Marina stała przy oknie z kubkiem wystygłej kawy i patrzyła na deszcz.
Krople bębniły o szybę tak samo monotonnie, jak jej myśli krążyły w głowie przez ostatnie trzy tygodnie.
Trzy tygodnie od chwili, gdy Igor spakował rzeczy i odszedł.
Do Leny.
Do Leny, jej najlepszej przyjaciółki.
— Mamo, to prawda, że tata już nie wróci? — zapytała cicho ośmioletnia Sonia, tuląc pluszowego misia.
Marina odwróciła się i spróbowała się uśmiechnąć, ale wyszedł z tego jakiś żałosny grymas.
— Słoneczko, dorośli czasem… się rozchodzą.
To nie znaczy, że tata cię nie kocha.
— A ciebie kocha?
To był cios poniżej pasa.
Jak to mówią, ustami dziecka przemawia prawda.
Marina przysiadła obok córki na kanapie i objęła ją ramieniem.
— Wiesz, Soniu, miłość to skomplikowana sprawa.
Czasem się kończy.
Ale my sobie poradzimy, prawda?
Dziewczynka skinęła głową i wtuliła się w jej ramię.
Marina gładziła ją po włosach i czuła, jak w środku wszystko ściska się w twardy węzeł.
Igor i Lena.
Lena, która była świadkową na ich ślubie.
Lena, która przychodziła w gości w każdy weekend.
Lena, która pocieszała Marinę po każdej kłótni z mężem, a potem, najwyraźniej, pocieszała też samego męża.
Po swojemu.
Telefon zawibrował na stole.
Wiadomość z nieznanego numeru: „Marina, tu Igor.
Muszę zabrać resztę rzeczy.
Podjadę jutro o drugiej.
Mam nadzieję, że będziesz rozsądna”.
Rozsądna!
On jeszcze wymaga rozsądku!
Marina poczuła, jak w środku gotuje się coś gorącego i wściekłego.
Chwyciła telefon i zaczęła wściekle pisać odpowiedź, ale się zatrzymała.
Nie.
Awantura nie była w jej stylu.
Wymyśli coś ciekawszego.
Wieczorem, kiedy Sonia zasnęła, Marina siedziała w kuchni i przeglądała stare zdjęcia w telefonie.
Oni na morzu, szczęśliwi i opaleni.
Pierwsze USG z ciąży.
Igor trzyma nowo narodzoną Sonię na rękach, a na jego twarzy takie rozczulenie, że chce się wierzyć w wieczną miłość.
A tu wspólne zdjęcie we troje: ona, Igor i Lena na czyichś urodzinach.
Lena obejmuje ich oboje i uśmiecha się białym uśmiechem.
Jaka miła żmija.
— Chciałeś rozsądku, Igorku? — szepnęła Marina w pustkę kuchni.
— To dostaniesz go po całości.
Następnego dnia wstała wcześniej, odprowadziła Sonię do mamy i zabrała się do roboty.
Rzeczy Igora leżały równo w szafie: garnitury, koszule, jego ulubiona skórzana kurtka za dwadzieścia tysięcy.
Marina wyjęła to całe bogactwo i rozłożyła na łóżku.
Dokładnie o drugiej po południu rozległ się dzwonek do drzwi.
Marina spojrzała przez judasza — Igor stał z bukietem kwiatów i miną winowajcy.
Ciekawe, czy to bukiet dla niej, czy po prostu zapomniał go wyrzucić po drodze.
— Cześć — powiedział, wchodząc do przedpokoju i rozglądając się, jakby spodziewał się zasadzki.
— Przyszedłem po rzeczy.
— Tak, tak, oczywiście, wejdź, — Marina przybrała najbardziej uprzejmy uśmiech, na jaki było ją stać.
— Wszystko gotowe.
Igor znieruchomiał.
Wyraźnie spodziewał się histerii, tłuczenia naczyń, łez i oskarżeń.
A tu taki spokój — aż nienaturalny.
— Ty… no… jak się trzymasz?
— Świetnie! — Marina rozłożyła ręce.
— Nigdy nie czułam się lepiej, serio.
Chcesz herbaty?
— Nie, dzięki, szybko się uwinę, — wszedł do sypialni i stanął w progu.
