— Dim, nie uwierzysz, co się dziś wydarzyło w restauracji!
— Elena wpadła do mieszkania, zrzucając pośpiesznie buty.
— Nagle zjawił się francuski krytyk.
Myślałam, że serce mi stanie, kiedy menadżerka wbiegła do kuchni z tą wiadomością.
— I jak było? — Dmitrij oderwał wzrok od tabletu, odkładając rysik.
Na ekranie widniała niedokończona ilustracja dziecięca – rudawy kotek z ogonem jeszcze nie narysowanym.
— Było cudownie! — Lena rzuciła się na kanapę obok męża, podciągając nogi.
— Zamówił łososia szefa kuchni z dzikim czosnkiem i puree z selera.
Wyobrażasz sobie? Sama poszłam do sali, kiedy kończył. Dim, poprosił o dokładkę!
Rozumiesz? Francuski krytyk poprosił o dokładkę!
Dmitrij zaśmiał się, widząc zarumienioną twarz żony.
Jej oczy błyszczały, a gestykulowała tak żywo, że prawie zrzuciła filiżankę kawy ze stolika.
— Lenoczka, jestem z ciebie taki dumny, — przyciągnął ją do siebie i pocałował w głowę.
— Jesteś najlepszą szefową kuchni na świecie.
— Przestań, — pacnęła go żartobliwie po ramieniu.
— Ale dziś naprawdę dałam z siebie wszystko.
Właściciel restauracji powiedział, że jeśli ten krytyk napisze dobrą recenzję, to możliwy awans. Możesz to sobie wyobrazić?
— Jasne, że tak. Moja żona to urodzony talent, — Dmitrij odwrócił się w stronę tabletu.
— Spójrz, co myślisz o tym kociaku do nowej książki? Wydawnictwo już naciska na ilustracje.
Elena uważnie przyjrzała się ekranowi.
— Myślę, że ogon powinien być dłuższy. I może dodaj paski? Dzieci uwielbiają pręgowane koty.
— Dobry pomysł! — Dmitrij chwycił ponownie rysik. — Wiedziałem, że czegoś brakuje.
Tak siedzieli do zmroku – Lena opowiadała o dniu w restauracji, Dmitrij pokazywał nowe szkice.
Na zewnątrz zapadał powoli zmrok, herbata zaparzona godzinę wcześniej stygła w kuchni, a oni dalej rozmawiali jak na początku związku.
Tydzień później Elena postanowiła zaskoczyć męża.
Dzień był wyjątkowo spokojny – żaden niespodziewany krytyk, żaden wybredny klient, żadnych przypalonych sosów.
Skończyła zmianę wcześniej i wychodząc z restauracji, poszła prosto do ulubionego sushi baru Dima.
— Dzień dobry! Poproszę zestaw „Imperator” i butelkę sake, — uśmiechnęła się do znajomego sprzedawcy.
— O, pani Elena! Dawno pani nie było! — japoński właściciel ukłonił się. — Jak mąż? Nadal rysuje?
— Tak, Hiro-san, nie przestaje. A dziś chcę mu zrobić niespodziankę.
— Już przygotowujemy. Proszę chwilkę poczekać.
Czekając na zamówienie, Lena wyobrażała sobie szczęśliwą minę Dima.
W ostatnich dniach wydawał się rozkojarzony, spędzał dużo czasu przed komputerem, coś szukał.
Może nowy projekt. Gdy się koncentrował, zapominał nawet o jedzeniu.
Słońce wciąż grzało jak w lecie. Październik taki jak ten zdarzał się rzadko – jakby lato wróciło się pożegnać.
Żółte klony tańczyły przy ulicy, a Lena uśmiechnęła się, przypominając sobie tamten dzień w galerii.
Minęły już trzy lata, ale wciąż pamiętała każdy szczegół pierwszego pocałunku w parku po wystawie Dima.
Wtedy też było tak – jakby natura błogosławiła ich spotkanie.
Lena uśmiechnęła się do wspomnienia.
Wtedy przypadkiem poplamił jej białą bluzkę akwarelą, był zawstydzony i przepraszał bez końca, aż w końcu go pocałowała, żeby przestał się miotać.
Pół roku później byli już małżeństwem.
