Godzinę później szlochał nad rachunkiem.
W przedpokoju pachniało wilgocią i drogim tytoniem — Witalij palił na klatce schodowej, ale zapach niezmiennie wciągało do mieszkania.
Olga, klęcząc, czyściła mężowskie buty specjalną gąbką.
Ważne było, żeby nie zostawić smug.
Witalij nie znosił smug — ani na obuwiu, ani w życiu.
— Ol, długo ty tam będziesz się grzebać? — jego głos brzmiał leniwie, z tą szczególną nutą pana domu, którą nabył w ostatnich dwóch latach.
— Gdzie koszula?
— Prosiłem niebieską, pod kolor oczu.
— Prasuje się, Witalik.
Minutka, — odparła, podnosząc się.
Plecy jak zwykle zabolały.
Olga weszła do pokoju.
Witalij stał przed lustrem, wciągając jeszcze bardziej i tak już płaski brzuch.
Był przystojny tą wypielęgnowaną urodą mężczyzny po czterdziestce, który kocha siebie bardziej niż kogokolwiek na świecie.
— Trzeba by schudnąć, — rzucił okiem na jej domową sukienkę.
— Ile ty ważysz.
— Od makaronu cię tak rozniosło?
— Mówiłem: mniej węgli.
— Albo robisz mi na złość i tracisz urodę, żebym poszedł do młodej?
Zaśmiał się, zadowolony ze swojego dowcipu.
Olga milczała.
Nawyk milczenia wykształcił się w niej jak odruch obronny.
Każde słowo mogło wywołać lawinę morałów o tym, kto w domu jest żywicielem, a kto — bezużytecznym doczepem.
Trzy lata wcześniej, gdy zamknęli ich biuro projektowe, Olga straciła pracę.
Witalij wtedy powiedział: „Siedź w domu, dbaj o przytulność, ja pociągnę”.
Uwierzła mu.
A po pół roku zaczęło się całe to zamieszanie.
— Gdzie podziałaś tysiąc? — dopytywał, studiując paragon z supermarketu.
— Twaróg?
— Po co taki drogi?
— Jest przecież w promocji, z zamiennikiem tłuszczu.
— Nie zarabiasz, Olgo, żeby kręcić nosem.
— Oszczędzanie to twoja praca.
Olga oszczędzała.
Nauczyła się gotować zupę z kurzych grzbietów tak, że smakowała jak rarytas.
Cerowała rajstopy bezbarwnym lakierem.
Stała się cieniem.
Ale Witalij nie wiedział jednego.
Cień miał własne życie.
Wszystko zaczęło się od pawlacza.
Porządkując stare graty, Olga znalazła trzy kawałki radzieckiego lnu po babci.
Tkanina była wieczna, gęsta, z pięknym splotem.
Prosić męża o pieniądze było wstyd, a prezent dla siostrzenicy z okazji narodzin potrzebny był na już.
Olga uszyła komplet pościeli.
Z koronką, z haftem — ręce pamiętały lekcje robótek i kursy kroju i szycia, na które biegała w młodości.
Siostrzenica była zachwycona.
A koleżanka siostrzenicy zapytała: „Gdzie kupiłaś? Też chcę”.
Pierwsze zamówienie Olga szyła nocami, zamykając się w kuchni, gdy Witalij spał.
Hałas maszyny tłumiła ręcznikiem.
Tkaninę kupiła za pieniądze ze sprzedaży swoich starych złotych kolczyków — tych samych, które Witalij podarował na dziesiątą rocznicę ślubu, kiedy jeszcze był człowiekiem.
Powiedziała, że zgubiła jeden, a on darł się przez dwa dni.
Po pół roku jej strona w mediach społecznościowych z autorskim tekstyliem zdobyła pierwszy tysiąc obserwujących.
Trzy miesiące później weszła na marketplace.
Olga prowadziła podwójną grę, godną szpiega.
