Ale rano znieruchomiał.
Dmitrij uderzył ją nagle.
Nie pięścią — dłonią, ostro, niemal dziecinnie, ale z taką siłą, że Alina potknęła się o brzeg dywanu i upadła na kolana.
W uszach dzwoniło.
— Dość życia na mój koszt! — jego głos przebił ciszę kuchni, zachrypnięty, jakby długo się powstrzymywał.
Lidija Petrowna, siedząca przy stole z niedopitym herbatą, zastygła.
Filiżanka zadrżała w jej dłoniach.
Alina powoli podniosła głowę.
W oczach męża nie było złości.
Był strach.
Wstała, nie spiesząc się, jakby była pod wodą.
Nie poprawiła zsuniętego szlafroka.
Nie dotknęła płonącego policzka.
Po prostu spojrzała na niego — i zobaczyła, jak jego twarz pobladła.
— Alja… — zrobił krok do przodu, ręka mu zadrżała, jakby chciał ją dotknąć.
Alina odwróciła się i poszła do sypialni.
Bez słowa.
Za drzwiami — głuchy szept teściowej:
— Co ty zrobiłeś?!
— Mamo, to nie…
Ale Alina już nie słuchała.
Usiadła na łóżku i wyjęła z szafki nocnej teczkę.
Dokumenty rozwodowe.
Podpisała je wczoraj, po tym jak zobaczyła jego wiadomości z tą kobietą z pracy.
„Niewinne żarty.
Ale z nią śmieje się tak, jak od dawna nie śmieje się ze mną.”
Położyła papiery na szafce.
Obok — jego paszport.
Strona z pieczątką o małżeństwie została starannie wyrwana.
Alina zgasiła światło i położyła się, wtulając twarz w poduszkę.
A rano Dmitrij, blady, stał w drzwiach i patrzył na paszport.
— Ty… to na serio?
Nie odpowiedziała.
Zamiast tego wyjęła telefon i pokazała mu zrzut ekranu.
— Kto to jest, Dima?
I wtedy — cisza.
Ta sama cisza, która narastała latami.
Za oknem zaczęło stukać o szybę deszczem.
Kirill w milczeniu obserwował ojca zza stołu.
Nastolatnie palce ściskały telefon tak mocno, że knykcie zbielały.
Dmitrij chodził po kuchni, nerwowo przekładając papiery — te same, z notarialnymi pieczęciami.
— Ty w ogóle rozumiesz, co zrobiłeś? — głos syna zabrzmiał niespodziewanie cicho, ale każde słowo trafiało w punkt.
Dmitrij gwałtownie się odwrócił:
— To nie twoja sprawa.
— Moja, — Kirill wstał, a jego krzesło z hukiem przewróciło się na podłogę.
— Uderzyłeś ją.
— Przy babci.
W powietrzu zawisło coś lepkiego, niewypowiedzianego.
Dmitrij zrobił krok do przodu:
— Sama mnie do tego doprowadziła!
— Jak zawsze, — parsknął syn.
— Najpierw krzyczysz, potem bijesz, a potem przynosisz kwiaty i myślisz, że wszystko jest okej.
Dmitrij zacisnął pięści.
Gdzieś za jego plecami skrzypnęły drzwi — Alina wyszła na korytarz, ale nie weszła, zastygła w progu.
— Nie wiesz, o czym mówisz, — wycedził ojciec przez zęby.
— Wiem.
— Jesteś tchórzem.
Cios był natychmiastowy.
Dmitrij nawet nie zauważył, kiedy ręka sama wyrwała się do przodu.
Ale Kirill zręcznie się uchylił.
Po raz pierwszy tego wieczoru na jego twarzy pojawił się krzywy uśmiech:
— Widzisz?
— Nawet mnie jesteś gotów uderzyć.
Alina gwałtownie weszła do kuchni, ale nie do męża — do syna.
Położyła mu dłoń na ramieniu.
— Idź do pokoju.
Kirill spojrzał na ojca, potem na matkę.
Coś zadrżało w jego oczach.
— Nie.