Gdy zbliżała się do domu, usłyszała głos męża. Rozmawiał przez telefon, stojąc przy wejściu:
— Tak, tak, o siódmej, — w jego głosie słychać było ekscytację.
— Odliczam minuty! Nie wyobrażasz sobie, jak długo czekałem na to spotkanie.
Elena zatrzymała się za rogiem. Serce zaczęło bić szybciej.
— Nie, nie, moja żona niczego się nie domyśla, — kontynuował Dmitrij.
Lena poczuła, że torba z sushi stała się nieznośnie ciężka. Z kim on miał się spotkać?
Dlaczego to ukrywał?
— Świetnie. Do zobaczenia! — Dmitrij rozłączył się i wszedł do klatki schodowej.
Elena jeszcze przez chwilę stała nieruchomo, próbując uporządkować myśli.
Słowa męża odbijały się echem w głowie. „Odliczam minuty”, „moja żona niczego się nie domyśla”…
Co to wszystko miało znaczyć?
Powoli weszła na ich piętro i stanęła przed drzwiami.
Dłoń z kluczami zawisła w powietrzu. Może wszystko źle zrozumiała? Dima nie mógłby… Nie on.
Gdy weszła, mąż siedział przy komputerze i szybko pozamykał kilka zakładek w przeglądarce.
— Lenok! Dziś wcześniej wróciłaś, — wstał, żeby ją przywitać. — Co tam masz?
— Sushi. Chciałam cię zaskoczyć, — jej głos był stłumiony.
— Coś się stało w restauracji?
Elena położyła paczki na kuchennym stole. W głowie miała tysiące pytań, ale żadne nie chciało wyjść na głos.
Patrzyła na męża – tak znajomego, tak kochanego – i nie mogła uwierzyć w to, co się działo.
— Dim, — powiedziała w końcu. — Słyszałam twoją rozmowę na dole.
Dmitrij zamarł w pół kroku do lodówki.
— Jaką rozmowę?
— Przez telefon. O spotkaniu o siódmej.
Odwrócił się powoli. W jego oczach pojawił się cień strachu.
— A… to… Lena, to nie tak, jak myślisz.
— A jak powinnam to zrozumieć? — jej głos drżał.
— „Odliczam minuty”, „moja żona niczego się nie domyśla”… Dim, co się dzieje?
Zrobił krok w jej stronę, ale się cofnęła.
— Lenoczka, posłuchaj…
— Z kim masz się spotkać? — przerwała mu. — I nie mów, że to sprawy służbowe.
Słyszałam cię. Byłeś… szczęśliwy.
Dmitrij przeczesał ręką włosy – gest, który zawsze robił, gdy był zdenerwowany.
Elena przypomniała sobie, jak zrobił to samo, gdy się poznali, próbując zetrzeć plamę akwareli z jej bluzki.
— Tak, to prawda, umówiłem się na spotkanie, — zaczął. — Ale to nie to, co myślisz.
— A co mam myśleć? — usiadła, czując pustkę w środku.
— Pamiętasz, jak się poznaliśmy?
Powiedziałeś, że poplamiłeś moją bluzkę, bo patrzyłeś się na mnie i zapomniałeś, że trzymasz pędzel.
I ci uwierzyłam. Zawsze ci wierzyłam.
— I nadal możesz! — ukląkł przed nią, próbując złapać jej wzrok. — Lena, kochanie, ja nie…
Przerwał mu dźwięk telefonu. Dmitrij spojrzał na ekran i zaklął pod nosem.
— Muszę odebrać.
— Oczywiście, — uśmiechnęła się gorzko. — Nie chcę przeszkadzać.
Wyszedł do drugiego pokoju, ale wciąż było słychać:
— Halo? Tak, tak, pamiętam o spotkaniu… Nie, teraz to zły moment… Co? Tylko dziś? Ale…
Elena siedziała, bawiąc się pałeczkami do sushi.
W głowie przelatywały obrazy ich wspólnego życia – jakby ktoś przewracał kartki albumu.
Dima dający jej bukiet słoneczników na urodziny.
Oni oboje idący w deszczu pod jednym parasolem.