Towar trzymała u sąsiadki, cioci Wali, za niewielką opłatę i domowe ciasta.
Wysyłki robiła, gdy mąż był w biurze.
Pieniądze wpływały na kartę, o której Witalij nie miał pojęcia.
On nadal rzucał jej na stół gotówkę „na gospodarstwo” i żądał rozliczenia z każdego grosza.
— Zupełnie się zapuściłaś, — krzywił się, patrząc na jej stary puchowy płaszcz.
— Chodzisz jak straszydło.
— Wstyd mi przed partnerami.
— Chociaż byś się pomalowała.
— Skończyły mi się kosmetyki, Witalij.
Daj dwa tysiące.
— Poradzisz sobie.
Natrzyj policzki burakiem, naturalny produkt.
Olga kiwała głową i szła do łazienki.
Tam, za zamkniętymi drzwiami, otwierała aplikację banku i patrzyła na swoje konto.
Cyfry ją uspokajały.
Leżała tam już kwota równa rocznemu dochodowi Witalija.
Ale ona czekała.
Czekała na pretekst.
Pretekst pojawił się w listopadzie.
Jubileusz Witalija — czterdzieści pięć lat.
— Robimy w „Panoramie”, — oznajmił, poprawiając krawat.
— Przyjdą wszyscy: szef, partnerzy, no i rodzina oczywiście.
Ma być drogo i z przepychem.
— Witalij, „Panorama” jest bardzo droga, — zauważyła ostrożnie Olga.
— Wiem.
Dlatego mam dla ciebie biznesową propozycję.
Usiadł naprzeciw i wziął ją za rękę.
Dłoń była zimna i wilgotna.
— Olen’ka, teraz wszystkie środki mam w obrocie.
Szykuje się interes stulecia.
Nie da się wyciągnąć.
Ty jesteś gospodarna, na pewno masz jakąś skrytkę, prawda?
Może pożycz u swojej matki?
Albo weź kredyt na siebie?
Ja potem spłacę, z odsetkami, słowo mężczyzny.
Olga spojrzała mu w oczy.
Nie było w nich miłości.
Tylko kalkulacja i pogarda.
— Dobrze, Witalij.
Opłacę bankiet.
To będzie mój prezent dla ciebie.
— No, mądra dziewczynka! — klepnął ją po ramieniu jak kumpla.
— Wiedziałem, że jednak jest z ciebie pożytek.
Tylko mnie nie zawiedź: menu ma być królewskie.
I sama ubierz się porządnie, kup coś… na wyprzedaży.
Olga kupiła.
Sukienkę w kolorze głębokiej nocy, idealnie dopasowaną do figury.
Buty, które kosztowały jak użyte „Żiguli”.
I zapisała się do najlepszego stylisty w mieście.
W restauracji grała muzyka na żywo.
Stoły uginały się od przysmaków: kawior, jesiotr, kolekcjonerskie trunki.
Witalij siedział na honorowym miejscu, pęczniejąc z dumy jak indyk.
Obok ćwierkała Kristina — nowa marketingowiec w jego firmie, dziewczyna około dwudziestu pięciu lat o drapieżnym spojrzeniu.
Olga siedziała po lewej stronie.
Widziała, jak Witalij co chwila pochyla się do Kristiny, szepcze jej coś, muskając ją łokciem.
Goście jedli, pili i wznosili toasty o tym, jaki Witalij jest hojny i odnoszący sukcesy.
Gdy muzycy zrobili przerwę, w sali zawisła przyjemna cisza, przerywana tylko brzękiem kieliszków.
Witalij, rozgrzany mocnym alkoholem, wstał, żeby wygłosić przemówienie.
Ale zamiast podziękowań poniosło go do zwierzeń.
Objął Kristinę za ramiona — niby po przyjacielsku — i głośno, na całą salę, powiedział, wskazując żonę:
— Wszyscy mówią: rodzina, zaplecze…
A jakie ja mam zaplecze?
