Aby spełnić ostatnie życzenie swojego ojca, dwie dziewczynki odwiedzają jego grób w dniu jego urodzin, nosząc swoje urocze sukienki.
Przy nagrobku znajdują dwie ładnie zapakowane paczki z ich imionami i nie miały pojęcia, co je czeka.
Isla, 6 lat, i Madison, 8 lat, tęskniły za swoim tatą, Brianem.
Po jego odejściu do lepszego świata nie kradły już nocą ciastek i lodów z kuchni, nie działały w zmowie, by dokuczać mamie ani chodzić na zakupy.
Bez taty Briana te rzeczy straciły swój urok.
„Rozpieszczasz te dziewczynki, Brian!” – zwykła go ganić żona, Linda.
„Dlaczego wszyscy się na mnie zadzieracie?
Wiem, że kradniesz im ze spiżarni dla swoich małych aniołków!”
„Cóż, będę je rozpieszczał do końca życia!” – odpowiadał Brian z szerokim uśmiechem.
„Zawsze będą na pierwszym miejscu, tak długo jak żyję!
Przepraszam, kochanie, ale teraz masz konkurencję.
Ale wiesz dobrze, że kocham ciebie i wszystkie moje dziewczynki” – i ją przytulał.
Taki był Brian.
Zawsze wiedział, jak zachować równowagę.
Był wzorowym ojcem i mężem.
Ale po jego odejściu coś się zmieniło.
Isla i Madison stały się bardzo ciche, a Linda próbowała pogodzić się z rzeczywistością jego utraty.
Ostatnie wspomnienia Lindy z Brianem były niezwykle bolesne.
Zmarł na jej oczach i nie mogła mu pomóc.
Rak w czwartej fazie – mówili lekarze.
Rozpoczęli właściwe leczenie i zrobili wszystko, co mogli dla Briana, ale przegrali walkę, a bezlitosna choroba zwyciężyła.
Brian odszedł pewnego ranka, a dziewczynki spały z nim na szpitalnym łóżku poprzedniej nocy.
Poprosił Lindę, by zostawiła dziewczynki z nim tamtej nocy.
Prawdopodobnie czuł, że to jego ostatnia noc z małymi.
Po śmierci Briana Linda nie mogła się pozbierać, choć bardzo próbowała.
Dziewczynki były silniejsze od niej.
Przynajmniej wzięły udział w pogrzebie.
Linda nie mogła znieść myśli, że został pochowany pod ziemią.
„Na moje urodziny chcę, żeby moje dziewczynki wyglądały jak najpiękniej i jestem ciekawy, co założą.
Obiecajcie, że przyjdziecie do taty i pokażecie mu swoje piękne stroje, dziewczynki?
Widzicie, tata może nie być z wami tego dnia, ale musicie mi obiecać, że będziecie wyglądać jak najlepiej” – to była ostatnia prośba Briana.
Jego ostatnia prośba, by dziewczynki odwiedziły go w dniu urodzin.
Więc dzień wcześniej poprosiły Lindę, by zabrała je na zakupy.
„Mamo,” powiedziała mała Isla, „tata kochał moją czerwoną sukienkę.
Kupił mi jedną na urodziny.
Chcę czerwoną sukienkę.”
„Możesz wybrać coś dla mnie, mamo,” powiedziała Madison.
„Chcę, żeby to był ulubiony kolor taty.”
„Ja… nie sądzę, żebym miała czas, dziewczynki,” próbowała uniknąć tematu Linda.
Wciąż opłakiwała Briana.
Nie była gotowa na coś, co przypomniałoby jej o końcu.
„Ale musimy odwiedzić tatę!” powiedziała Isla.
„Poprosił, żebym założyła coś ładnego na jego urodziny.
Poprosił też Madison.”
Linda miała łzy w oczach.
Była tak przytłoczona bólem, że zapomniała o urodzinach Briana.
„O co prosił?” zapytała Linda, łzy płynęły po jej policzkach.
„Tata chciał nas zobaczyć w pięknych sukienkach na jego urodziny.
Musimy go odwiedzić, mamo,” powiedziała Isla.
„Szybko!
Musimy iść na zakupy!”
„Kiedy ci to powiedział?” zapytała Linda.
„Nie… nie wiedziałyśmy…”
Nie miała pojęcia o ostatniej prośbie Briana.
„Noc przed śmiercią, mamo,” wyjawiła Madison.
„Trzymał nas za ręce i powiedział, że chce nas zobaczyć w ładnych strojach na swoje urodziny.
Mamo, myślę, że powinniśmy to zrobić dla niego.
Wiem, że jesteś smutna, ale proszę?”
Przykryła dłoniami uszy Lindy.
„Wiem, że tęsknisz za tatą, ale musimy to zrobić dla Isli.
Bardzo tęskni za tatą.”
Madison zawsze była bystrą dziewczynką.