On przynoszący jej kawę do łóżka po nocnej zmianie…
Czy przez cały ten czas się myliła? Zrobiła coś źle?
Ostatnio naprawdę dużo pracowała, wracała późno, zmęczona…
Ale przecież dla ich wspólnej przyszłości! Dzięki awansowi mogliby zrealizować więcej planów – nawet otworzyć wymarzoną cukiernię.
Z drugiego pokoju znów dobiegł jego głos:
— Dobrze, zaraz wychodzę. Będę za pół godziny. Dzięki, że czekałaś.
Elena wstała. Nogi miała jak z waty.
— Lena, — Dmitrij wrócił do kuchni. — Muszę iść. To ważne.
— Ważniejsze niż ta rozmowa?
— Nie rozumiesz…
— Dokąd idziesz? — spojrzała mu w oczy. — Powiedz mi prawdę. Mam do tego prawo.
Zawahał się, przestępując z nogi na nogę.
— Nie… nie mogę powiedzieć. Jeszcze nie teraz. Ale przysięgam, to nie to, co myślisz.
— Wiesz co? — zaczęła chować rzeczy do torebki. — Idź. Ja jadę do mamy. Muszę to przemyśleć.
— Lena, poczekaj! — złapał ją za ramię. — Chodź ze mną.
— Co?!
— Chodźmy razem. Sama wszystko zobaczysz.
Jechali w milczeniu. Taksówkarz pewnie prowadził auto przez miasto.
Ulice w półmroku wydawały się obce, rozmazane przez krople deszczu.
Lena oparła czoło o zimną szybę, wpatrując się w mijające witryny i próbując zrozumieć trasę.
Dima na sąsiednim siedzeniu wiercił się nerwowo – czuła jego niespokojne spojrzenia, ale uparcie milczała.
W aucie panowała gęsta cisza, przerywana tylko szumem wycieraczek na mokrej szybie.
Taksówka zatrzymała się przed starym domem w centrum miasta.
W okolicy mieściły się małe sklepy z antykami i księgarnie z książkami z drugiej ręki – Lena często tamtędy przechodziła, ale nigdy nie weszła do środka.
— Jesteśmy, — Dmitrij zapłacił kierowcy. — Chodź.
Poprowadził ją do niepozornych drzwi z wyblakłą tabliczką: „Księgarnia Michaiła Pietrowicza”.
W środku pachniało starymi książkami i drewnem.
Wysokie regały sięgały sufitu, między nimi świeciły przytłumione lampy, tworząc atmosferę tajemniczości.
— Dobry wieczór! — zza lady wyłonił się siwowłosy mężczyzna w okularach.
— Ach, Dmitrij! Punktualnie. A to pańska żona?
— Tak, Michale Pietrowiczu. Poznaj – to Lena.
— Bardzo mi miło! — staruszek rozpromienił się. — Dmitrij tyle o tobie opowiadał. Poczekajcie chwilkę.
Zniknął na zapleczu, a Elena spojrzała pytająco na męża:
— Dima, co się dzieje?
— Zaraz zobaczysz.
Michaił Pietrowicz wrócił, ostrożnie niosąc coś owiniętego w aksamitną tkaninę.
— Proszę bardzo, — położył zawiniątko na ladzie i delikatnie je rozwinął.
Na ladzie leżała książka – masywna, w ciemnej skórze, nadgryzionej zębem czasu. Lena zamarła, wpatrując się w stare litery na okładce.
Każdy zawijas, każda linia czcionki układała się w znajome słowa: „Książka kucharska hrabiny M.A. Tołstoj, 1891”.
Chciała coś powiedzieć, ale głos jej się załamał. Tylko palce nieświadomie wyciągnęły się w stronę grzbietu.
— Poznajesz? — Dima patrzył na nią z błyszczącymi oczami. — Pamiętasz swoje opowieści?
O prababci, która służyła u Tołstojów? Jak wspominała tę książkę – osobistą, drogocenną, do której hrabina zbierała przepisy z całej Rosji?
— Pamiętam, — wyszeptała Lena. — Prababcia mówiła, że były tam unikalne przepisy. Ale podczas rewolucji książka zaginęła.
— Nie całkiem, — staruszek mrugnął. — Była przechowywana w prywatnej kolekcji.
