoja matka lepiej wie, jak postępować.
Musisz robić to, co ci mówię.
Nowe mieszkanie powinno być zarejestrowane na równych częściach dla ciebie i dla mnie.
Rozumiesz? Dla ciebie i dla mnie. Nigdy cię nie zdradzę. Jestem twoją matką.
Ale ona może. Może, synu, choćbyś zaprzeczał.
Żyłam dłużej niż ty i lepiej znam życie. Kobiety są przebiegłe.
Dziś mówi ci, że cię kocha, a jutro będziesz rozwodnikiem bez mieszkania i perspektyw.”
— „A, o to chodzi? Nasze mieszkania ci nie dają spokoju.
Jak to możliwe, że Arkadij i Polina mają dwa, a Lyovushka nie ma żadnego!”
szepnęła Polina. — „Czy teściowa marzy o tym, żeby później przekazać swoją część młodszemu synowi?
Co, jest do tego zdolna! Taka sprytna kobieta! Już wszystko wymyśliła, zadbała o wszystko.
Ciekawe, co Arkadij powie, żeby mnie przekonać do takiej ohydy.
Żeby przekonać mnie do zgody na to, co zaplanowali mąż i teściowa, musiałabym stracić rozum!” pomyślała Polina.
Postanowiła działać sama, proaktywnie, że tak powiem.
Wieczorem zadzwoniła do teściowej i odebrała jej wszystkie ambitne plany.
Całkowicie!
Od razu wszystko wyjaśniła.
— „Witaj, Lydia Iosifovna! Jak się czujesz, jak zdrowie?
Wszystko dobrze? Cieszę się. Chcę ci powiedzieć, że już sprzedajemy moje mieszkanie.
Znaleźliśmy kupców, tak. Cieszysz się? Ja też, wiesz.
I już znaleźliśmy kupców na nasze dwupokojowe.
Wyobrażasz sobie? Moja koleżanka kupuje nasze mieszkanie, bardzo jej się spodobało.
Tak, tak szybko, sami jesteśmy w szoku!”
— „Jeszcze nie oglądaliście nowego?” zapytała zdziwiona teściowa, nie spodziewając się takich szybkich wydarzeń w rodzinie syna.
— „Dlaczego nie! Już oglądaliśmy! Znaleźliśmy takie, które nam pasuje.
Sfinalizujemy zakup w tym tygodniu.
Jak tylko kupujący przekażą pieniądze, od razu wykonamy umowę sprzedaży i zakupu nowego mieszkania.”
— „Naprawdę? Tak szybko?” teściowa nie mogła już powstrzymać emocji i rozczarowania.
— „Tak, wyobraź sobie, jak dobrze wszystko się udało!” kontynuowała Polina radośnie.
— „Pewnie bardzo ciekawi cię, na kogo zarejestrujemy nasze nowe mieszkanie, prawda?”
— „Tak, ciekawi. Rozmawialiście o tym z Arkadijem? Co powiedział?”
— „Nic. Nie pytałam o jego zdanie.
Jedyną rzeczą, którą powiedziałam, było to, że jeśli się ze mną nie zgodzi, to go wyrzucę.
W końcu nasze małżeństwo pęka w szwach! Wiesz, co ci mówię.”
— „Polina, co ty…”
— „Poczekaj, jeszcze nie skończyłam,” przerwała teściową.
— „Chcę cię zaskoczyć. Zarejestruję mieszkanie tylko na siebie.
Bo jest więcej moich udziałów niż Arkadija. Rozumiesz to.
Mieszkanie po rodzicach, połowa w tym dwupokojowym. A wiesz, on się zgodził. Tak!”
— „Jak to—zgodził się!” teściowa była oszołomiona. — „Arkadij?”
— „Tak, on! Przekonałam go, że to właściwa decyzja.
Mamy córkę, musimy myśleć o niej przede wszystkim.
A drugie dziecko może się urodzić. A mąż może odejść, a my zostaniemy z niczym.
Ale tak—wszystko w porządku.
Arkadij będzie z nami, wiedząc, że mieszkanie jest moje, a on będzie tam mieszkał tak długo, jak JA BĘDĘ CHCIAŁA.”
Polina zakończyła swoje przemówienie i radośnie rozłączyła się, dobrze wyobrażając sobie reakcję teściowej.
Niech teraz przeżyje tę wspaniałą wiadomość sama.
Tak będzie lepiej!
