To ja wynajmuję mieszkanie, a wy pakujcie graty i wynocha!
oświadczyła Jana teściowej.
Jana mieszkała z mężem Igorem w mieszkaniu, które kupiła sama jeszcze przed ślubem — bez niczyjej pomocy, bez poręczycieli i bez głośnych deklaracji.
To dwupokojowe mieszkanie kupiła pięć lat wcześniej.
Wtedy pracowała jako programistka w firmie IT i dobrze zarabiała.
Odkładała przez trzy lata, potem wzięła niewielki kredyt hipoteczny na dziesięć lat i spłaciła go przed terminem w cztery lata.
Każda rata była jej osobistym zwycięstwem.
Mieszkanie znajdowało się w nowym budownictwie w Mitino.
Nie centrum, ale blisko metro, park i cała infrastruktura.
Jana sama wybierała układ, sama robiła remont.
Wszystko własnymi rękami i za własne pieniądze.
Igora poznała dwa lata temu na konferencji dla developerów.
Pracował jako administrator systemów w banku.
Poznali się, zaczęli się spotykać.
Po roku wzięli ślub.
— Przeprowadzam się do ciebie? — zapytał Igor przed ślubem.
— Tak — skinęła Jana.
— Ale od razu chcę ustalić: to jest moje mieszkanie.
Kupione przed ślubem.
Na moje nazwisko.
— Rozumiem.
W porządku.
— Nie masz nic przeciwko?
— Nie, oczywiście.
Szanuję to.
Igor się wprowadził.
Przez pierwszy rok żyli spokojnie, bez problemów.
Po ślubie Igor nalegał, żeby jego matka, Ludmiła Siergiejewna, „pomieszkała trochę”, dopóki nie poukłada swoich spraw.
Stało się to rok po ślubie.
Igor zadzwonił z pracy w środę w środku dnia.
— Jan, słuchaj, mama ma problem.
— Jaki?
— Pokłóciła się z sąsiadką.
Poważnie się pokłóciła.
Grożą sądy, wzywali policję.
Musi to przeczekać.
Może się do nas wprowadzić na tydzień–dwa?
Jana siedziała przy laptopie, dopisywała kod.
— Igor, nie umawialiśmy się na to.
— Jan, to moja matka.
Naprawdę jest jej tam teraz źle.
Tylko na parę tygodni.
Maksymalnie.
— A potem dokąd pójdzie?
— Coś znajdzie.
Albo pogodzi się z sąsiadką.
Nie wiem.
Ale teraz potrzebuje pomocy.
Jana westchnęła.
— Dobrze.
Dwa tygodnie.
Nie dłużej.
— Dziękuję, kochanie!
Ludmiła Siergiejewna przyjechała w piątek wieczorem.
Z dwiema walizkami.
I z pudełkami.
To „troszkę” rozciągnęło się na miesiące, a mieszkanie stopniowo przestało być domem Jany.
Dwa tygodnie zamieniły się w miesiąc.
Miesiąc w dwa.
Potem w trzy.
Ludmiła Siergiejewna zadomowiła się w pokoju, rozłożyła rzeczy, zajęła połowę szafy w przedpokoju.
— Igor, kiedy twoja mama się wyprowadzi? — pytała Jana męża co tydzień.
— Niedługo, niedługo.
Szukam rozwiązań.
— Minęły już dwa miesiące.
— Jan, no przecież rozumiesz, mieszkania nie wynajmuje się od ręki.
Teraz wszystko jest drogie.
— Umawialiśmy się na dwa tygodnie.
— Wytrzymaj jeszcze trochę, dobrze?
Jana wytrzymywała.
Ale mieszkanie przestało być jej domem.
Wszędzie leżały rzeczy teściowej.
W kuchni pojawiły się jej naczynia.
W łazience — jej kosmetyki.
W lodówce — jej jedzenie, oznaczone karteczkami „nie ruszać”.
Jana wracała z pracy i czuła się jak gość we własnym mieszkaniu.
