— Co ja teraz zrobię? — zapytała sama siebie Mary w parku. Akurat szła do pracy, bo spóźniła się na autobus.
Wtedy zobaczyła wózek z płaczącym niemowlęciem. Zwykle nie byłoby to takie dziwne.
Wiele mam przychodziło rano ze swoimi dziećmi i spacerowało po okolicy, ale dziś, z jakiegoś dziwnego powodu, nikogo w pobliżu nie było.
Dziecko było całkowicie samo, więc Mary przez chwilę je podniosła i potrząsnęła lekko w ramionach.
Nie chciała myśleć o zostawieniu go samego. Wywołało to w niej wspomnienia z dzieciństwa.
Jej rodzice zmarli, gdy miała trzynaście lat, i trafiła do rodziny zastępczej, która od pierwszego dnia dała jej jasno do zrozumienia, że chce ją tylko jako służącą.
Mary posłusznie wykonywała polecenia. Sprzątała, gotowała i robiła wszystkie prace domowe, marząc o swoim osiemnastym urodzinach, kiedy w końcu mogłaby się stamtąd uwolnić.
Kiedy w końcu uwolniła się od rodziny zastępczej, Mary odziedziczyła po swoich rodzicach małe mieszkanie i oszczędności.
Nie było tego dużo, ale wystarczyło, by mogła zacząć swoje życie.
Chciała zapisać się do szkoły, ale potrzebowała pieniędzy. Dlatego szukała pracy.
Niestety jej jedyną umiejętnością było prowadzenie domu, więc aplikowała na stanowiska sprzątaczki i w końcu dostała pracę w biurze korporacyjnym.
Było idealnie. Praca oferowała liczne benefity i całkiem niezłe wynagrodzenie jak na dziewiętnastolatkę.
Jedynym prawdziwym problemem był jej szef, dyrektor Parker. Tyran, który czerpał przyjemność z tego, gdy inni się stresowali w jego obecności, i celowo kazał współpracownikom rywalizować ze sobą.
Nawet jako sprzątaczka zauważyła jego podejście i go nie lubiła, więc go unikała. Ale dziś nie chciała się spóźnić.
Gdy dyrektor Parker ją przyłapie, będzie w dużych tarapatach. Ale czy mogę tu zostawić dziecko? — zapytała sama siebie, rozglądając się po parku. Nie, w żadnym wypadku.
Oczywiście, że nie. Mary była takim człowiekiem, ale nie mogła wejść do pracy z niemowlakiem. Na szczęście wpadła na pomysł.
Kiedy zaczynała pracę w biurze, poznała kierownika, Ronalda.
Był najserdeczniejszą osobą na świecie, a mimo że była sprzątaczką, uwielbiała z nim rozmawiać. Między nimi zrodziło się coś…
Może mógłby zaopiekować się dzieckiem, dopóki Mary nie wymyśli, co zrobić.
Z tym pomysłem w głowie odłożyła dziecko z powrotem do wózka i przez park przemieściła się do budynku.
Przebrała się w mundur i weszła do biura Ronalda.
— Cześć, Mary. Co… Masz dziecko? — zapytał mężczyzna, wstając zza biurka.
— Nie moje. Znalazłam je w parku. Całkowicie samo. Szaleństwo. Nikogo w pobliżu nie było.
Nie mogłam go tam po prostu zostawić. Ale nie miałam czasu, by zabrać je na policję.
Dyrektor Parker mnie zabije, jeśli się spóźnię. Czy mógłbyś się nim zająć do końca mojej zmiany? Albo do przerwy na lunch?
— Jasne. Potem pójdziemy razem na posterunek. Mam nadzieję, że mama dziecka też tam poszła i już go szukają! — odpowiedział Ronald z uśmiechem.
Mary odwzajemniła uśmiech, ale nagle usłyszeli głos dyrektora Parkera. Odwrócili się w stronę drzwi biura i zobaczyli mężczyznę.
— A oto pan, panie Everett. Chciałbym przedstawić dyrektora, o którym tyle mówiłem — powiedział dyrektor Parker, wchodząc i wprowadzając kilku mężczyzn wyglądających na ważnych do biura Ronalda.
Ale zatrzymał się, gdy zobaczył Mary. — Och, nie wiedziałem, że sprzątasz w biurze. Poczekaj! Ronald, co się tutaj dzieje?
Mężczyzna rozejrzał się i zauważył wózek. — MARY! Przyniosłaś niemowlę do biura!
Nie mamy zasad bez powodu! Oszalałaś? — krzyknął wściekle na młodą kobietę.
— Proszę pana, to nie moje… — próbowała tłumaczyć Mary, ale przerwał jej.
— Nie interesują mnie wymówki. Porozmawiam z twoim przełożonym i zobaczymy, czy zostaniesz zwolniona.
To biuro, nie przedszkole. Na zewnątrz! TERAZ! — krzyknął stanowczo, a Mary ruszyła w stronę drzwi.