Jego rzeczy rzeczywiście były starannie ułożone.
Zbyt starannie.
Wszystkie garnitury wisiały na wieszakach, ale… coś się nie zgadzało.
Igor podszedł bliżej i przyjrzał się.
Przy każdej marynarce i spodniach wszystkie guziki były równo odcięte.
Przy koszulach też.
W dżinsach zamiast zamków ziały dziury.
Skórzana kurtka wyglądała na nienaruszoną, ale gdy wziął ją do rąk, odkrył, że wszystkie wewnętrzne kieszenie zostały wycięte.
— Marina! — ryknął, wyskakując na korytarz.
— Co to ma znaczyć, przedszkole?!
— Co się stało, kochanie? — stała przy lustrze i malowała usta jaskrawoczerwoną szminką, jakby szykowała się na randkę.
— Zniszczyłaś wszystkie moje rzeczy!
— Zniszczyłam? — Marina odwróciła się z niewinnym spojrzeniem.
— Ja je po prostu… odświeżyłam.
Mówiłeś, że masz dość swojego starego stylu.
Teraz będziesz miał nowy — bez guzików i zamków.
Modnie, swoją drogą.
W Paryżu tak chodzą.
— Zwariowałaś!
— Możliwe, — wzruszyła ramionami.
— Ale chciałeś rozsądku?
No to jest.
Nie krzyczę, nie płaczę, nie tłukę naczyń.
Po prostu trochę popracowałam nożyczkami.
Twórczy zryw, wiesz.
Igor poczerwieniał.
Żyły na szyi nabrzmiały mu jak u kulturysty na zawodach.
— Zapłacisz za to!
Podam cię do sądu!
— Podawaj, — Marina wyjęła telefon i zaczęła fotografować jego czerwone oblicze.
— Tylko pamiętaj: to moje mieszkanie, dostałam je po babci jeszcze przed ślubem.
Twoje rzeczy były na moim terenie.
Miałam pełne prawo rozporządzać zawartością swojego domu.
— Pieprz się!
— Dokąd mam iść, Igor? — przechyliła głowę na bok.
— Do Leny, może?
O, właśnie!
Przekaż jej serdeczne pozdrowienia.
I powiedz, że wkrótce sama wpadnę.
W końcu mamy tyle wspólnych wspomnień, prawda?
Trzeba będzie powspominać, posiedzieć, pogadać szczerze.
Igor chwycił swoje rzeczy i zaczął upychać je do torby.
— Zawsze byłaś nieadekwatna, tylko nie zauważałem.
— A ty zawsze byłeś słabeuszem, który nie potrafi dotrzymać słowa, — odparła Marina.
— Pamiętasz, jak przysięgałeś mi wierność?
„Tylko śmierć nas rozdzieli” — twoje słowa, prawda?
— Ludzie się zmieniają!
— Owszem, zwłaszcza kiedy widzą wielki tyłek swojej przyjaciółki w obcisłych dżinsach.
Igor znieruchomiał z torbą w rękach.
Na jego twarzy mignęło coś jak wstyd, ale szybko się opanował.
— Lena mnie rozumie.
Daje mi to, czego ty nie mogłaś mi dać.
— Co, bliskość na kuchennym stole? — Marina parsknęła śmiechem.
— Igorku, proponowałam ci to pięć lat temu.
Powiedziałeś, że to niehigieniczne.
To nie chodzi o bliskość!
— To o co?
O to, że ona ci przytakuje i mówi, jaki jesteś mądry i odnoszący sukcesy?
Boże, ja robiłam to przez osiem lat!
Po prostu się do tego przyzwyczaiłeś i przestałeś zauważać.
On zaciągnął zamek torby i ruszył do wyjścia.
— Wiesz co, Marina?
Przykro mi, że tak się rozstaliśmy.
Ale jeszcze bardziej mi przykro, że zmarnowałem na ciebie tyle lat.
Te słowa zabolały bardziej, niż się spodziewała.
Marina poczuła gulę w gardle, a oczy zdradliwie zaszkliły się.
Ale nie pozwoliła sobie się rozpłakać.
Nie teraz.
Nie przy nim.
— Idź już, — powiedziała cicho.