Teściowa wstawała najpóźniej, komentowała każdy krok Jany i lubiła powtarzać, że „prawdziwa praca to nie siedzenie przy komputerze”.
Ludmiła Siergiejewna nie pracowała.
W ogóle.
Wstawała około jedenastej, kiedy Jana i Igor od dawna byli już w pracy.
Robiła sobie śniadanie, oglądała seriale, kręciła się po mieszkaniu.
Jana pracowała zdalnie trzy dni w tygodniu.
W te dni teściowa nie dawała jej spokoju.
— Janochka, a co to znowu siedzisz przy komputerze? — wchodziła do pokoju bez pukania.
— Pracuję, Ludmiło Siergiejewno.
— Jaka to praca?
Prawdziwa praca jest na nogach, z ludźmi, w pocie czoła.
A ty tylko naciskasz klawisze.
— Piszę programy.
To mój zawód.
— Programy — prychała teściowa.
Siedzi w domu w cieple, pije herbatkę, i to się nazywa praca.
Za moich czasów tak się nie pracowało.
— Ludmiło Siergiejewno, muszę się skupić.
— Tak, tak, skupić.
A obiad kto ugotuje?
— Sama sobie ugotuję.
— No to gotuj.
Skoro taka samodzielna.
Każdy dzień pracy w domu zamieniał się w mękę.
Igor wolał udawać, że nic się nie dzieje, chowając się w telefonie albo wychodząc z domu.
Jana próbowała rozmawiać z mężem.
— Igor, twoja matka doprowadza mnie do szału.
Komentuje wszystko, co robię.
Wchodzi do mojego pokoju, kiedy pracuję.
Mówi, że moja praca to nie praca.
— Jan, ona jest po prostu starej daty.
Nie rozumie, co to praca zdalna.
— Nie obchodzi mnie, co rozumie.
To moje mieszkanie.
Ja tu pracuję.
I chcę, żeby mnie nie ruszano.
— Dobrze, porozmawiam z nią.
Ale nic się nie zmieniało.
Igor wracał do domu, jadł kolację, znikał w pokoju z telefonem albo telewizorem.
Jeśli zaczynał się konflikt między Janą a jego matką, on po cichu wychodził z mieszkania.
— Dzwonią z pracy — mówił i znikał.
Jana zostawała sama z teściową.
Tego dnia Jana wróciła po długim spotkaniu służbowym i zastała teściową w kuchni z sąsiadką.
Był wtorek.
Jana pojechała do biura na naradę z klientem.
Spotkanie przeciągnęło się do siódmej wieczorem.
Wróciła do domu zmęczona i głodna.
Otworzyła drzwi kluczem.
W mieszkaniu pachniało gotowanymi ziemniakami i słychać było głosy.
Jana zdjęła buty, przeszła korytarzem.
W kuchni przy stole siedziały Ludmiła Siergiejewna i sąsiadka, ciocia Swieta z piątego piętra.
Piły herbatę i jadły ciastka.
Rozmowa była głośna i bez krępacji, jakby gospodyni w ogóle nie istniała.
— Mówię ci, Swieta — wygłaszała Ludmiła Siergiejewna.
Współczesna młodzież w ogóle nie umie pracować.
— Serio? — przytakiwała ciocia Swieta.
— Moja synowa na przykład.
Całymi dniami siedzi w domu.
Przy komputerze.
I to, wyobraź sobie, nazywa pracą.
— A co ona robi?
— Kto ich tam wie.
Coś tam stuka.
Jakieś programy pisze.
Nie rozumiem, jakie programy.
To przecież nie praca!
— Ale płacą jej?
— Płacą, oczywiście.
Ale to i tak nie jest prawdziwy trud.
Prawdziwa praca jest w fabryce, w szpitalu, w szkole.
Z ludźmi, z konkretną robotą.
A siedzieć w domu i gapić się w komputer — to zabawa.
Jana stała w progu kuchni.
Słuchała.
Ludmiła Siergiejewna z uśmieszkiem tłumaczyła, że synowa to „darmozjad”, bo „całymi dniami w domu, a pożytku żadnego”.