Takie, tylko z nazwy.
Ta siedzi mi na karku.
Dawno bym ją wygonił, ale szkoda — beze mnie przepadnie.
Beze mnie kim ona jest?
Puste miejsce.
Taka natura… przylepa.
Kristina parsknęła w pięść.
Ktoś z gości zakaszlał niezręcznie.
Zapadła ciężka pauza.
Olga powoli wstała.
Krzesło nie skrzypnęło.
Wzięła mikrofon ze stojaka konferansjera.
Jej ręka z pierścionkiem z dużym szafirem nie drżała.
— Masz rację, Witalij, — jej głos był miękki, ale w ciszy dźwięczał jak napięta struna.
— Szkoda.
Bardzo szkoda czasu.
Odwróciła się do gości, którzy znieruchomieli z widelcami w dłoniach.
— Mój mąż powiedział, że siedzę mu na karku.
Cóż, spójrzmy prawdzie w oczy.
Ten bankiet, za pół miliona, został opłacony z mojej karty.
Jego garnitur szyty po włosku kupiłam za moje pieniądze.
Nawet zegarek na jego ręce to prezent od „pustego miejsca”.
Witalij pobladł.
Otworzył usta, ale nie wydobył się żaden dźwięk.
— Nie jestem bezrobotna, Witalij.
Moja marka domowych tekstyliów od roku sprzedaje w całym kraju.
A teraz zarabiam trzy razy więcej niż ty, ze swoimi wiecznymi „obrotami” i długami na kartach, o których powiadomienia znajduję w skrzynce pocztowej.
Podeszła do męża bardzo blisko.
Nie pachniała barszczem, tylko drogimi, złożonymi perfumami.
— Prosiłeś o prezent?
Zrobiłam go.
Opłaciłam ten wieczór.
Ale jest jeden haczyk.
Wpłaciłam zaliczkę.
A pięć minut temu, kiedy opowiadałeś Kristinie o mojej beznadziejności, zleciłam zwrot środków w aplikacji banku.
Usługa nie została wykonana do końca, mam do tego prawo.
Olga położyła mikrofon na stole.
Uderzył głucho.
— Rachunek za bankiet przyniosą tobie, kochanie.
Mam nadzieję, że twój „interes stulecia” już wypalił.
A ja odchodzę.
Rzeczy przewiozłam dziś po południu do mojego nowego mieszkania.
Klucze do twojej nory są u portiera.
Odwróciła się i poszła do wyjścia.
Stukot jej obcasów był jedynym dźwiękiem w ogromnej sali.
Na dworze padał śnieg — duży, puszysty.
Olga wciągnęła mroźne powietrze.
W torebce zawibrował telefon.
Na ekranie pojawiło się imię: „Były”.
Nacisnęła „Odbierz” tylko po to, żeby usłyszeć finał.
— Olgo!
Olgo, stój! — Witalij nie krzyczał, on piszczał.
— Przynieśli rachunek!
Kierownik wzywa policję!
Na mojej karcie pusto!
Kristina wyszła!
Olgo, wróć, zapłać, jesteśmy rodziną!
Ja wszystko wybaczę!
— Wybaczysz? — Olga uśmiechnęła się krzywo.
— Bóg wybaczy, Witalik.
Ja składam pozew o rozwód.
I tak, rada: zaproponuj, że pozmywasz naczynia.
Jesteś przecież taki „gospodarny”, poradzisz sobie.
Rozłączyła się i wyjęła kartę SIM, wrzucając mały kawałek plastiku do kosza.
Pod klatkę podjeżdżała już taksówka w klasie biznes.
Uprzejmy kierowca otworzył drzwi.
— Dokąd jedziemy?
— Do nowego życia, — uśmiechnęła się Olga.
— I proszę, niech pan podgłośni muzykę.
