Rozwiodłam się — i zabrałam mieszkanie, zostawiając go z…
— Halo, Marino? Jeszcze nie spakowałaś rzeczy?
Dziś widziałam w kalendarzu cerkiewnym — dzień uwolnienia od plugastwa.
Najwyższy czas, nie uważasz?
Marina przycisnęła telefon ramieniem do ucha, nadal metodycznie krojąc awokado.
Po drugiej stronie słuchawki głos Eleonory Arkadiewny drżał z wyczekiwania jak napięta struna kontrabasu.
— Dzień dobry, mamo — odpowiedziała spokojnie Marina.
— O jakim plugastwie mowa?
O kamieniu w czajniku czy o pani nadziejach na moją szybką wyprowadzkę?
— Oj, nie wygłupiaj się! — w słuchawce rozległ się suchy kaszel.
— Przecież sama widzisz: Paszeńka marnieje.
Wczoraj wpadł po pierożki i miał oczy jak zbity pies.
Psujesz mu życie swoją karierą i tymi… jak im tam… smoothie.
Kiedy wy wreszcie się rozwiedziecie?
Nie męcz chłopa, daj mu znaleźć normalną kobietę, która wie, z której strony podejść do kuchenki.
Marina zamarła.
W oknie trzynastego piętra płynęły szare moskiewskie chmury.
Pięć lat.
Pięć lat codziennych telefonów, w których „Kiedy wy się wreszcie rozwiedziecie?” brzmiało częściej niż „Jak się masz?”.
Na początku to ją raniło, potem złościło, a teraz… teraz stało się po prostu nudne.
— Wie pani co, Eleonoro Arkadiewno — Marina nagle uśmiechnęła się do swojego odbicia w ciemnej szybie piekarnika.
— Ma pani rację.
Czas skończyć ten cyrk.
— Co? — Teściowa na sekundę zamilkła, oszołomiona brakiem oporu.
— Mówisz poważnie?
— Jak najbardziej.
Niech pani czeka.
Wkrótce wszystko się wydarzy.
Dosłownie w ciągu tygodnia.
— Wreszcie obudziło się w tobie sumienie! — triumfalnie westchnęła Eleonora.
— No, to ja sama przekażę Paszeńce radosną nowinę.
— Nie, nie, mamo — Marina odłożyła nóż.
— Niech to będzie niespodzianka.
Mój pożegnalny prezent dla pani rodziny.
Kiedy Marina się rozłączyła, do kuchni wszedł Pasza.
W rozciągniętym T-shircie, z pogniecioną twarzą i właśnie tym spojrzeniem „zbitego psa”, o które tak troszczyła się jego matka.
Nie był złym człowiekiem.
Był… nijaki.
Człowiekiem-kisielem, który przez pięć lat tak i nie nauczył się mówić „nie” kobiecie, która go urodziła.
— Znowu dzwoniła mama? — mruknął, zaglądając do lodówki.
— Czego chciała?
— Pytała, kiedy cię ode mnie uwolnię — Marina uważnie patrzyła, jak wyciąga słoik mamy lečo, ignorując przygotowane śniadanie.
— Oj, no przecież ją znasz.
Ona po prostu się o mnie martwi.
Ma słabe serce.
„Serce ma jak Terminator” — pomyślała Marina, ale na głos powiedziała co innego:
— Pasz, a czego ty sam chcesz?
Nie masz dość życia w stanie wiecznego „rozwodu w trybie oczekiwania”?
Pasza wzruszył ramionami, przeżuwając zimną paprykę.
— Przecież wszystko jest normalnie.
Mieszkanie twoje, samochód wspólny, praca jest.
No, marudzi — i niech marudzi.
Żal ci czy co?
Marinie nie było żal.
Było jej niedobrze.
Niedobrze od tego, że w wieku trzydziestu dwóch lat głównym wydarzeniem dnia nie był nowy projekt w biurze architektonicznym, tylko pytanie o to, kiedy spakuje walizki.
Następny tydzień Marina przeżyła w dziwnym, niemal euforycznym stanie.
Już się nie kłóciła, nie udowadniała Paszy, że jego matka przekracza granice, i nawet się nie krzywiła, gdy słyszała w słuchawce jego telefonu znajome syczenie.
Działała po cichu.
Kiedy Pasza był w pracy, Marina spotykała się z prawnikiem.
Właśnie z tym bystrym, konkretnym facetem, który specjalizował się w sprawach, gdzie jedna strona uważa się za bardzo sprytną, a druga — za bezbronną.
— Zatem — prawnik postukał długopisem o stół.
— Mieszkanie jest pani, kupione przed ślubem.
Tu nie ma żadnych wątpliwości.
Ale samochód, dacza i lokaty…
— Dacza jest zapisana na jego matkę, ale została zbudowana z moich premii — Marina wyłożyła plik rachunków.
— Trzymałam je wszystkie przez pięć lat.
Jakbym przeczuwała.
— Doskonale — uśmiechnął się prawnik.
— Eleonora Arkadiewna będzie zachwycona.
My się nie tylko rozwodzimy, my odbieramy swoją część w ekwiwalencie pieniężnym.
Plus podział wspólnych oszczędności, które on tak sprytnie przelewał na „konto na leczenie mamy”.