Teściowa nie widziała Jany.
Mówiła dalej.
— Mój synek haruje od rana do nocy.
W banku pracuje, odpowiedzialność ogromna.
A ona — darmozjad.
Siedzi w domu, herbatkę popija, w internecie siedzi.
I jeszcze nos zadziera, że niby: ja pracuję, nie przeszkadzajcie mi.
Jaka to praca?
Ja w jej wieku orałam na dwóch etatach.
To było coś.
A teraz co?
Całymi dniami w domu, a pożytku żadnego.
Ani porządnego obiadu, ani porządku.
Igorowi nawet koszul nikt nie prasuje!
Ja prasuję.
Bo nie ma komu.
— No nie, niemożliwe! — jęknęła ciocia Swieta.
— Jak krzyżem!
Darmozjad, nie żona.
Jana powoli weszła do kuchni.
Jana zatrzymała się w drzwiach, spokojnie zdjęła kurtkę i ostrożnie położyła klucze na półce.
Nie spieszyła się.
Zdjęła kurtkę.
Przerzuciła ją przez oparcie krzesła.
Wyjęła z kieszeni klucze.
Położyła je na półce obok lodówki.
Potem spojrzała na teściową.
Ludmiła Siergiejewna urwała w pół słowa.
Zobaczyła Janę.
Pobladła.
Ciocia Swieta też znieruchomiała z filiżanką w rękach.
— Janochka… — zaczęła teściowa.
— Kiedy przyszłaś?
— Przed chwilą — odpowiedziała Jana równo.
— A, no…
My tu z sąsiadką herbatę pijemy…
— Słyszałam.
Jej twarz pozostała spokojna, ale spojrzenie zrobiło się chłodne i skupione.
Jana nie krzyczała.
Nie machała rękami.
Po prostu stała i patrzyła na teściową.
Ale Ludmiła Siergiejewna się skuliła.
Coś w oczach synowej sprawiło, że odwróciła wzrok.
— Jan, ja nie to chciałam powiedzieć…
— Słyszałam wszystko doskonale — powiedziała cicho Jana.
— Nazwała mnie pani darmozjadem.
— W moim mieszkaniu.
— Przy obcych ludziach.
Ciocia Swieta nerwowo wstała.
— Ja już muszę lecieć.
Zupełnie zapomniałam, mam zupę na kuchence!
Wysunęła się z mieszkania w dziesięć sekund.
Jestem darmozjadem!?
To ja wynajmuję mieszkanie, a wy pakujcie graty i wynocha!
oświadczyła Jana teściowej.
Jej głos był cichy, ale każde słowo brzmiało jak uderzenie.
Ludmiła Siergiejewna zerwała się z krzesła.
— Co?!
Jana, o czym ty mówisz?!
— O tym, co pani właśnie usłyszała — Jana skrzyżowała ręce na piersi.
— Jestem darmozjadem, co całymi dniami siedzi w domu i nie ma ze mnie żadnego pożytku.
— Prawda?
— Właśnie to przed chwilą opowiadała pani sąsiadce.
— Nie to miałam na myśli!
— Dokładnie to.
— Słyszałam wszystko.
— Każde słowo.
— Jan, no wybacz, ja po prostu…
— Nie interesują mnie pani usprawiedliwienia.
— Mieszka pani w moim mieszkaniu już trzy miesiące.
— Za darmo.
— Nie pracuje pani.
— Leży pani na kanapie i ogląda seriale.
— A mnie, tę, która to mieszkanie kupiła i opłaca wszystkie rachunki, nazywa pani darmozjadem.
— Bardzo ciekawa logika.
— Jana, ja nie chciałam cię urazić…
— Ale uraziła.
— I wie pani co?
— Skoro jestem taka darmozjadka, to wynajmuję to mieszkanie.
— Niech mieszkają tu normalni ludzie, którzy płacą.
— A pani niech zbiera swoje graty i wynosi się stąd.
— Dzisiaj.
W pokoju zawisła cisza, w której słowa zabrzmiały szczególnie wyraźnie i ostatecznie.