Podszedł do półki, gdzie stało ich stare rodzinne zdjęcie — morze, śmiech, Alina w słomkowym kapeluszu obejmująca jego, siedmioletniego.
Wziął je do ręki.
— Kirill… — zaczęła Alina.
Ramka roztrzaskała się o podłogę z krystalicznym dźwiękiem.
Sekunda ciszy.
Potem Kirill powoli się schylił, podniósł odłamki szkła i… ostrożnie ułożył je w pudełku po herbacie.
Wstał.
Spojrzał na rodziców.
— Oto wasza rodzina.
— Poskładajcie ją, jeśli potraficie.
Wyszedł.
Drzwi do jego pokoju trzasnęły.
A w ciszy kuchni zadzwonił telefon Aliny.
Spojrzała na ekran — numer nieznany.
— Halo?
Pauza.
— Tak, — jej głos nagle stwardniał.
— Postanowione.
— Zabierz mnie jutro.
Dmitrij podniósł głowę.
— Kto to?
Ale Alina już wychodziła, zostawiając go samego pośród odłamków ich przeszłości.
Lidija Petrowna siedziała w fotelu Aliny, nerwowo przebierając brzeg szlafroka.
W domu panowała przytłaczająca cisza — syn zamknął się w pokoju, synowa gdzieś wyszła z telefonem, a Dmitrij…
Westchnęła.
Jej chłopiec znów wszystko zepsuł.
Na stole leżał otwarty zeszyt.
Lidija Petrowna chciała tylko schować go do szuflady, ale wzrok padł na datę: „16 marca. Znowu płaczę. Dima nawet nie zauważył.”
Nie zamierzała czytać.
Ale jedno słowo wyrwało się z tekstu i wbiło w świadomość: „chemioterapia”.
Kartki szeleściły pod drżącymi palcami.
„3 kwietnia. Znowu przelałam pieniądze na leczenie. Gdyby nie mama Dimy, dawno bym odeszła. Ale ona… Ona nie jest winna, że jej syn stał się potworem.”
Serce się ścisnęło.
Lidija Petrowna gwałtownie wstała, zeszyt spadł na podłogę.
W tej chwili do kuchni wpadł Dmitrij.
— Mamo, nie widziałaś… — urwał, zobaczywszy otwarty dziennik.
— Dimulja… — jej głos zadrżał.
— Ty wiedziałeś?
On w milczeniu podniósł zeszyt, przeleciał wzrokiem po linijkach.
Twarz stała się kamienna.
— To tam idą pieniądze! — rzucił dziennik na stół.
— Wydajesz moje pensje na swoją matkę, a mnie okłamujesz, że to kredyty?!
Alina pojawiła się w progu jak zjawa.
Blada, z włosami mokrymi od deszczu.
— Nie kłamałam.
— Kłamałaś! — podszedł do niej na wyciągnięcie ręki.
— Latami gromadziłaś do mnie pretensje, zamiast powiedzieć!
— Powiedzieć? — jej śmiech zabrzmiał ostro, jak trzask.
— Kiedy?
— Po tym, jak wczoraj mnie uderzyłeś?
— Czy teraz, kiedy krzyczysz?
— Dość! — Lidija Petrowna stanęła między nimi.
— Nie chcę być powodem…
Dmitrij nie słuchał.
— Opłacałaś chemię mojej matki i milczałaś? — jego głos nagle się załamał.
— Ukradłaś mi czas!
— Mogłem…
— Co? — Alina uniosła głowę.
— Płakać?
— Kłócić się?
— Znowu tłuc naczynia?
Chwycił ją za rękę.
W tej chwili zadzwonił telefon.
Lidija Petrowna nagle pobladła, chwyciła się za serce — i runęła na podłogę.
— Mamo!
Słuchawka leżała obok, a z niej dobiegał głos lekarza:
— Halo?
— Wyniki badań są gotowe.
— Pilnie do szpitala…
Karetka odjechała z wyciem syreny, zostawiając ich troje w pustym mieszkaniu.
Dmitrij stał przy oknie, ściskając w dłoniach szpitalny formularz z diagnozą: „IV stadium. Przerzuty.”
