Dziewiąta fala rodzinnego szczęścia rozbiła się o stary taboret w kuchni.
Polina patrzyła, jak Artem próbuje upchnąć do torby elektryczny grill, który w ogóle nie był mu potrzebny — on nawet jajecznicę smażył raz na pół roku.
— Zostaw grill, — powiedziała ochryple Polina.
— Dała go jego siostra.
Mnie.
Artem się odwrócił, a na jego twarzy pojawiły się plamy.
Przez pięć lat małżeństwa nie nauczył się kłamać.
— Udław się, — rzucił, ciskając sprzęt na podłogę.
Plastik żałośnie chrupnął.
— Żyj tu sama, w tych swoich ścianach.
Mama ma rację: za grosz zrobisz wszystko.
Masz zgniłą naturę, Polina.
Ta „zgniła natura” harowała siedem lat w dziale zaopatrzenia, nie widząc urlopów, żeby spłacić hipotekę za to dwupokojowe mieszkanie na obrzeżach.
Artem w tym czasie „szukał siebie” w internetowym domu gier i w odsprzedaży chińskich sneakersów.
Pieniądze na wkład własny dała Polina — sprzed ślubu, ze sprzedaży rodzinnego spadku.
Dlatego sąd poszedł szybko.
Artem dostał samochód, a Polina betonowe pudło z widokiem na strefę przemysłową.
— Zabrałeś rzeczy?
Klucze na półkę, — Polina otworzyła drzwi, dając do zrozumienia, że audiencja się skończyła.
— Wymień zamki, — wypluł ze złością Artem.
— Bo jeszcze wejdę z przyzwyczajenia.
Nie wiedział, że Polina już dogadała się z pośrednikiem.
Mieszkać tam, gdzie każdy kąt przypominał o jego lenistwie i wiecznie niezadowolonej twarzy teściowej, Nadieżdy Pietrowny, nie zamierzała.
Nadieżda Pietrowna mieszkała w mieszkaniu, w którym czas zatrzymał się w latach osiemdziesiątych.
Na półkach — kryształy.
Na ścianach — wyblakłe tapety.
W głowie — twarde przekonanie, że synowa oszukała jej „chłopca”.
— Wytrzymaj, synku, — pouczała Artema, mieszając herbatę srebrną łyżeczką.
— Według prawa ona może i ma rację, ale według sumienia — nie.
Mieszkanie musi zostać w rodzinie.
Byłeś tam zameldowany?
Byłeś.
To znaczy, że masz prawo wejść.
— Mamo, ona wymieni zamki.
— Niech wymienia, — Nadieżda Pietrowna uśmiechnęła się drapieżnie.
— Mam sąsiada w administracji, załatwi ślusarza.
Najważniejsze to wejść i się zadomowić.
Wnieś swoje rzeczy, zapchaj lodówkę.
Policji nie wezwie, będzie się bała skandalu na całe podwórko.
A potem jeszcze raz przejrzymy wyrok.
Mam punkt zaczepienia.
Plan dojrzewał dwa tygodnie.
Nadieżda Pietrowna czekała na moment.
Jubileusz Poliny — trzydzieste urodziny — był idealną okazją.
Kawiarnia „Przy Kominku” przywitała Polinę zapachem smażonej cebuli i tanich perfum gości.
Nie chciała nikogo zapraszać, ale siostra nalegała: „Trzeba domknąć temat, Pola”.
Artem i Nadieżda Pietrowna przyszli w połowie bankietu.
Teściowa była w galowej, niebieskiej sukience, pachniała lakierem do włosów i fałszywą życzliwością.
— Polusiu, — zaśpiewała, siadając przy stole.
— Wszystkiego najlepszego.
My nie trzymamy urazy, postanowiliśmy cię pogratulować.
Artem siedział blady, bez przerwy pocierał dłonie o dżinsy.
Polina nalewała herbatę, obserwując, jak drży ręka byłego męża, gdy bierze filiżankę.
— Dziękuję, — odpowiedziała sucho Polina.
— Niespodziewane.
Po czterdziestu minutach, kiedy podano tort i uwaga gości przeniosła się na świeczki, Nadieżda Pietrowna przysunęła się do syna.
Polina, poprawiająca obok serwetkę, wyraźnie usłyszała syczący szept:
— Skoro wszyscy są tutaj, jedź i wymień zamki w jej mieszkaniu!
Fachowiec czeka za rogiem.
Kluczy na półkę nie odkładaj, zawołasz tego z administracji, powiesz, że zgubiłeś swoje.
Artem skinął głową, gwałtownie wstał i, mrucząc coś o „pilnym telefonie od zleceniodawcy”, wypadł z sali.
Nadieżda Pietrowna z zadowoleniem oparła się o oparcie krzesła i zabrała się za kawałek miodownika.