Wieczorem Marina zbierała drobiazgi.
Stary kubek z wyszczerbionym uchem, który Pasza uwielbiał.
Zdjęcia, na których jeszcze się śmiali.
Składała to nie do kosza, lecz do pudełka z napisem „Przeszłość”.
Bez złości.
Z higieniczną precyzją chirurga.
Eleonora Arkadiewna zaprosiła ich na kolację w piątek.
To był jej „marsz zwycięstwa”.
Fruwała po kuchni w wykrochmalonym fartuchu, ustawiając talerze tak, jakby to były figury na szachownicy, na której mat został już postawiony.
— Jedz, Paszeńka, jedz.
To domowe pielmieni, a nie te kartonowe pudełka, którymi karmiła cię Marina.
Teraz dopiero zacznie się dla ciebie nowe życie.
Marina spokojnie upiła herbaty.
— Rzeczywiście, Eleonoro Arkadiewno.
Życie się zmienia.
Jak obiecałam, przygotowałam dokumenty.
Teściowa znieruchomiała, a jej oczy błysnęły chciwie.
— No!
Wreszcie!
Dawaj je tutaj, sama osobiście sprawdzę, żebyś niczego za dużo nie zabrała.
Marina wyjęła z torebki grubą teczkę.
Na pierwszej stronie dużym drukiem widniało: „Pozew o rozwiązanie małżeństwa i podział majątku wspólnego”.
— Proszę — Marina położyła teczkę na stole.
— Tu jest wszystko.
Zgoda na rozwód, na którą tak czekaliście.
I kopia pozwu, który dziś został zarejestrowany w sądzie.
Pasza zakrztusił się herbatą.
Eleonora Arkadiewna chwyciła papiery, nasuwając okulary na sam koniuszek nosa.
— Co to jest? — jej głos przeszedł w pisk.
— „Podział majątku”?
Jakiego majątku?!
Przyszłaś do tego domu z jednym laptopem!
— Do tego domu, który — przypominam — należy do mnie — łagodnie doprecyzowała Marina.
— A dacza, którą tak sprytnie przepisała pani na siebie, została zbudowana za moje pieniądze.
Tutaj są załączone rachunki za materiały budowlane, umowa z ekipą opłacona z mojej karty i zeznania sąsiada-kierownika budowy.
— To rabunek! — Eleonora Arkadiewna zerwała się, przewracając sosjerkę.
— Pasza, powiedz jej coś!
Pasza patrzył na papiery jak na wiadomość od kosmitów.
— Marin… Co ty robisz?
Przecież my… No… mama tylko marudziła…
— Nie, Pasz — Marina wstała.
— Mama nie marudziła.
Mama zamawiała muzykę, a ty do niej tańczyłeś.
A ja płaciłam za bankiet.
Dość.
Chcieliście rozwodu?
To go dostaliście.
Ale za wejście w „nowe życie” trzeba zapłacić.
Spojrzała na teściową, która nagle oklapła na krześle.
— I tak, Eleonoro Arkadiewno.
Pasza ma dokładnie trzy dni, żeby zabrać swoje rzeczy z mojego mieszkania.
Inaczej wystawię je na klatkę schodową.
Pamięta pani, radziła mi pani „pozbyć się plugastwa”?
Posłuchałam pani rady.
Kiedy Marina wyszła z bloku teściowej, po raz pierwszy od pięciu lat wydało jej się, że powietrze w mieście stało się przejrzyste.
Nie czuła się zwyciężczynią wojny.
Czuła się jak człowiek, który wreszcie zdjął zbyt ciasne buty.
Telefon w torebce zawibrował.
„Mama Paszy”.
Marina zablokowała numer jednym ruchem palca.
Tydzień później Pasza się wyprowadził.
Zabierał ze sobą ten sam kubek z wyszczerbionym uchem i trzy walizki ubrań.
Nie krzyczał, nie kłócił się.
Po prostu wyglądał na zagubionego, jak dziecko wysadzone na nieznanym przystanku.
— Naprawdę tego chciałaś? — zapytał w drzwiach.
— Nie, Pasz.
Chciałam męża.
Ale dostałam tylko jego mamę w pakiecie.
Okazało się, że pakiet jest bezzwrotny, więc musiałam wymienić całe urządzenie.
Miesiąc później Marina siedziała w swoim cichym mieszkaniu.
Nikt nie dzwonił rano z pytaniami o rozwód.
W lodówce nie było lečo, za to stała butelka dobrego wina.
Sprawa w sądzie przebiegła rutynowo.
Eleonora Arkadiewna próbowała robić awantury, ale liczby na rachunkach były bardziej przekonujące niż jej krzyki.
Daczę trzeba było wystawić na sprzedaż, żeby wypłacić Marinie jej część.
Wchodząc w nowe życie, Marina zrozumiała jedną ważną rzecz: czasem na pytanie „Kiedy wreszcie się rozwiedziecie?” naprawdę warto odpowiedzieć „Wkrótce”.
Tylko trzeba doprecyzować, że to nie będzie kapitulacja, lecz wyzwolenie terytorium.
Z kuchni doleciał aromat świeżej kawy.
Marina otworzyła laptop i zaczęła szkicować nowy projekt.
Tym razem — bez zbędnych ścian i natrętnych cieni z przeszłości.