— Wiedziałaś, — nie pytał, tylko stwierdzał.
Alina skinęła w milczeniu, patrząc na plamę herbaty, którą Lidija Petrowna rozlała, zanim upadła.
— Dlaczego nie powiedziałaś?! — jego krzyk rozbił się o ściany.
— Bo ona prosiła! — Alina po raz pierwszy tego wieczoru podniosła głos.
— Bała się, że się załamiesz.
— Że znowu…
— Że znowu co?!
— Że znowu zaczniesz pić!
Cisza.
Dmitrij cofnął się, jakby dostał policzek.
— To było raz… dziesięć lat temu…
— I wystarczyło, — Alina zmęczona przejechała dłonią po twarzy.
— Widziała, jak wtedy rozbiłeś lustro.
— Jak na mnie krzyczałeś.
— Ona do dziś boi się twojego gniewu.
Za oknem nagle zadudnił grad.
Lodowe kulki uderzały w szybę, jakby chciały się przedrzeć do środka.
— Ukradłaś mi ostatnie miesiące z matką, — głos Dmitrija stał się groźny.
— A ty ukradłeś mi dziesięć lat życia! — ona nagle krzyknęła.
— Każdego dnia chodzę po krawędzi!
— Boję się odezwać, żeby nie sprowokować twojego gniewu!
Kirill, który dotąd w milczeniu obserwował z korytarza, gwałtownie się odwrócił i ruszył do wyjścia.
— Kirya! — zawołała Alina.
— Dość, — nie odwrócił się.
— Mam dość bycia waszym piorunochronem.
Drzwi trzasnęły.
Dmitrij rzucił się za nim, ale Alina chwyciła go za rękaw:
— Zostaw!
— On teraz nie zniesie twojego…
— Mojego czego?! — wyrwał się, a materiał koszuli pękł z trzaskiem na szwie.
W tej chwili zadzwonił telefon.
Alina mechanicznie podniosła słuchawkę:
— Halo?
Jej oczy się rozszerzyły.
— Co?!
— Kiedy?! — rzuciła spojrzenie na Dmitrija.
— Już jedziemy.
— Co się stało? — on pobladł.
— Kirill… — jej głos zadrżał.
— Znaleźli go na dworcu.
— We łzach.
— Z biletem w jedną stronę.
Grad za oknem się nasilił.
Wydawało się, że za chwilę posypią się szyby.
Dmitrij nagle opadł na kolana i zakrył twarz rękami.
— Boże… co myśmy zrobili…
Ale Alina już wciągała kurtkę, a jej palce drżały, gdy wybierała numer taksówki.
— Wstawaj.
— Trzeba jechać.
Podniósł głowę:
— A mama?
— Mama… — przygryzła wargę.
— Mama chyba już nigdy nam nie wybaczy.
Taksówka głośno zatrąbiła pod oknami.
Wybiegli pod grad, nawet nie próbując się schować.
Lodowe kulki bolały na twarzy, ale prawie nie czuli bólu.
Największy ból czekał dalej.
Taksówka pędziła przez nocne miasto, wyprzedzając nieliczne samochody.
Alina przyciskała do piersi telefon, na którego ekranie świeciła ostatnia wiadomość od Kirilla: „Nie szukajcie mnie”.
Dmitrij siedział obok, zaciskając pięści tak, że bielały knykcie.
— Dworzec, tak? — zapytał kierowca, spoglądając w lusterko.
— Tak, szybciej! — Alina przygryzła wargę, czując napływ łez.
Wjechali na plac przed dworcem.
Przy wejściu stał policjant z Kirillem.
Nastolatek wyglądał na zagubionego, jego kurtka była mokra od deszczu.
— Mamo… — ledwie poruszył wargami, gdy ich zobaczył.
Dmitrij wyskoczył pierwszy, ale policjant zatrzymał go twardym spojrzeniem:
— Pan jest ojcem?
— Pański syn próbował kupić bilet bez dokumentów.
— Dobrze, że kasjer był czujny.
Alina podbiegła i objęła Kirilla, ale on pozostał nieruchomy, jak drzewo.
— Dlaczego? — wyszeptała.