A miesiąc temu zobaczyłem ogłoszenie o sprzedaży. Dmitrij przychodził tu przez kilka tygodni, negocjował…
— Trafiłem na to ogłoszenie przypadkiem, — wtrącił Dmitrij.
— Chciałem zrobić ci niespodziankę. Wiem, jak ważne są dla ciebie rodzinne historie.
Elena delikatnie przesunęła palcami po starym grzbiecie.
Otworzyła książkę – pożółkłe strony były zapisane eleganckim pismem, miejscami z widocznymi notatkami na marginesach.
— Szukałem podobnej książki prawie rok, — mówił dalej Dima. — A tu nagle właśnie ta… Nie mogłem przepuścić takiej okazji.
— Dlatego tak nalegałeś na spotkanie? — zapytała cicho. — Dlatego byłeś taki zdenerwowany?
— Oczywiście! Michaił Pietrowicz powiedział, że jeśli nie weźmiemy jej dziś, jutro przyjdzie inny kupiec. A ja chciałem dać ci ją na rocznicę naszego pierwszego spotkania. Pamiętasz? Za dwa tygodnie.
Lena poczuła, jak łzy napływają jej do oczu.
— Ty głuptasie, Dima, — wtuliła się w jego ramię. — A ja już sobie coś wyobrażałam…
— Co sobie wyobrażałaś? — objął ją. — Naprawdę pomyślałaś, że ja…
— Przepraszam. To przez tę rozmowę przez telefon…
— Ach ty, głuptasku, — pocałował ją w czubek głowy. — Jak mogłaś tak pomyśleć? Przecież ja bez ciebie nie potrafię.
Michaił Pietrowicz dyskretnie chrząknął:
— Myślę, że zrobię herbatę. Trzeba uczcić taką chwilę.
Siedzieli w księgarni aż do zamknięcia. Stary księgarz opowiadał niesamowite historie o rzadkich książkach, a Lena przeglądała książkę kucharską, co chwilę wykrzykując: „O, ten przepis znam! Prababcia przekazała go babci, a ta – mamie…”
Do domu wracali pieszo, mimo deszczu. Dmitrij niósł książkę pod kurtką, by nie zamokła. Lena trzymała go pod ramię, tuląc się do jego ramienia.
— Wiesz, — powiedziała, gdy wchodzili po schodach do mieszkania, — pewnie sushi już całkiem wystygło.
— Nic nie szkodzi, — uśmiechnął się. — Teraz mamy stare przepisy. Będziesz z nich gotować?
— Oczywiście! — sięgnęła po klucze. — Wyobraź sobie, jest tam nawet przepis na placek, który przygotowywano specjalnie dla Lwa Nikołajewicza. I jeszcze…
Dmitrij słuchał, jak żona z entuzjazmem opowiada o skarbach znalezionych w książce i myślał, że lepiej swoich oszczędności nie mógłby wykorzystać.
Dla tej radości w jej oczach mógłby sprzedać nawet ukochany tablet graficzny.
— A może teraz coś ugotujemy? — zaproponowała nagle Lena, zapalając światło w mieszkaniu. — Prosto z tej książki?
— Teraz? — spojrzał na zegarek. — Już dziesiąta!
— I co z tego? To będzie nasz pierwszy przepis z niej.
Myślisz, że uda się odtworzyć coś, co gotowano ponad sto lat temu?
— Z tobą uda się wszystko, — przyciągnął ją do siebie. — Jesteś przecież moją czarodziejką.
I tak stali w przedpokoju – ona z książką kucharską, on obejmujący ją ramieniem, a w kuchni stygnące sushi.
Za oknem padał ciepły, jesienny deszcz – dokładnie taki, jak tamtego dnia trzy lata temu, gdy niezdarny artysta przypadkiem poplamił akwarelą bluzkę przyszłej szefowej kuchni.
Następnego ranka Lena obudziła się od zapachu kawy.
W kuchni czekało na nią śniadanie, a obok filiżanki leżała kartka zapisana znajomym charakterem pisma:
„Kocham cię. I zawsze będę cię kochać.
Wieczorem czekam na wyjątkową kolację według starego przepisu. Twój niezdarny artysta.”