Rozumiała rzeczy, które dla dzieci w jej wieku były trudne do pojęcia.
W końcu udało jej się przekonać Lindę do pójścia na zakupy.
„Dobrze, to zrobimy,” powiedziała Linda.
„Kupimy wam najpiękniejsze stroje, żeby tata zobaczył, co traci, że nie jest z nami!
Pożałuje, że nas zostawił!” – powiedziała Linda, wybuchając płaczem, a dziewczynki przytuliły ją, by ją pocieszyć.
„Tata nie chce, żebyś była smutna, mamo.
Wiem to…” wyszeptała Madison, głaszcząc mamę po plecach.
Następnego dnia, w urodziny Briana, dziewczynki nosiły nowe stroje i trzymały się za ręce, idąc na grób Briana.
Linda szła za nimi.
Kiedy dotarły do nagrobka Briana, dziewczynki zauważyły dwie ładnie zapakowane paczki z ich imionami i małą naklejką, na której było napisane, że są od Briana.
„Mamo!” Isla odwróciła się do Lindy i powiedziała: „Patrz, tata przysłał nam prezenty!
Jest psotny!
Nie wie, że to my powinnyśmy dawać jemu prezenty na urodziny,” i zachichotała.
Madison rzuciła Lindzie spojrzenie, które mówiło, że wie, iż Brian nie mógł im wysłać tych prezentów.
Martwi nie wysyłają prezentów.
„Cóż, może tęsknił za swoimi dziewczynkami.
Chodźcie, otwórzcie paczki, dziewczynki,” powiedziała Linda z zachęcającym uśmiechem.
Gdy dziewczynki rozpakowywały paczki, Linda musiała ukryć łzy.
Isla uśmiechała się z zachwytem, podczas gdy Madison płakała po raz pierwszy od śmierci Briana.
W każdej paczce była para pięknych bucików typu Mary Jane i list od Briana.
„Buty!” krzyknęła Isla.
„Są takie piękne, mamo!
Mój ulubiony kolor… różowy!”
List mówił:
„Moje najpiękniejsze dziewczynki,
Tutaj, w niebie, kilka aniołów jest zaskoczonych, jak piękne mogą być dwie dziewczynki!
Mówią, że jesteście najpiękniejszymi dziewczynkami, jakie Bóg kiedykolwiek stworzył.
Tata może widzieć, jak dobrze wyglądacie w swoich sukienkach.
Ale chciałem was jeszcze bardziej upiększyć, więc kupiłem te buty dla was.
Mam nadzieję, że wam się podobają.
Widzicie, tata nie jest obok was, ale jest zawsze tam, w waszych sercach.
Wiem, że moje dziewczynki nie jedzą już ciastek i lodów.
Nie mówcie mamie, ale wiem, że znowu napełniła spiżarnię dużymi pudełkami ciastek.
Widziałem, jak to robiła.
Następnym razem, gdy mnie odwiedzicie, chcę usłyszeć historie o tym, jak udało wam się ukraść je, nie dając się przyłapać mamie.
Tylko dlatego, że tata nie jest tam, nie znaczy, że nie będziemy dokuczać mamie!
Chcę, żeby moje dziewczynki były szczęśliwe i uśmiechały się każdego dnia.
Nie musicie być zawsze grzeczne.
Jestem pewien, że mama też tego nie chce.
I dziękuję wam, że mnie odwiedziliście i złożyliście mi życzenia, dziewczynki.
Tata was kocha i tęskni za wami.
Z wielką miłością do moich kochanych dziewczynek,
Brian.”
„Eee… to za dużo do czytania!” poskarżyła się Isla.
„Madison, co tata napisał?”
Madison mocno przytuliła Isłę.
„Powiedział, że jest szczęśliwy tam, gdzie jest, Isla, i że chce, żebyśmy i my były szczęśliwe.
Tęskni za nami.
Dziękuję za wszystko, mamo,” dodała, wiedząc, że te paczki były od jej mamy.
„Dziękujemy, że nas tu przywiozłaś.”
Linda uśmiechnęła się i szepnęła: „Kocham was obie,” dziękując dziewczynkom, że pomogły jej przezwyciężyć ból i dały siłę, by odwiedzić Briana.
Czego możemy się nauczyć z tej historii?
Śmierć nie może zniszczyć więzi zbudowanych na miłości.
Brian jest daleko od swojej rodziny, w niebie, ale zawsze obecny w ich sercach.
Matki zawsze stawiają dzieci na pierwszym miejscu.
Chociaż Linda nie była gotowa, by odwiedzić Briana, zebrała się na odwagę, gdy zobaczyła, jak bardzo dziewczynki chcą odwiedzić swojego tatę.
Podziel się tą historią z przyjaciółmi.
Może rozjaśni im dzień i zainspiruje.
Jeśli spodobała Ci się ta historia, nie zapomnij podzielić się nią z przyjaciółmi!
Razem możemy szerzyć emocje i inspirację.