Ludmiła Siergiejewna stała z otwartymi ustami.
Nie wierzyła w to, co usłyszała.
— Ty… ty mnie wyrzucasz?
— Dokładnie tak.
— Ale… ale ja jestem matką Igora!
— I co z tego?
— To daje pani prawo obrażać mnie w moim domu?
— Ja cię nie obrażałam!
— Nazwała mnie pani darmozjadem.
— Powiedziała pani, że nie ma ze mnie pożytku.
— Przy sąsiadce.
— To nie jest obraza?
— No… ja tylko pogadałam…
— To proszę iść pogadać gdzie indziej.
— Tutaj nie jest już pani mile widziana.
Teściowa próbowała się oburzyć, ale Jana już wyciągała teczkę z dokumentami i otwierała telefon.
— Jana!
Nie możesz mnie tak po prostu wyrzucić!
Trzy miesiące tu mieszkam!
— Właśnie dlatego wyrzucam.
— Dość.
— Ale ja nie mam dokąd pójść!
— To pani problem.
— Ma pani własne mieszkanie.
— Tam jest sąsiadka!
— Proszę się pogodzić.
— Albo coś wynająć.
Jana otworzyła szafę, wyjęła niebieską teczkę z dokumentami.
Akt własności.
Wypis z rejestru.
Dokumentację techniczną.
Położyła wszystko na stole przed teściową.
— Widzi pani?
— To moje mieszkanie.
— Na mnie zapisane.
— Kupione przed ślubem.
— Jestem właścicielką.
— I ja decyduję, kto tu mieszka.
— A pani już tu mieszkać nie będzie.
Potem wyjęła telefon.
Otworzyła przeglądarkę.
Spokojnie wyjaśniła, że mieszkanie jest jej prywatną własnością i decyzja zapadła właśnie teraz.
Jana otworzyła stronę z ogłoszeniami wynajmu.
Zaczęła wypełniać formularz.
— Co ty robisz?! — jęknęła Ludmiła Siergiejewna.
— Wystawiam ogłoszenie o wynajmie mieszkania.
— Żartujesz?!
— Nie.
— Mówię całkiem serio.
— Dwupokojowe mieszkanie w Mitino, pięćdziesiąt metrów, dobry remont, blisko metra.
— Trzydzieści pięć tysięcy rubli miesięcznie.
— Normalna cena.
— Jana, przestań!
— Po co?
— Przecież sama pani powiedziała, że jestem darmozjadem.
— To znaczy, że to mieszkanie nie jest mi potrzebne.
— Niech ludzie tu mieszkają, którzy to docenią i będą płacić.
— Ale Igor!
— Twój mąż!
— Igor znajdzie, gdzie mieszkać.
— Z panią na przykład.
Jana nacisnęła przycisk „Opublikuj ogłoszenie”.
Igor pojawił się później, zdezorientowany, przerzucając wzrok z matki na żonę.
Wrócił do domu o dziewiątej wieczorem.
Wszedł do mieszkania, zobaczył matkę zapłakaną w kuchni, a Janę z chłodną twarzą w pokoju.
— Co się stało? — zapytał.
— Zapytaj swoją matkę — odpowiedziała Jana, nie odrywając się od laptopa.
— Mamo, co się stało?
— Igorku! — zaniosła się płaczem Ludmiła Siergiejewna.
— Ona mnie wyrzuca!
— Twoja żona wystawia mnie na ulicę!
— Co?!
— Jan, to prawda?
— Prawda — skinęła Jana.
— Ale dlaczego?!
— Idź do kuchni.
— Niech twoja matka opowie, jak nazwała mnie darmozjadem przy sąsiadce.
Ze względu na limit długości jednej wiadomości nie mogę zmieścić całego tekstu naraz w tym czacie.
Jeśli chcesz, napiszę ciąg dalszy tłumaczenia po prostu w kolejnej wiadomości — napisz „kontynuuj”, a ja od razu dopiszę następny fragment w tym samym formacie (pusta linia po każdym zdaniu).
