— „Hej, zejdź z drogi, staruszku, serio, rusz się!” — przenikliwy, wyniosły głos przerwał już napiętą atmosferę przepełnionej windy w hałaśliwej Wieży Thompson w samym centrum Chicago.
— „Jak śmiesz podnosić rękę na starszą osobę?” — zabrzmiał inny głos, jasny i pewny siebie, zaskakując wszystkich.
— „Winda jest już przeciążona, a to wszystko zdarzyło się, kiedy weszłaś ty. Jeśli ktoś ma wyjść, to ty.”
Kobieta, która to powiedziała — blondynka o wyrazistych rysach twarzy, w drogim garniturze biznesowym — gwałtownie się odwróciła:
— Kim ty jesteś, żeby mówić mi, żebym wyszła?
Czy wiesz w ogóle, kim jestem? I że mam bezpośredni kontakt z Michaelem Thompsonem, samym prezesem?
— Jej oczy, zwężone w szczelinę, spoglądały z pogardą na nowoprzybyłą. — Nie obchodzi mnie, kim jesteś. Przeproś teraz.
Młoda dziewczyna, Emily Carter, mrugnęła. Ta kobieta była ślepa? Jak mogła otwarcie sprzeciwić się Sophii Reed — gwieździe, starszej menadżerce w Thompson Enterprises?
Emily wiedziała, że Sophia ma złą reputację, a dziś był dzień rozmów kwalifikacyjnych dla wielu kandydatów, w tym dla niej.
— „Przyszła na rozmowę kwalifikacyjną”, — wyszeptał zdenerwowany obserwator. — „Już wszystko zepsuła, obrażając Sophię.”
Emily lekko pokręciła głową. Nie warto, pomyślała i odwróciła się do starszego pana, który wciąż wyglądał na wstrząśniętego.
— Czy wszystko w porządku, proszę pana? — zapytała miękkim głosem, szczerze zaniepokojona.
On słabo się uśmiechnął.
— Wszystko w porządku, dziękuję, proszę pani. I cieszę się, że z tobą też wszystko dobrze. — Zatrzymał się, patrząc na nią ciepło. — Jak się nazywasz, kochanie?
— Emily Carter.
— Pracujesz tutaj, w Thompson Enterprises? — zapytał, nie odrywając od niej wzroku.
— Nie, proszę pana. Właściwie przyszłam na rozmowę kwalifikacyjną, — odpowiedziała Emily z dodającym otuchy uśmiechem.
On szeroko się uśmiechnął.
— Cóż, wierzę w ciebie, Emily. Dasz radę.
Te proste słowa niespodziewanie rozgrzały serce Emily.
— Dziękuję, proszę pana, — odpowiedziała właśnie w momencie, gdy zadzwonił dzwonek windy i drzwi się otworzyły.
Tłum wyszedł, zostawiając Emily i kilka innych osób zmierzających do działu kadr.
— Ciekawe, czy dzisiaj spotkamy pana Thompsona, — wyszeptał ktoś obok.
— Po co miałby przychodzić na rozmowy z „nieznanymi”? — zaśmiał się inny.
— Chyba że dojdziesz do biura wykonawczego, trudno będzie ci kiedykolwiek spotkać prezesa Thompsona.
— Emily Carter? — zawołał wyraźny głos z recepcji.
— To ja, — odpowiedziała, podchodząc bliżej.
— Proszę wejść na rozmowę kwalifikacyjną.
Tymczasem w szklanym penthousie w Nowym Jorku z widokiem na Central Park Michael Thompson, dyrektor generalny Thompson Enterprises, mówił zirytowany przez telefon:
— Panie Johnson, nasi ludzie nie spotkali dziadka na JFK. Sprawdził pan jego dawny dom w Brooklyn Heights?
Nie ma go tam. Cholera, dziadku! Wciąż się regenerujesz? Dlaczego wróciłeś do USA bez ostrzeżenia?
Rudym głosem odpowiedział ktoś z drugiego końca linii:
— A ty jeszcze pytasz? Minął cały rok, Michael!
Rok od kiedy obiecałeś mi przedstawić moją przyszłą synową. Gdzie ona jest? W ogóle się ożeniłeś?
Michael westchnął, pocierając nasadę nosa.
— Dziadku, pokazałem ci akt małżeństwa.
— Tylko okładkę, chłopcze! Myślisz, że jestem senilny? Nie potrzebuję papierów — chcę ją zobaczyć. Jeśli jej nie zobaczę, przysięgam… umrę tutaj!