— Nie, panie dyrektorze Parker. To nie jego dziecko — wtrącił się Ronald.
— Ronald! Więc to twoje dziecko? — zapytał szef.
— Nie, po prostu… — próbował odpowiedzieć Ronald, ale też został przerwany. — Natychmiast usuń je z mojego widoku!
— Proszę chwilę poczekać! Co się tutaj dzieje? — wtrącił się mężczyzna, który wszedł razem z dyrektorem Parkerem.
— Proszę się nie martwić, panie Everett. Wyjaśnię to i kontynuujemy zwiedzanie — powiedział dyrektor Parker. Starszy mężczyzna wydawał się być jeszcze potężniejszy niż on.
— Parker, jesteś idiotą. Chcę wiedzieć, co się dzieje z dzieckiem — powiedział starszy mężczyzna.
Ronald zobaczył okazję, by przemówić. — Panie Everett, Mary znalazła porzucone niemowlę w parku i poprosiła mnie, żebym się nim zajął, dopóki nie pójdziemy na policję — powiedział spokojnie.
— A, rozumiem. Parker, nie wiem, dlaczego czujesz potrzebę krzyczenia na swoich pracowników z powodu takiej sytuacji — powiedział pan Everett, patrząc surowo na Parkera.
— Proszę pana, to biuro i staram się utrzymać… — próbował się wytłumaczyć, ale pan Everett przerwał mu.
— Tak, słyszałem o tym. Myślisz, że przyszedłem tu, żeby tylko obejść miejsce?
Zbudowałem to miejsce od podstaw. Wszystko wiem! Ale czas powiedzieć prawdę.
Otrzymałem tyle skarg na ciebie i twoje zachowanie, że dotarły nawet do mojego biura.
Nie mogłem dłużej zwlekać. Jesteś zwolniony! — powiedział pan Everett.
Ale pan Everett jeszcze nie skończył: — Nie chcę słyszeć twoich wymówek. Wydaje się, że chodziłeś tu jak dyrektor generalny, wymagałeś rzeczy, zmuszałeś ludzi do rywalizacji i zmieniłeś biuro w pole bitwy.
I wydaje się, że nienawidzisz też niemowląt. JA jestem dyrektorem generalnym i ja podejmuję ostateczną decyzję. Odejdź!
Dyrektor Parker spojrzał wokół czerwony na twarzy, gdy pan Everett wziął dziecko.
Kiedy Parker opuścił biuro, dyrektor generalny powiedział: — Wiecie, że mnie też znaleziono porzuconego w parku?
Mary odważnie zapytała: — Naprawdę?
— Tak. Dorastałem w sierocińcu, aż w wieku 13 lat uciekłem. Zaczynałem jako zmywacz.
To były inne czasy i nikogo to nie obchodziło. Wtedy nie było jeszcze praw dotyczących pracy dzieci.
Zapłaciłem za szkołę i zbudowałem tę firmę.
Nie zrobiłem tego po to, żeby okropna osoba mogła dręczyć i obrażać moich pracowników, szczególnie tych, którzy chcą działać w dobrej wierze — wyznał pan Everett, kołysząc dziecko.
— Dziękuję, panie Everett. Muszę wracać do pracy, ale jak tylko będę mogła, zabiorę dziecko na posterunek! — powiedziała Mary.
— Nie martw się. Zajmę się tym — powiedział dyrektor generalny, odkładając dziecko i wypychając wózek z biura Ronalda. — Ronald, proszę dołącz.
Ronald uśmiechnął się figlarnie do Mary i poszedł za nim.
Całe biuro wiwatowało, gdy patrzyli, jak Parker zostaje wyprowadzony przez kilku ochroniarzy.
Nawet Mary i inni sprzątacze uśmiechali się.
Od tego dnia Ronald przejął obowiązki dyrektora Parkera, a atmosfera w biurze całkowicie się zmieniła. Zaprosił Mary na randkę i zaczęli się spotykać.
Kilka miesięcy później okazało się, że jedno z dzieci pana Everetta zdecydowało się adoptować dziecko, ponieważ nie udało się znaleźć jego rodziców.
Rodzina Everettów była szalenie bogata, więc Mary wiedziała, że będą się nim opiekować.
Czego możemy się nauczyć z tej historii?
Pomagaj, kiedy tylko możesz. Mary mogła zostawić dziecko w parku. Nie była to jej odpowiedzialność, ale zdecydowała się pomóc, a dziecko trafiło w końcu w świetne ręce.
Bycie złym szefem nie przynosi szacunku. Niektórzy myślą, że bycie szefem oznacza bycie twardym i wymagającym.
Ale to nieprawda, a dyrektor Parker nauczył się tego w trudny sposób.
Podziel się tą historią z rodziną i przyjaciółmi. Może poprawi im nastrój i zainspiruje ich.