Polina spojrzała na nią.
W środku nie było strachu.
Tylko obrzydzenie, jakby na obrus wyszedł karaluch.
Wiedziała coś, czego teściowa nie wiedziała: mieszkanie zostało sprzedane trzy tygodnie wcześniej.
Nowym właścicielem został Michaił Stiepanowicz, dzielnicowy z sąsiedniego rejonu, człowiek surowy i nieznoszący zbędnych ruchów.
Minęła godzina.
W sali zrobiło się głośno, goście śpiewali karaoke.
Nadieżda Pietrowna lśniła jak miedziana misa, dolewając sobie kompotu.
Już widziała, jak Pola wraca do pustego mieszkania z nowymi zamkami, a tam Artem w domowym ubraniu ogląda telewizję.
Drzwi kawiarni trzasnęły.
Wszedł Artem.
Bez kurtki.
Rękaw koszuli rozdarty, na czole pot.
On nie szedł — on biegł do matki, potykając się o krzesła.
— Mamo… — wydusił, osuwając się na krzesło.
Twarz miał szarą.
— Tam… to…
— Co „to”? — Nadieżda Pietrowna zmarszczyła brwi.
— Wymieniłeś?
— Mamo, tam jest facet! — wysyczał Artem na całą salę.
— Ogromny!
Ja tylko przyprowadziłem ślusarza, ten zaczął dłubać przy wkładce, a drzwi się otwierają…
Złapał mnie za ubranie jak szczeniaka.
Major!
Powiedział, że teraz on tu mieszka, a jeśli zobaczy mnie jeszcze raz — zgłosi mnie za próbę włamania i kradzieży.
Ślusarz od razu uciekł, nawet narzędzia zostawił!
Nadieżda Pietrowna powoli odwróciła się do Poliny.
Ta spokojnie dopijała herbatę, nie odrywając wzroku od teściowej.
— Ty… — zachrypiała Nadieżda Pietrowna.
— Co ty zrobiłaś?
— Sprzedałam mieszkanie, — Polina odstawiła filiżankę na spodek.
Dźwięk był suchy i ostateczny.
— Michaiłowi Stiepanowiczowi.
Właśnie szukał lokum bliżej komisariatu.
Bardzo prosił, żebym ostrzegła, jeśli „podejrzane typy” będą kręcić się pod drzwiami — wtedy nie będzie miło.
Najwyraźniej Artem wydał mu się wyjątkowo podejrzany.
— To nasz majątek! — zapiszczała teściowa, zrywając się z miejsca.
Goście zamilkli.
— Wkładaliśmy w remont!
Wybieraliśmy tapety!
— Tapety wybieraliście wy, ale płaciłam ja, — Polina wstała za nią.
— I hipotekę płaciłam ja.
I za waszą spokojną starość na moich barkach też płaciłam ja.
Termin ważności mojej dobroci minął, Nadieżdo Pietrowna.
Artem ciągnął matkę za rękę, próbując ukryć twarz.
Bał się — dzielnicowy nie tylko go postraszył, on spisał dane i obiecał „sprawdzić we wszystkich bazach”.
— Spadaj, Artem, — Polina wskazała drzwi.
— Święto skończone.
Klucze do mieszkania są teraz w kieszeni dzielnicowego, i na waszym miejscu nawet po chleb bym w tamtą stronę nie chodziła.
Miesiąc później Polina siedziała w swoim nowym studio w centrum.
Małe, ale ze świeżym remontem i bez choćby jednego ducha przeszłości.
Zadzwonił do niej Michaił Stiepanowicz.
— Polino Siergiejewno, dobry wieczór.
Przyszła tu pańska… była teściowa.
Z jakimś niedorobionym prawnikiem.
Próbowali udowodnić, że transakcja jest nieważna.
— I co pan zrobił? — uśmiechnęła się Polina.
— A co miałem zrobić…
Pokazałem im protokół przesłuchania pańskiego byłego, kiedy właził do mieszkania.
I dałem do zrozumienia, że jeśli sprawa trafi do sądu, to ja złożę pozew wzajemny — za nielegalne wtargnięcie i zniszczenie mienia.
Uciekali tak szybko, że prawnik zapomniał teczki.
Polina odłożyła słuchawkę i spojrzała w okno.
Padał drobny śnieg.
Następnego dnia była sobota — pierwszy wolny dzień, kiedy nie musiała niczego nikomu udowadniać, nie musiała słuchać narzekań teściowej na „zły barszcz” i patrzeć, jak Artem przegrywa jej pensję.
Wyjęła z lodówki butelkę dobrego, wytrawnego czerwonego wina, nalała kieliszek i włączyła stary film.
W środku było cicho i spokojnie.
Wreszcie była u siebie.
A zamki… zamki były teraz niezawodne.