— Mam dość, — odwrócił wzrok.
— Mam dość słuchania waszych krzyków.
— Patrzenia, jak tata niszczy rzeczy.
— Jak ty płaczesz w łazience.
Dmitrij zamarł.
Twarz wykrzywił mu grymas bólu.
— Ja… ja nie chciałem…
— Ale robiłeś, — Kirill po raz pierwszy spojrzał ojcu w oczy.
— I wiesz co?
— Zaczynam cię rozumieć.
— Czasem mnie też kusi, żeby wszystko rozwalić.
Alina westchnęła.
Dmitrij cofnął się, jakby dostał cios.
— Naprawimy to, — powiedziała, ściskając dłoń syna.
— Obiecuję.
Kirill powoli pokręcił głową:
— Za późno.
— Już kupiłem bilet na autobus.
— Do Leny, do Petersburga.
Policjant chrząknął:
— Chłopcze, może jednak pójdziemy na komisariat i spiszemy protokół?
— Nie! — powiedział Dmitrij ostro.
— My… my załatwimy to sami.
Podszedł do syna i uklęknął na jedno kolano, żeby być na jego wysokości:
— Wybacz mi.
— Ja… ja nie wiedziałem, co robię.
Kirill patrzył na niego długo, a potem niespodziewanie go przytulił:
— Ja też nie wiem, co robić.
— Dlatego wyjeżdżam.
Alina zakryła twarz dłońmi.
W tej chwili zadzwonił telefon.
Nieznany numer.
— Halo?
— Alina Siergiejewna? — kobiecy głos.
— Tu lekarz z centrum onkologicznego.
— Pańska teściowa odzyskała przytomność.
— Prosi, żebyście wszyscy natychmiast przyjechali.
Dmitrij podniósł głowę:
— Mama?
— Mówi, że ma dla was… ważną prawdę, — głos lekarki zadrżał.
— I że nie może już milczeć.
Szpitalny korytarz wydawał się bez końca.
Alina szła pierwsza, nie zauważając, jak podeszwy butów kleją się do linoleum.
Kirill wlókł się z tyłu, ręce głęboko w kieszeniach.
Dmitrij zatrzymał się przy oknie — jego odbicie w ciemnej szybie wyglądało obco.
— Jesteście rodziną Lidii Petrownej? — zza rogu wyszła pielęgniarka.
— Czeka na was.
— Ale uprzedzam: stan jest ciężki.
Sala powitała ich sterylną ciszą.
Lidija Petrowna leżała podłączona do aparatury.
Otworzyła oczy, gdy weszli.
— Przyszliście… — jej głos był ledwie słyszalny.
— Bałam się… że nie zdążę.
Dmitrij rzucił się do łóżka, chwycił mamę za rękę — tak lekką, prawie bezwładną.
— Mamo, my…
— Milcz, — uśmiechnęła się słabo.
— Słuchaj.
— Całą prawdę.
Alina odruchowo cofnęła się o krok.
Kirill zamarł przy drzwiach.
— To moja wina, — wyszeptała Lidija Petrowna.
— We wszystkim.
— To ja… namówiłam Alinę, żeby milczała o chorobie.
— Bałam się, że ty… — spojrzała na syna, — że ty znowu się załamiesz.
— Jak wtedy.
Dmitrij pobladł:
— Jak wtedy?
— Dziesięć lat temu.
— Kiedy ty… — staruszka zamknęła oczy, — kiedy uderzyłeś ją po raz pierwszy.
— Nie przez alkohol.
— Przez mnie.
Alina gwałtownie podniosła głowę.
Kirill wstrzymał oddech.
— Przyszłam do was pijana, — ciągnęła Lidija Petrowna.
— Zrobiłam awanturę.
— Ty próbowałeś mnie uspokoić…
— Alina się wtrąciła…
— I ty…
— Nie, — Dmitrij potrząsnął głową.
— Tego nie było.
— Było.
— Wymazałeś to z pamięci.
— Tak samo jak to, że następnego dnia zabrałam cię do siebie… i przez miesiąc wyciągałam cię z ciągu.
