Mariana schyliła się, żeby podnieść banknoty.
Nie dlatego, że ich potrzebowała, ale dlatego, że nie chciała, by pobrudziły nieskazitelny marmur.
Ostrożnie położyła je na krawędzi kosza na śmieci i powiedziała spokojnie:
„Powinieneś je zatrzymać.
Te pieniądze… będą ci potrzebne.”
Alejandro zamarł na sekundę.
W jej tonie nie było urazy.
Nie było też błagania.
Ten spokój… zaniepokoił go bardziej niż jakiekolwiek wyrzuty.
„Wciąż zachowujesz się tak, jakbyś była kimś ważnym?” warknął Alejandro, odwracając się do Camili.
„Widzisz?
Biedna, ale pełna dumy.”
Camila parsknęła drwiącym śmiechem i jeszcze mocniej uczepiła się ramienia Alejandra, mierząc Marianę od góry do dołu z pogardą.
W tym momencie do holu weszła grupa mężczyzn w czarnych garniturach.
Na czele szedł siwowłosy mężczyzna o władczej prezencji i dostojnym spojrzeniu, a za nim dyrektorzy oraz ekipa prasowa.
Kierownik centrum handlowego skłonił się głęboko:
„Pani Mariano, wszystko jest gotowe.
Prezentacja rozpocznie się za trzy minuty.”
Cały hol zamilkł.
Alejandro pobladł.
„Pani Mariano?”
Jego głos ugrzązł w gardle, jakby ktoś je ściskał.
Mariana lekko skinęła głową.
Odłożyła ściereczkę na wózek do sprzątania.
Spokojnie zdjęła rękawiczki.
Asystentka natychmiast podeszła i narzuciła jej na ramiona elegancki biały żakiet.
W ciągu kilku sekund „sprzątaczka” zniknęła.
Teraz przed Alejandrem stała inna kobieta:
Włosy miała rozpuszczone, postawę wyprostowaną, spojrzenie głębokie i chłodne.
Siwowłosy mężczyzna wystąpił do przodu i oznajmił wyraźnym głosem:
„Mam zaszczyt przedstawić Państwu Panią Marianę Ortegę, założycielkę marki ‘Phoenix of Fire’ oraz główną inwestorkę tej ekskluzywnej kolekcji, która ma dziś wieczorem swoją premierę.”
Alejandro cofnął się o krok, całkowicie zdruzgotany.
Czerwona suknia z rubinami za Marianą — ta sama, którą wzgardził — miała na sobie jego nazwisko.
Mariana odwróciła się w jego stronę.
I uśmiechnęła się.
Ale nie był to już kruchy uśmiech kobiety sprzed siedmiu lat.
„Siedem lat temu powiedziałeś, że nie jestem dla ciebie wystarczająco dobra.”
„Kilka minut temu powiedziałeś, że nigdy nie będę mogła dotknąć tej sukni.”
Uniosła dłoń.
Obsługa otworzyła gablotę.
Mariana dotknęła czerwonej tkaniny z gracją.
Światła sprawiły, że hol wyglądał, jakby płonął.
„Jaka szkoda…” wyszeptała.
„Bo to ty nie masz już prawa dotknąć czegokolwiek z tego… ty.”
W tej chwili telefon Alejandra zaczął nieustannie wibrować.
Wiadomość od jego sekretarki:
„Panie, partner strategiczny właśnie wycofał całą inwestycję.
Podpisali ekskluzywną umowę z… Panią Marianą Ortegą.”
Zanim zdążył zareagować, Camila gwałtownie puściła jego ramię.
„Miałeś zostać wiceprezesem?
To wszystko było kłamstwem?”
Odwróciła się i odeszła, a jej obcasy stukały jak uderzenia młota w roztrzaskoną dumę Alejandra.
Mariana minęła go.
Nie spojrzała na niego.
Zostawiła tylko jedno zdanie zawieszone w powietrzu, miękkie jak wiatr:
„Dziękuję… że tamtego dnia mnie wypuściłeś.”
Alejandro stał nieruchomo pośrodku holu, otoczony luksusem, błyskami fleszy i szeptami, uwięziony w rzeczywistości, której nigdy nie wyobrażał sobie, że będzie musiał stawić czoła.