— I zabierz swoje buty z przedpokoju.
Igor założył buty i trzasnął drzwiami.
Marina została na środku korytarza, obejmując się ramionami.
Cisza była ogłuszająca.
Powoli osunęła się po ścianie na podłogę i wtuliła twarz w kolana.
Płakała długo.
Tak długo, że za oknem zdążyło się ściemnić.
Łzy płynęły same, zmywając ból, krzywdę i upokorzenie.
Jak mogła nie zauważyć?
Jak mogła być tak ślepa?
Lena… jej najlepsza przyjaciółka ze studiów.
Dzieliły się wszystkim: sekretami, ubraniami, problemami.
A teraz dzielą mężczyznę.
Telefon zawibrował.
Wiadomość od mamy: „Mari, Sonia pyta, kiedy ją odbierzesz.
Martwi się”.
Marina wytarła twarz rękawem i wstała.
Dość.
Dość bycia ofiarą.
Ma córkę, która potrzebuje silnej mamy, a nie rozklejonej.
Tydzień później Marina stała pod drzwiami mieszkania Leny z butelką i pudełkiem czekoladek.
Zadzwoniła do drzwi i przybrała najszerszy, najjaśniejszy uśmiech.
Lena otworzyła z zaskoczoną miną.
Włosy rozpuszczone, lekki szlafrok — Igor był wyraźnie gdzieś w pobliżu.
— Marina?
Ty… po co?
— Cześć, przyjaciółko! — Marina podała wino.
— Postanowiłam wpaść i porozmawiać.
Jesteśmy dorośli, prawda?
Lena zmieszana wzięła butelkę i cofnęła się, wpuszczając ją do środka.
Igor siedział na kanapie w bokserkach i koszulce, wpatrzony w telefon.
Gdy zobaczył Marinę, zerwał się jak oparzony.
— Co ty tu robisz?!
— Przyszłam w odwiedziny do przyjaciółki, — Marina usiadła w fotelu i założyła nogę na nogę.
— Igor, nie stój jak słup, nalej nam wina.
— Mari, posłuchaj, — zaczęła Lena, nerwowo skubiąc brzeg szlafroka.
— Rozumiem, co czujesz…
— Naprawdę? — Marina spojrzała na nią.
— A co ja czuję?
— No… żal, złość…
— I ulgę też, — dodała Marina.
— Wiesz, Lena, dziękuję ci.
Naprawdę.
Zdjęłaś ze mnie ciężar, o którym nawet nie wiedziałam.
Igor i Lena spojrzeli na siebie.
— Jaki ciężar? — zapytał ostrożnie.
— Ciebie, kochanie.
Osiem lat ciągnęłam ten wóz.
Gotowałam, prałam, wychowywałam dziecko, pracowałam.
A ty… ty po prostu byłeś.
Istniałeś.
Jadłeś moje jedzenie, nosiłeś moje wyprane koszule, narzekałeś na zmęczenie po pracy, choć ja pracowałam jeszcze więcej.
— To nieprawda!
— Prawda, Igor.
I najśmieszniejsze jest to, że sama siebie przekonałam, że tak ma być.
Że to normalne.
Ale teraz odszedłeś i wiesz co?
Jest mi lżej.
Gotuję tylko dla siebie i Soni.
Nie słucham twojego jęczenia o szefie.
Wysypiam się, bo nie chrapiesz obok mnie.
Marina wstała i podeszła do Leny.
— Więc dziękuję, przyjaciółko.
Teraz to twój problem.
Ciesz się.
Ruszyła do wyjścia, ale w drzwiach odwróciła się.
— A, i jeszcze jedno.
Igor bardzo nie lubi, gdy w czwartki gotuje mu się rybę.
I nie chrapie bez powodu — ma bezdech senny, ale odmawia pójścia do lekarza.
I przywykł, że ktoś inny wyciąga mu skarpetki spod kanapy.
Powodzenia wam, gołąbeczki.
Drzwi się zamknęły.
Marina schodziła po schodach i po raz pierwszy od miesiąca uśmiechała się naprawdę.
Przed nią było nowe życie.
Bez zdrady, bez Igora, bez fałszywych przyjaciółek.
Tylko ona i Sonia.
I to było wspaniałe.
