Na posterunku panował spokój. Była około 10 rano.
I nagle do pomieszczenia pewnym krokiem weszła starsza kobieta około siedemdziesiątki z niezwykle dobrze odżywionym, rudo-brązowym psem na smyczy.
Pies merdał ogonem, lekko podskakiwał w miejscu i wyglądał, delikatnie mówiąc, na zbyt pobudzonego.
– Dzień dobry.
Muszę porozmawiać z waszym przełożonym – powiedziała spokojnie kobieta.
Dyżurny funkcjonariusz od razu nie zrozumiał, co ma na myśli.
– Pani chce złożyć zawiadomienie?
– Nie.
Chcę opowiedzieć jedną tajemnicę.
Bardzo ważną.
To dotyczy mojego psa.
I być może czegoś więcej…
– Psa? – zapytał dyżurny, zaskoczony, spoglądając na psa, który w tym czasie próbował wspiąć się przednimi łapami na ladę, wywalając język.
– Tak…
Wie pan, ona… jak by to powiedzieć… ostatnio jest zbyt wesoła.
Nawet za bardzo.
– Pani… jeśli coś jest nie tak z pani psem, klinika weterynaryjna jest po drugiej stronie ulicy.
– Nie! – przerwała stanowczo.
Nie rozumie pan.
Mieszkam sama.
Codziennie jestem przy niej.
Widzę, że coś się zmieniło.
Nie cieszy się tylko życiem – zachowuje się, jakby… jakby była pod wpływem substancji!
Funkcjonariusz zmarszczył brwi.
– Chce pani powiedzieć, że pani… pies… zażywa narkotyki?
– Nie wiem!
Ale proszę – pozwólcie mi porozmawiać z kimś.
Niech sprawdzą psa.
Czuję, że za tym stoi coś więcej.
Na posterunku zapadła niezręczna cisza.
Jeden z młodszych funkcjonariuszy cicho mruknął:
– Sierżancie, może wezwać lekarza?
Albo… opiekę społeczną?
Ta kobieta chyba nie jest w pełni przy zdrowych zmysłach.
Jednak starszy sierżant, człowiek z intuicją i dużym doświadczeniem, nagle powiedział:
– Zaprowadźcie ją do pokoju przesłuchań.
Porozmawiam z nią.
I wtedy policjanci odkryli coś bardzo strasznego i niezwykłego.
Starsza kobieta usiadła naprzeciwko sierżanta.
Pies, ułożony u jej nóg, wciąż podskakiwał jak na sprężynach.
– Zacznijmy od początku.
Jak dawno zaczęła się tak zachowywać?
– Około tygodnia temu.
Wcześniej była ospała, spokojna.
Tak jak przystało na psa w jej wieku i kondycji.
– Czym ją pani karmi?
– Tylko jedzeniem dla psów.
Specjalnym dla starszych psów, firmy „CanBest”.
Zawsze to jadła.
Rano i wieczorem – po jednej misce.
Woda – filtrowana.
Bez kości, bez smakołyków.
Spacerujemy dwa razy dziennie – rano w parku za domem i wieczorem przy jeziorze.
– Czy miejsca, w których spacerujecie, są pilnowane?
– Cóż… park czasem patrolują.
A przy jeziorze nikogo nie ma.
Tam jest cicho.
– Rozumiem.
A gdzie pani kupuje karmę?
– W tym samym sklepie blisko domu.
Mam tam nawet kartę lojalnościową.
Ale ostatnie opakowanie zamówiłam przez internet – kurier przyniósł je prosto do domu.
To samo opakowanie, ten sam smak… ale pies zaczął szaleć już po kilku dniach.
Sierżant wydał polecenie, aby przesłać resztki karmy do laboratorium.
Zajęto się także miską psa.
Na wszelki wypadek poproszono weterynarzy o testy na obecność substancji w organizmie zwierzęcia.
Po dwóch dniach nadeszło sprawozdanie: w karmie wykryto ślady syntetycznych psychostymulantów – analogów zakazanych substancji, zamaskowanych jako rozpuszczalne w tłuszczach dodatki.
Przy czym sama karma była rzeczywiście produkowana przez znaną firmę, ale opakowanie… było podróbką.
Równolegle przyszły wyniki badania psa – w jego krwi stwierdzono ślady nagromadzenia tych substancji, choć w małych dawkach.
To wyjaśniało jej „radosne zachowanie”.
Wkrótce udało się dotrzeć do magazynu, z którego pochodziła „fałszywa” karma.
Pod przykrywką karmy do regionu rozprowadzano niewielkie partie towaru z mikrodawkami substancji psychoaktywnych.
Według planu przestępców takie dawki nie wzbudzałyby od razu niepokoju, ale z czasem powodowałyby uzależnienie u zwierząt, co zachęcałoby właścicieli do kupowania właśnie tej „marki”.
Rozpoczęła się fala kontroli sklepów, dostawców i sklepów internetowych.
Starszy sierżant wezwał kobietę ponownie.
– Pani, być może uratowała pani dziesiątki rodzin.
Dziękujemy.
Wręczył jej oficjalne zaświadczenie o podziękowaniu.
Pies tymczasem siedział pod stołem, lekko senny – po weterynaryjnej detoksykacji.
– Mam nadzieję, że znów stanie się leniwa jak dawniej – uśmiechnęła się kobieta.
– Cóż, jeśli będzie trzeba – będziemy obok.
I pani pies zawsze będzie u nas pod obserwacją… na wszelki wypadek.
Oboje wybuchnęli śmiechem.