W sali zrobiło się tak cicho, że było słychać miarowe piknięcia aparatury.
— Dlaczego… — Dmitrij mówił wolno, jak przez mgłę, — dlaczego ja tego nie pamiętam?
— Bo to wstyd, — odezwała się Alina.
Jej głos drżał.
— Myślałam… że po prostu nie chcesz pamiętać.
Lidija Petrowna z trudem się uniosła:
— Wybaczcie mi.
— Wszyscy.
— Szczególnie tobie, wnuczku, — spojrzała na Kirilla.
— Przez moją tchórzliwość dorastałeś w tej… wojnie.
Kirill podszedł w milczeniu do babci i wziął ją za rękę.
Po policzku spłynęła mu łza.
— Bilet… — wyszeptał.
— Podarłem go.
Dmitrij nagle wstał i wyszedł na korytarz.
Alina pobiegła za nim.
Stał przy oknie, ściskając parapet tak, że palce zbielały.
— Przez te wszystkie lata… — mówił przez zęby, — myślałem, że chronię rodzinę.
— A okazało się…
Alina ostrożnie dotknęła jego ramienia.
Po raz pierwszy od wielu lat nie odsunął się.
Z sali dobiegł słaby głos Lidii Petrownej:
— Idźcie do domu.
— Jutro… porozmawiamy.
— Jeśli zdążymy.
Wyszli w noc.
Deszcz ustał.
Miasto spało.
Trzy osoby szły pustymi ulicami, nie wiedząc, co przyniesie jutro.
Ale dziś… dziś szli razem.
Poranek zastał ich w pustym mieszkaniu.
Kirill spał, skulony na kanapie.
Alina siedziała w kuchni z wystygłą herbatą.
Dmitrij stał przy oknie — nie położył się całą noc.
— Chcesz iść do niej? — zapytała Alina.
On powoli się odwrócił.
Pod oczami miał czarne cienie.
— Boję się.
To wyznanie zawisło między nimi, zaskakująco szczere.
— Ja też, — spuściła wzrok.
— A jeśli…
— Nie, — gwałtownie uniósł rękę.
— Nie mów.
Cisza.
Za oknem budziło się miasto.
Gdzieś daleko zatrąbił samochód.
Zwykły poranek.
Tylko ich świat nie był już taki sam.
Dmitrij podszedł do szafy, wyjął stare pudełko.
Wysypał na stół odłamki rozbitej ramki — te same, które Kirill zebrał wczoraj.
— Pamiętasz, jak ją kupiliśmy? — przesunął palcem po odłamku z rogiem zdjęcia.
— W tym kiosku nad morzem.
— Ty powiedziałaś…
— Że przetrwa wszystko, — Alina uśmiechnęła się.
Potem westchnęła.
— Nie przetrwała.
Wziął ją za rękę.
Po raz pierwszy od lat — nie ścisnął, nie odepchnął, po prostu trzymał.
— Możemy… — zawahał się, — spróbować skleić.
Ona spojrzała na niego.
Potem na odłamki.
— Spróbujmy.
Siedzieli przy stole, ostrożnie dobierając kawałki.
Kirill się obudził, zobaczył ich i w milczeniu dołączył.
Nikt nie mówił o najważniejszym.
O tym, co będzie z teściową.
Z ich małżeństwem.
Z ich życiem.
Ale gdy słońce wzniosło się wyżej, Alina nagle powiedziała:
— Nie wyjadę dziś.
Dmitrij skinął głową.
Kirill westchnął — może z ulgą, może z żalem.
Dopili herbatę.
Odłamki nadal leżały na stole — część znalazła swoje miejsce, część nie.
— Idziemy? — Dmitrij wstał.
Wyszli razem.
Drzwi zamknęły się cicho.
A w kuchni, w promieniu porannego słońca, leżała pęknięta, ale cała ramka.
A w niej — uśmiechnięte twarze.
Może kiedyś znów będą się tak uśmiechać.
Ale nie dziś.
Dziś musieli iść do szpitala.
I dowiedzieć się, czy Lidija Petrowna zdążyła powiedzieć im wszystko, co chciała.