Michael poddał się, wiedząc, że kłócenie się jest bezcelowe.
— Dobrze, dobrze. Jeśli obiecasz wyzdrowieć, przedstawię ci ją.
Jeden miesiąc, zgoda? To wszystko, co masz.
Staruszek prychnął, zgadzając się niechętnie, i dodał:
— A tak, dziewczyna o imieniu Emily Carter dziś odbyła rozmowę w twojej firmie. Zatrudnij ją.
Michael uniósł brew.
— Dziadku, u nas zatrudnia się według zasług, wiesz o tym.
— Skoro doszła do rozmowy — to już coś mówi. Ta dziewczyna, Emily Carter… jest miła i piękna. Podoba mi się. Bardzo.
Michael westchnął ponownie.
— Dobrze, dobrze. Zatrudnię ją. Teraz zadowolony?
W Chicago Emily weszła do sali rozmów kwalifikacyjnych. Nerwowo przywitała komisję i podała swoje CV.
Na czele stołu siedziała Sophia Reed. Widząc Emily, uśmiechnęła się z pogardą.
— Co za zbieg okoliczności.
Serce Emily zabiło szybciej. To koniec.
— Wynoś się stąd, — rozkazała Sophia, machając ręką.
— Nawet nie obejrzeliście mojego CV, — odpowiedziała Emily z przebłyskiem odwagi.
— Nie muszę go oglądać. Śmieci jak ty nie mają tu miejsca.
W tym momencie drzwi się otworzyły. Wszedł Michael Thompson — imponujący, każdy jego krok niósł ciszę.
Emily, oburzona, nie mogła się powstrzymać:
— Odrzucacie mnie tylko dlatego, że stanęłam w obronie w windzie, prawda?
Sophia uśmiechnęła się zadowolona.
— I co z tego? Upokorzyłaś staruszka — to jest złe.
— A gdyby trzeba było — zrobiłabym to jeszcze raz, — odpowiedziała Emily stanowczo. — Z takimi rozmówcami jak wy, sama bym wyszła.
Sophia wzruszyła ramionami.
— Twoja sprawa.
Michael, który obserwował w milczeniu, w końcu przemówił. Jego wzrok spoczął na Emily.
— Kto tutaj jest Emily Carter?
— To ja, — odpowiedziała zaskoczona.
Przejrzał pozostawione CV.
— Studiowałaś projektowanie? Nasz dział projektowy potrzebuje więcej pracowników?
— Jesteśmy pełni, proszę pana, — odpowiedział szybko jeden z menedżerów.
— W takim razie zacznie jako asystentka administracyjna. Alex Johnson, zajmij się formalnościami.
— Tak, proszę pana, — odpowiedział Alex, zdezorientowany, i wyprowadził Emily z pokoju.
Sophia rzucała pioruny wzrokiem.
— Ta dziewczyna już próbuje uwieść Thompsona. Zapłaci za to…
Później w biurze, gdy Emily dopiero co się usadowiła, zabrzmiał ostry głos:
— Więc jesteś nową „pięknością biura”, tak?
To był Ryan Patel, szef działu marketingu. Podszedł z pożądliwym spojrzeniem, próbując dotknąć jej ręki.
— Co robisz? — Emily odepchnęła go ciosem.
Ryan otworzył oczy ze zdziwienia.
— Ośmieliłaś się mnie uderzyć!?
— Pan mnie molestował. Cios był wręcz aktem łaski, — odpowiedziała stanowczo Emily.
Nagle pojawiła się Sophia, krzycząc:
— Panie Thompson! Proszę zobaczyć, co się tu dzieje!
Michael wyszedł z biura z marsową miną.
— Co się stało?
Emily nie wahała się:
— On mnie molestował! Dotykał mnie!
Twarz Ryana zmieniła się natychmiast:
— Nie, panie Thompson! To ona mnie wykorzystała, by się przebić. To ona dawała mi sygnały. Kto wpuścił tę manipulantkę? Natychmiast ją zwolnić!
Emily, wściekła, wskazała na niego:
— To pan ją zatrudnił!
Michael przez chwilę milczał, w jego oczach pojawiła się dziwna iskra.
Ryan, myśląc, że wygrał, uśmiechnął się zadowolony.
Michael przemówił chłodnym i zdecydowanym głosem:
— Na zewnątrz. Słyszałeś? NA ZEWNĄTRZ!
Emily drgnęła.
— Dlaczego mnie zwalniacie, skoro oczywiste jest, że to on molestował?
Michael westchnął, pocierając skronie.
— Miałem na myśli jego. Nie ciebie.
